Πως ένα μαλάκιο αναλύει τα αδιέξοδα ενός λαού μαλάκα.

Η ανάρτηση αυτή έχει σκοπό να ανακατευθύνει τον όποιο περαστικό – ταλαίπωρο ψηφοφόρο, στο blog της Τσούχτρας. Η οποία με την τελευταία της ανάρτηση (χωρίς η ίδια να το επιδιώκει )* ίσως ανακατευθύνει την ψήφο σας την ερχόμενη Κυριακή. Το κείμενο της το βρήκα εξαιρετικό (και δεν είναι η πρώτη φορά που το παθαίνω αυτό με κείμενα της τσούχτρας)με την έννοια ότι καταφέρνει να συμπυκνώσει σε μια ανάρτηση όλη αυτή την επίκαιρη και συγχρόνως ιστορική μιζέρια και κακομοιριά με την οποία μοιάζει να έχουμε πλέον όλοι ταυτιστεί.

Όμως δεν είναι όλα τα σπίρτα βρεγμένα....


*τουλάχιστον εγώ αυτό καταλαβαίνω.

Μην το πεις! Έλα μωρέ , μην το πείς, άστο. Έλα βρε μαλάκα βούλωστο. Σκάσε ρε σου λένε , μην πεις λέξη. Άχνα μην βγάλεις. Θα το βουλώσεις γαμώ το φελέκι σου?...Ωραία λοιπόν πές το, πες το να δουμε τι θα καταλάβεις.Όχι πες το ρε μαλάκα αν έχεις αρχι%&α.....Θα το πείς?

Μου λείψατε ρε μπαγάσες!

(Έτσι μου ρθε ... και το πα!)

Να και μια φωτογραφία με τον καιρό σήμερα, παγωνιά και υγρασία . Σ'αυτό το στενάκι μένω τώρα, στο τέλος του δρόμου, σε ένα διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο, αριθμός 21.... είστε όλοι ευπρόσδεκτοι* αν σας βγάλει ο δρόμος σας....


*Επειδή αναμένεται αθρόα προσέλευση του αναγνωστικού κοινού σας ενημερώνουμε ότι θα τηρηθεί αυστηρά η σειρά προτεραιότητας της υποβολής των δηλώσεων ενδιαφέροντος.

Ο Γιουνγκ εκπαιδεύεται.

Με τον Γιουνγκ δουλεύουμε μαζί, από την προηγούμενη Δευτέρα.Πρόκειται  για έναν εξαιρετικό άνθρωπο, είναι πολύ έξυπνος, φιλικός , αστείος, αλλά το κυριότερο προσόν του είναι πως δεν μυρίζει σκόρδο , όπως όλοι οι άλλοι κορεάτες με τους οποίους συναναστρέφομαι. Από την πρώτη μέρα που τον γνώρισα άρχισε να μου κάνει ένα σωρό ερωτήσεις για την Ελλάδα αναγκάζοντας με να του δίνω ένα σωρό ψεύτικες απαντήσεις γιατι δεν μου πήγαινε η καρδιά να του πώ την αλήθεια και να δώ να χάνεται το ενδιαφέρον του για την Ελλάδα από την πρώτη μέρα. Έτσι λοιπόν το ενδιαφέρον του για τον ελληνικό «ανύπαρκτο» πολιτισμό , θέριευε μέρα με την μέρα , ώσπου την Παρασκευή το πρωί, όταν πήγα στη δουλειά άρχισε να μου μιλάει ελληνικά:

Γιουνγκ - Καλημέρα.
Αντινετρίνο -Καλημέρα! Που το έμαθες εσύ αυτό?
Γιουνγκ - Καλησπέρα.
Αντινετρίνο -Όχι όχι τώρα λέμε καλημέρα, καλημέρα mean good morning.
Γιουνγκ - Ευχαριστώ.
Αντινετρίνο -Που τα έμαθες εσύ αυτά?
Γιουνγκ - Δε μιλώ ελληνικά. Παρακαλώ.
Αντινετρίνο -Οκ.
Γιουνγκ - Πάμε να πιουμε ένα κούπα καφέ?
Αντινετρίνο -Οκ πάμε.
Γιουνγκ - Θα μου δίνεις ένα τσιγάρο?
Αντινετρίνο –Α δε μου τα λες καλά, μάθαμε δυο λέξεις ελληνικά κι αρχίσαμε την τράκα?
Γιουνγκ - Το αυτοκίνητο σου είναι βρώμικο, θέλει πολύ να πρέπει πλύνει.
Αντινετρίνο -Εγώ θέλει πολύ να πρέπει πλύνεις εσύ το αυτοκίνητο μου!!!Το κατάλαβες αυτό? Do you understand what I'm saying?
Γιουνγκ - No no understand. Συγκνώμη παρακαλώ.
Αντινετρίνο -Νο understand , αλλά να με προσβάλεις ξέρεις. Τέλος πάντων, πάμε για καφέ για να μην σε βάλω να το πλύνεις.
Γιουνγκ - Πάμε για καφέ, πάμε για να πιούμε ένα κούπα για καφέ?
Αντινετρίνο -Correct. Let’s go for coffee.
Γιουνγκ - Θα μου δίνεις ένα τσιγάρο?
Αντινετρίνο -Θα σου δίνω , βρε παπάρα, θα σου δίνω. Σκάσε και προχώρα τώρα, μου τα πρηξες πρωί πρωί !!!

Μπρρρρρρρρρρρρρρούκου!

Θυμάμαι το καλοκαίρι που βαφτίσαμε την μονάκριβη μου ανιψιά – το βατραχάκι μας, όπως την λέω εγώ, επειδή όταν γεννήθηκε κοιμόταν μπρούμυτα σε μια περίεργη στάση που θύμιζε βατραχάκι -το μεγάλο μας πρόβλημα ήταν οι φωτογραφίες. Η μπέμπα μας αρνιόταν πεισματικά να πάρει την σωστή πόζα πριν ακουστεί το κλικ του φωτογράφου. Εμείς μια της κάναμε τον κλόουν για να μας κοιτάξει και να βγει νορμάλ η φωτογραφία , μια της λέγαμε για το πουλάκι (μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό , τι ανώμαλοι αναγνώστες θεέ μου!), μια την ρωτούσαμε « Η νονά , που είναι η νονά?» (την στιγμή που η νονά βρισκόταν ακριβώς μπροστά της ), μια κουνούσαμε κουδουνίστρες , μια βαρούσαμε παλαμάκια και για να μην τα πολυλογώ και μια φωτογραφία της προκοπής δε βγάλαμε και το μωρό μας πέρασε για τελείως ηλίθιους εκείνη την μέρα (και μαζί με το μωρό και όλοι οι υπόλοιποι καλεσμένοι φοβάμαι!). Στην Κορέα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά, οι φωτογράφοι έχουν βρει τον τρόπο να κάνουν τα μωρά να πειθαρχούν , λίγο πριν ακουστεί το κλικ, φωνάζοντας μπρρρρρρρρρρούκου!!!

Κυριακή μεσημέρι λοιπόν και ενώ έκανα μια βόλτα στην λίμνη που είναι απέναντι από το ξενοδοχείο , ξαφνικά ακούστηκε ένα διαπεραστικό , απότομο και ρηξικέλευθο(!) μπρρρρρρρούκου. Στο άκουσμα του σάστισα και απόρησα «Ποιος γαμιόλης προσπαθεί να τρομάξει τα περιστέρια?» σκέφτηκα. Πλησιάζοντας όμως προς το μέρος απ’ όπου ερχόταν ο ήχος διαπίστωσα ότι αυτή η πολεμική ιαχή δεν είχε να κάνει με τα περιστέρια , ούτε έβγαινε από το στόμα ενός σαμουράι πριν κάνει χαρακίρι… ήταν απλά ένας τρόπος να τρομάξει το μωρό και να μείνει για μερικά δευτερόλεπτα ακίνητο σαν παγοκολόνα, μέχρι να πάρει ο μπρρουκοφωτογράφος την κωλοφωτογραφία του.

Τους πλησίασα προσποιούμενος τον αδιάφορο τουρίστα που τραβάει βίντεο την πλατεία. Δεν ακούγεται καλά το μπρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρούκου αλλά πάρτε κι εσείς μια γεύση.

Εδώ ζήτησα από ένα ζευγάρι που μόλις είχε βαφτίσει το μωρό του να τους βγάλω μια φωτογραφία. Η γυναίκα δέχτηκε με χαρά μου έκανε και το σήμα της νίκης, ο άντρας μου το έπαιξε λίγο βαρύ πεπόνι κορεάτικο και το μωρό στην κοσμάρα του όπως βλέπετε και στην φωτογραφία.(Έπρεπε να αρχίσω τα μπρρρρρρούκου να δεις για πότε θα στέκονταν και οι τρεις τους σούζα(!))

Εδώ η λίμνη μπροστά απο το ξενοδοχείο.

Εδώ σας έχω βγάλει φωτογραφία και την πινακίδα που λέει τι είναι αυτό το κτίσμα, οπότε διαβάστε την (κάντε και σεις κάτι, όλα έτοιμα τα θέλετε!).

Εδώ έβγαλα φωτογραφία τον ποδηλατόδρομο και το πεζοδρόμιο, (υπάρχουν λαοί σε αυτόν τον πλανήτη που τους ποδηλατόδρομους και τα πεζοδρόμια τα βλέπουν σαν αξιοθέατα),η πόλη είναι καταπράσινη με μεγάλες πλατείες, λιμνούλες, υπαίθριους χώρους άθλησης , τεράστια πεζοδρόμια , ένα απίστευτο δίκτυο ποδηλατόδρομων που καλύπτει μέχρι και το τελευταίο στενάκι της πόλης και πάνω απ'όλα πεντακάθαρη. 

Parking για ποδήλατα , υπάρχουν παντού.

Τέλος , φωτογραφίες απο το πολεμικό μουσείο , το οποίο ήταν κλειστό σήμερα οπότε φωτογράφισα ότι είχε απ'έξω.

Έχω τραβήξει αρκετές φωτογραφίες αλλά θα τις ανεβάσω εν καιρώ (ακόμη χρωστάω τις φωτογραφίες από την Σαμοθράκη, αν θυμάστε).Αυτές που ανέβασα σήμερα είναι από μια βόλτα που έκανα το μεσημέρι.

Αφήνω πίσω μου .... συντρίμμια?

Βαρέθηκα τις αποχαιρετιστήριες αναρτήσεις. Όλο τα ίδια και τα ίδια γράφω , ευχές για καλή αντάμωση , ευχές να περνάτε καλά όσο θα λείπω, υποσχέσεις ότι θα περνάω να σας διαβάζω , ότι δε θα χάσουμε επαφή, ότι θα κάνω αναρτήσεις κι από κει που θα είμαι και πάει λέγοντας…. μαλακίες και κόντρα μαλακίες . Γι αυτό αποφάσισα αυτή η ανάρτηση να είναι στεγνή από τέτοιες αρχιδιές. Μια ξερή και κοφτή δήλωση: Φεύγω*.

*Να ξέρετε όμως ότι δε θα χάσουμε επαφή, θα περνάω να σας διαβάζω συχνά πυκνά και θα αφήνω και σχόλια για να γίνεται αισθητή η παρουσία μου. Αυτή τη φορά θα προσπαθήσω να κάνω και καμιά ανάρτηση από κει που θα βρίσκομαι (Ν.Κορέα) . Άντε εύχομαι να είστε και να περνάτε όλοι καλά. Καλή αντάμωση και πάλι.

Ήρθα πάλι.

Ήρθα πάλι, με τα μούτρα κατεβασμένα , με την μύτη κόκκινη σαν κλόουν, με το βλέμμα στραβωμένο και λοξό, με ξερά φύκια κολλημένα στις φτέρνες μου, με τα νεύρα κρόσσια τυλιγμένα κανταΐφι ασιρόπιαστο και το αλάτι να κατρακυλά από τις φαβορίτες.

Ήρθα πάλι, σε μια πόλη βαλσαμωμένη με τσιμέντο, με μια οργιώδη βλάστηση λαμαρίνας στους δρόμους της, με ώριμα κατακόκκινα και τρυπητά τούβλα να κρέμονται απ΄τα κλαδιά των δέντρων της και τους "ντόπιους" να την πασπαλίζουν κάρβουνο τριμμένο για να της τονώσουν την μαυρίλα.
Ήρθα πάλι, έναν αιώνα μετά … και μια γέφυρα καινούργια δε μου φτιάξανε, να μετριάσουν λίγο τον θυμό του γυρισμού, να πω πως κάτι άλλαξε , με άφησαν έτσι, με την ίδια , αυτή που αλέθει στις κυλιόμενες του λιμανιού τους «τέως» τουρίστες και πετάει τα τσόφλια στον σταθμό του ηλεκτρικού. Γέφυρα σου λέει μετά… σκέτο ανθρωποτριβείο.
Ήρθα πάλι, σέρνοντας το πτώμα* πίσω μου νοτισμένο με αντηλιακό και ιδρώτα, με ένα σακάτικο άγαλμα στα σπλάχνα του κι ένα βάζο μαρμελάδα πραούστο τυλιγμένο στην πετσέτα.
Ήρθα πάλι, και κοιτώ τις σάπιες τέντες να φουσκώνουν κόντρα στον άνεμο αδυνατώντας να παρασύρουν στ’ ανοιχτά τις πολυκατοικίες. Και κάνω τις γόπες μου δεμάτια, χαζεύοντας τις κεραίες στις ταράτσες , που στέκουν σαν σταυροί πάνω απ’ τα γκρίζα μαυσωλεία.

Ήρθα πάλι**, με τη βλαστήμια της Μυρσίνης να μου στοιχειώνει το μυαλό, «καλό χειμώνα να χουμε!» και την ατάκα μιας μικρής να μου φέρνει γέλια «μαμά, αυτό το άγαλμα δεν το τρώνε τα κουνούπια?»......

"Στην επόμενη ανάρτηση θα γράψω για την Σαμοθράκη, εκεί πήγα και πέρασα πολύ καλά... τόσο που σκεφτόμουνα να ξεχειμωνιάσω εκεί!"

*πτώμα: η βαλίτσα μου.

**κι αυτο σχετικό είναι, αφού αρχές Σεπτέμβρη θα πρέπει να ξαναφύγω...

Καλά πότε γύρισες?

Πριν δυο μέρες....

Από πού?

Απ΄την Χιλή.

Και πως ήταν το ταξίδι?

Μακρύ!

Χιλή ε? Δεν έχω πάει ποτέ προς τα κει...εγώ όποτε ταξιδεύω ακολουθώ αντίθετη κατεύθυνση..Ασία μεριά και δεν το αλλάζω...

Δεν χρειάζεται να αλλάξετε , αν το πάρετε όλο ευθεία θα βγείτε στη Χιλή... η γη είναι στρογγυλή ξέρετε.

Άντε βρε , εγώ σου μιλάω σοβαρά και συ κάνεις πλάκα...

Δεν κάνω καθόλου πλάκα, η γη είναι στρογγυλή... από κατασκευής!

Καλά καλά, άστα αυτά... τα δικά μας τα έμαθες? Πήγαμε στο ΔΝΤ, είμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας , μη σου πω ότι έχουμε χρεοκοπήσει ήδη και δεν το ξέρουμε.

Εσείς μέχρι πριν ένα λεπτό δεν ξέρατε ότι η γη είναι στρογγυλή σε αυτή τη λεπτομέρεια θα κολλήσουμε τώρα.....

Λέμε δεν υπάρχει σάλιο, η αγορά έχει παγώσει και δεν κουνιέται φύλλο... τι θα κάνουμε δεν ξέρω.

Μήπως να περιμένουμε να φυσήξει?

Άσε ο πληθωρισμός....

Το αφήνω.

Εκεί να δεις τι γίνεται, της κακομοίρας, 10% θα φτάσει, στο λέω εγώ, εδώ θα μαστε και θα το δεις.

Βασικά εγώ ήρθα να πάρω ένα πακέτο τσιγάρα και μόλις μου το δώσετε θα φύγω, δεν πρόκειται να περιμένω εδώ μαζί σας να πάει ο πληθωρισμός στο 10%, έχω ένα σωρό δουλειές να κάνω.

Καλά για μισθούς , συντάξεις και δώρα, δε σου λέω...

Εντάξει, το δέχομαι, μη μου πείτε.

Κόβουν από παντού, μας έχουνε πεθάνει σου λέω, η ανεργία στο 20%, ο ΦΠΑ στο 23%, το έλλειμμα 13%, το χρέος 200δις...

Τι διάολο ρε πούστη μου , εγώ όταν έφυγα την άφησα περιπτερού, πως σκατά μεταλλάχθηκε σε γενική γραμματέας της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας?

Είναι σου λέω η κατάσταση απελπιστική... θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι...

Και κρουασάν να το κάνεις, δεν παύει να είναι σκατό!

Καλά το καλύτερο δε στο είπα...

Ε πες το ντε, μη με κρατάς σε αγωνία....

Πόσο έχει πάει η βετζινα, ξέρεις?

Τι είναι η "βετζινα" ρε παιδιά?

Δυο ευρώ το λίτρο και που είσαι ακόμα δηλαδή, εγώ έτσι όπως το βλέπω μέχρι το τέλος του χρόνου θα έχει φτάσει τα πέντε, σίγουρα. Αλλά αυτό δεν με απασχολεί καθόλου, εγώ όποτε πάω στο βετζινάδικο βάζω 30 ευρώ βετζίνα, το ίδιο θα κάνω και τώρα.

Τι είναι το "βετζινάδικο" γαμώ την πουτάνα μου?

Ορίστε τα τσιγάρα σου, 3,90.

Τι 3,90? Τρία ευρώ δεν είχαν?

Ε πήραν μια μικρή αύξηση... μην το κάνουμε και θέμα τώρα!


(Καλώς σας βρήκα παιδιά!)

Η μαγκιά μου… ναφθαλίνη.

Έχω φορέσει το μέσα, έξω, έχω φορτώσει την νταλίκα και έχω λύσει το χειρόφρενο ….
Θα τα ξαναπούμε στα μέσα του νέου έτους.
Να είστε όλοι καλά.

(Τα σχόλια τα κλείνω. Όμως θα περνάω να σας διαβάζω συχνά πυκνά!)

Η ζαλάδα

Βγήκα στο μπαλκόνι να καπνίσω , ο φθινοπωρινός ήλιος με χτυπούσε στο κούτελο και με μισόκλειστα μάτια χάζευα την πορεία που διέγραφε η στάχτη του τσιγάρου μου πέφτοντας από τον δεύτερο όροφο στο πεζοδρόμιο.
Ήταν μεσημέρι και οι φωνές των παιδιών που μόλις είχαν σχολάσει από το δημοτικό σχολείο έφταναν στα αυτιά μου όλο και πιο έντονες . Ο ήχος μιας μηχανής μεγάλου κυβισμού τράβηξε την προσοχή μου. Η εικόνα που αντίκρισα μου προκάλεσε έντονο εκνευρισμό. Την μηχανή την οδηγούσε ένας τύπος που φορούσε κράνος και δερμάτινο μπουφάν και μπροστά του είχε ένα κοριτσάκι με μια σχολική τσάντα στην πλάτη. Η μηχανή σταμάτησε στην είσοδο της διπλανής πολυκατοικίας. Ο τύπος πάρκαρε την μηχανή και κατέβασε την μικρή.
(-Κοίτα , κοίτα τον μαλάκα! Κοίτα τον μαλάκα άνεση! Μόνο σούζα που δεν έκανε ο αρχίδης. Κοίτα τον ανεύθυνο! Μα τι παπάρας είναι αυτός? Τι μαλάκες κυκλοφορούν στους δρόμους ρε πούστη μου? Μια μαλακία να γίνει… Μια μαλακία και να του πέσει το παιδί από την μηχανή…… Και να τον ακολουθεί και κανένας χριστιανός με το αυτοκίνητο του και να μην προλάβει να φρενάρει…… και να βρει τον μπελά του στα καλά καθούμενα, κατάλαβες ? Γίνονται και γονείς αυτά τα ζώα ρε πούστη μου! Αν είναι δυνατόν! Που κανονικά θα έπρεπε να τους στειρώνουν από την εφηβεία , γαμω την πατρότητα τους γαμώ ….)
- Μπαμπά όταν οδηγείς την μηχανή σου ζαλίζεσαι?
- Όχι ματάκια μου.
- Εγώ μπαμπά ζαλίζομαι!
(Ορίστε το παιδί ζαλίζεται. Ζαλίζεται και του το λέει…. Τι άλλο να κάνει δηλαδή μικρό παιδί? Να πάρει ταξί για να γυρίσει στο σπίτι? Του το λέει του μαλάκα κι αυτός δεν καταλαβαίνει. Και σιγά μην το καταλάβει ο μαλάκας, αφού είναι μαλάκας, ένας μαλάκας και μισός. Είναι δηλαδή μισός μαλάκας παραπάνω απ’ότι αντέχει ο οργανισμός του. Πώς να το καταλάβει ? Μην έχουμε και παράλογες απαιτήσεις… )
-Αλήθεια ματάκια μου?
- Ναι μπαμπά, ζαλίζομαι από ΧΑΡΑ!!! «ξεφωνίζει η μικρή»
Σβήνω το τσιγάρο και κλείνω τις μπαλκονόπορτες πίσω μου.
(Τι έγινε ρε πούστη μου? Είχα ξεχάσει πόσο ωραίο είναι να σε γυρίζουν με την μηχανή από το σχολείο στο σπίτι, όταν είσαι πέντε χρονών. Γιατί έχω γίνει τόσο μαλάκας ρε πούστη μου!........... Όχου, ζαλίστηκα!)

HOT isn't it?

Λόγω του ιού της μπλογκοαδράνειας από τον οποίο προσβλήθηκα το τελευταίο καιρό και αφού κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες στύβοντας καθημερινά τον εγκέφαλο μου στις τρεις χιλιάδες οκτακόσιες εξήντα μια στροφές (με πρόπλυση, λευκαντικό και ταμπλέτα για τα άλατα ) προκειμένου να στάξει καμιά ιδέα για πόστ , αποφάσισα να ζητήσω ΒΟΗΘΕΙΑ για να συντάξω την ανάρτηση που διαβάζετε αυτή την στιγμή (ελπίζω να την διαβάζετε δεν πιστεύω να πήγατε κατευθείαν στις φωτό! Γιατί εγώ αυτό κάνω όταν βαριέμαι να διαβάσω τις αναρτήσεις σας, ρίχνω μια ματιά στις φωτογραφίες και μετά αφήνω ένα σχόλιο του τύπου: «υπέροχες φωτογραφίες! Αλήθεια, αυτό το πουλάκι που βλέπω να πετάει στο βάθος στρουθοκάμηλος είναι?» και καλά , για να φανώ παρατηρητικός )!
Έτσι λοιπόν αναγκάστηκα να ρίξω τα μούτρα μου και να επικοινωνήσω με έναν τέως μπλόγκερ και καλό φίλο, τον petheo, ο οποίος ζει , εργάζεται και κατοικοεδρεύει αυτό το διάστημα στο Dubai και του ζήτησα να μου φτιάξει μια ανάρτηση με θέμα ….. τι άλλο ? Το Dubai . Ο petheo δέχτηκε αμέσως με πολύ χαρά την δελεαστική πρόταση μου, συγκεκριμένα μου απάντησε «να πας να γαμηθείς , δε μου φτάνει το τρέξιμο που έχω… σιγά μην κάθομαι να σου φτιάχνω και αναρτήσεις….» κι εγώ που δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω για την εξυπηρέτηση, του αντέτεινα «τι τρέξιμο έχεις ρε αρχίδι? Όλη μέρα στο msn είσαι και ξύνεσαι ρε γαμιόλη, μια ανάρτηση στο μπλόγκ μου σου ζήτησα να κάνεις, δεν σου ζήτησα να μου χτίσεις μεζονέτα στη Χαλκιδική….» και κάπως έτσι, με την δύναμη της πειθούς που διαθέτω κατάφερα να τον πείσω να στείλει μερικές φωτογραφίες συνοδευόμενες από σχόλια…. για τα μάτια σας μόνο!!!

Dubai λοιπόν!

(φωτογραφίες / σχόλια : petheo )
Η σημαία των Η.Α.Ε.
Ένα τζαμί στην "παλιά" πόλη του Dubai(Burj Dubai).Η φωνή του μουεζίνη κατά την διάρκεια της "λειτουργίας" μου θυμίζει την ορθόδοξη φωνή του δικού μας ψάλτη.(Τυχαίο άραγε?)

Ενυδρείο στο εμπορικό κέντρο Dubai Mall..

Η διακόσμηση των εμπορικών κέντρων δεν θυμίζει τίποτα ντόπιο.Εμπορικό κέντρο Dubai Mall..

(antinetrino: αυτή η φωτογραφία μου άρεσε πολύ)

burga pasarela
Επίδειξη μόδας τοπικής ενδυμασίας στο εμπορικό κέντρο Burjuman


Η τεχνητή πίστα χιονιού από την οροφή του εμπορικού κέντρουSki Center/Mall of Emirates

Τεχνητή πίστα σκι μέσα στο εμπορικό κέντρο Mall of Emirates..Η θερμοκρασία είναι γύρω στους -1 -2 βαθμούς κελσίου.Οι άραβες συνήθως δεν κάνουν ski ή snowboard αλλά κάνουν βόλτες πάνω στο χιόνι φορώντας πάνω από τις κελεμπίες ένα μακρύ μπουφάν.Η χιονοδρομία κοστίζει 37 ευρώ το δίωρο(με πλήρη εξοπλισμό,ρούχα,ράφι αποθήκευσης κτλ).Πάντως εύκολα μπορείς να την αρπάξεις εκεί μέσα.

Φώτα και ψηλά κτίρια παντού.Κάποιοι μιλάνε για υπερβολική άσκοπη σπατάλη ενέργειας.


Ο ψηλότερος ουρανοξύστης που είναι υπό κατασκευή ακόμα, σε όλο τον κόσμο, είναι ο Burj Dubai με ύψος 818 μέτρα.Ξεκίνησε να φτιάχνεται το 2004 και θα ολοκληρωθεί στο τέλος του 2009.Έχει 162 ορόφους....
Τους καλοκαιρινούς μήνες είναι αδύνατον να φας ή να πιείς έξω ,χωρίς να ιδρώνεις,λόγω υπερβολικής υγρασίας(φτάνει μέχρι και 90% ή και παραπάνω) Supercars με ιδιοκτήτες σχεδόν μόνο άραβες.Είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα που βλέπει κανείς στους δρόμους.


jumeira free zone beach.Kite surfing..Στις παραλίες απαγορεύεται το κάπνισμα,τα φιλιά ή ερωτοτροπίες γενικά,επίσης δεν υπάρχουν beach bars.Το kiteboarding είναι επίσης ελεγχόμενο,επιτρέπεται στη συγκεκριμένη παραλία μόνο με κάρτα μέλους.Συνήθως οι λουόμενοι είναι τουρίστες.. Η θάλασσα και η έρημος..Αν νομίζετε πως θα δροσιστείτε είστε γελασμένοι.Οι υγρασία δεν το επιτρέπει.

Ξενοδοχείo στο τεχνητό νησί Palm.Το σχήμα του φαίνεται μόνο από ψηλά και όχι όταν βρίσκεσαι εκεί.Πολλά του μέρη είναι ακόμα υπό κατασκευή..



Η ταμπέλα ή ειρωνεύεται ή εγώ δεν έπιασα το νόημα?

Ο φαλακρός λόφος της προσαρμογής.

Κάρφωσα λοιπόν μια σανίδα στο χάος και πέταξα το σφυρί στην κοιλάδα , σπάζοντας μια ακρούλα από την γύψινη ουρά ενός ψαριού που πρωτοείδα σε μια βιτρίνα στη Savannah , ένα απόγευμα Κυριακής ,που τα μαγαζιά ήταν κλειστά και το ποτάμι άδειο από γέφυρες και βάρκες.
Έπειτα έδεσα ένα απονενοημένο «δε γαμιέται» στην άκρη της φθαρμένης απ’ το αλάτι πετονιάς μου και αφού το αγκίστρωσα στο αυτί μου, πέταξα το μπερδεμένο καρούλι στ’ ανάθεμα κι ένιωσα για λίγο, περαστικός.
Μα τα κάθε λογής και άνευ διαλογής χαρτάκια, που σφήνωνα για χρόνια ανάμεσα στους κιτρινισμένους τόμους μιας ετοιμόρροπης βιβλιοθήκης , κύλησαν κόντρα στο ρεύμα της αυστηρής προτεραιότητας , ζητώντας απελπισμένα λίγο χρόνο «αναμνηστικό» και τους τον έδωσα.
Έτσι κλυδωνίστηκα επί μέρες , κατακόρυφος και ευθυτενής, στην άκρη της σανίδας , στοιβάζοντας παλέτες με άδεια χαρτοκιβώτια στο χείλος των ματιών μου, που με ένα δυνατό και απότομο κλείσιμο των βλεφάρων , τα θρυμμάτισα.
….τώρα πασαλείβω με το πολύσπορο σάλιο μου τον φαλακρό λόφο της προσαρμογής και περιμένω να τον δώ να πρασινίζει.

( Με άλλα λόγια , η μετακόμιση, έμοιαζε αρχικά ένα ζόρικο και ατελείωτο γαμήσι …. Όμως ευτυχώς (ή δυστυχώς ! ), όλα τα γαμήσια έχουν ένα ΤΕΛΟΣ. )

Μετακομίζω...(αλλά αυτό είναι κάτι που θα μας απασχολήσει στην επόμενη ανάρτηση)!

Όλο το σαββατοκύριακο ήμουν με το άγχος μην πεταχτεί κανένα αναμμένο κουκουνάρι από την τηλεόραση και κάψει το φυτό εσωτερικού χώρου που έχει η μάνα μου στο σαλόνι.

Την Κυριακή το βράδυ , για να χαλαρώσω λιγάκι από το άγχος, έβγαλα το φυτό στην αυλή μαζί τις υπόλοιπες γλάστρες και αφού τις ψέκασα με βενζίνη ,τους πέταξα ένα αναμμένο σπίρτο… και ησύχασα.

Ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα.

Τώρα είμαι πολύ ήρεμος.

Το επόμενο καλοκαίρι θα κάψουμε ότι μας έχει απομείνει....

Και τότε θα είμαστε όλοι πολύ ήρεμοι.

Επέστρεψα......

..... και η ανθοδέσμη για σας.

Κλείσαμε ........ και σας περιμένουμε!

Είμαι στην Ταϊβάν (από χθες) και θα γυρίσω τέλη Αυγούστου.... Μέχρι τότε σας εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.

Τα λέμε....

Το πείραμα και οι καταστροφικές του συνέπειες.

Eντάξει το παραδέχομαι..... το έκανα μπουρδέλο και τώρα δεν ξέρω πως να το επαναφέρω !

Αργία μήτηρ πάσης μαλακίας.

Αν υπάρχει κανείς που το γνωρίζει το άθλημα και ξέρει πως να επαναφέρω το blog στην πρότερη έντιμη εμφάνιση του, ας ρίξει καμιά ιδέα (αν και θα πάει χαμένη έτσι που το κόβω)....

Λαχανικό

«Τι είναι κομμένο. Τι είναι κομμένο απ΄ αυτό. Τι είναι κομμένο απ΄ αυτό σε. Ήταν ένα σέλινο μια ημισέληνος ένας σταυρός και ένα άνισο σκούξιμο, ήταν ανωκλινές, ήταν ακτινοβόλο κι αξιοπρεπές με μικρά μέσα και κόκκινα. Νέα. Νέα ικανά για ευθυμία, κομμένα σε υποδήματα, ενδεχομένως υπό αντλία από φαρδεία κιμωλία, χτενίζοντας όλο αυτό.»
Γερτρούδη Στάιν, από το βιβλίο «Τρυφερά Κουμπιά», εκδόσεις «τυπωθήτω», μετάφραση Ελισάβετ Αρσενίου.

Από την πρώτη σελίδα ένοιωσα την ανάγκη να βρω ένα κώδικα ο οποίος θα με βοηθούσε να το κατανοήσω. Κάθε μου σκέψη όμως αποτύγχανε σκουντουφλώντας πάνω στις τελείες του κειμένου καθώς τα μάτια μου συνέχιζαν ανεμπόδιστα την περιπλάνηση από πρόταση σε πρόταση…. Τελικά υπέκυψα στο να μου επιτρέψω να διαβάσω κάτι που δεν κατανοώ και έτσι έφτασα στο επίμετρο, όπου υπήρχαν κρυμμένα τα κλειδιά. Το κακό με τα συγκεκριμένα κλειδιά είναι ότι από την φύση τους είναι προικισμένα με την ιδιότητα, να κλειδώνουν και να ξεκλειδώνουν συγχρόνως. Κι έτσι, την στιγμή που καταφέρνεις να ξεκλειδώσεις τα κείμενα αυτομάτως κλειδώνεις τις έννοιες σε μια πολύ αυστηρή και λογική οπτική γωνία, κλαδεύοντας σύριζα όλες τις υποκειμενικές σκέψεις που φύτρωσαν και άνθισαν στο τελείωμα κάθε σελίδας.
Στην δεύτερη ανάγνωση πήγα και πάλι χωρίς κλειδιά, αλλά αυτή την φορά δεν έβλεπα κλειδαριές . Ήταν πολύ περίεργο αλλά δεν υπήρχε κανένας περιορισμός. Το νόημα μοιάζει να καλύπτεται κάτω από ένα πολύ ισχυρό κέλυφος …. που στην επιφάνεια του έχει εκατομμύρια οπές.

Το βιβλίο το προτείνω με επιφύλαξη. Έχω την αίσθηση ότι η μεταφράστρια «τα έδωσε όλα», παρόλα αυτά , όπως και η ίδια συστήνει, μόνο η ανάγνωση του βιβλίου στα αγγλικά μπορεί να φέρει τον αναγνώστη σε επαφή με τα απόλυτα βάθη των κειμένων.

Ατιτλο

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ (στην τηλεόραση των ηλίθιων νεοελλήνων!)

Είναι ο Παπαχελάς τόσο μαλάκας ή μεταμορφώθηκε μόνο για το συγκεκριμένο σόου?

Τι να πω τέτοια ξεφτίλα δεν την περίμενα....... και να σκεφτεί κανείς ότι πολλούς από αυτούς τους εκτιμούσα!
Τι άλλο μας περιμένει μετά την ΜΕΓΑΛΗ ΞΕΦΤΙΛΑ*??


*Καλά μην μπείτε στον κόπο να απαντήσετε, ρητορικό ήταν εξάλλου το ερώτημα!

Το ελατήριο.

Εκείνη κάνει κύκλους γύρω του, νευρική και αγχωμένη, ουρλιάζει και βρίζει με μανία. Εκείνος έχει εξαντληθεί από την πίεση που ασκεί, πιέζει και με τα δυο του χέρια και οι παλάμες του έχουν ματώσει, έχει αναγνωρίσει το λάθος του και θέλει να απαλλαγεί από αυτό το μαρτύριο γρήγορα αδιαφορώντας για το κόστος.
«-Μην το αφήσεις, κράτα το , κράτα το καλά μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε….»
«-Δεν μπορώ άλλο πιάστηκε το χέρι μου.»
«-Και σου το’ πα γαμώ το ξεσταύρι σου, στο είπα ,να πω ότι δε στο πα, αλλά στο’ πα, μην το πιέσεις , αλλά εσύ το χαβά σου γαμιόλη , εκεί, εμμονή σου είχε γίνει να το πιέσεις, γαμιόλη, παλιόπουστα……»
«-Σταμάτα να κάνεις κύκλους γύρω μου σαν την σβούρα και έλα να το κρατήσεις λίγο και συ….. δεν αντέχω άλλο θα το αφήσω….»
«-Νομίζεις ότι μπορώ να ασκήσω τέτοια δύναμη πάνω του? Νομίζεις ότι μπορώ? Αν μπορούσα θα το είχα κάνει βρε παλιομαλάκα, δε θα περίμενα να μου το πεις εσύ… ζώο , βλάκα, ανίδεε.»
«-Ωραία τότε βρες κάτι βαρύ να βάλουμε πάνω του….»
«-Τι να βρω ρε μαλάκα? Τι να βρω? Κοίτα γύρω σου. Άνοιξε τα στραβά σου ρε μαλάκα και κοίτα γύρω σου.» Τον χτυπάει με όση δύναμη της έχει απομείνει, εκείνος αρχίζει να κλαίει ενώ το ένα του μάτι έχει ματώσει από τα χτυπήματα. Εκείνη σταματάει να τον χτυπάει και βαριανασαίνοντας συνεχίζει να ουρλιάζει. « Είμαστε κλεισμένοι σε ένα άδειο δωμάτιο εδώ και δυο βδομάδες ρε μαλάκα, το μόνο βαρύ αντικείμενο εδώ μέσα είναι οι σκέψεις μου, κι αυτές δε θα τις βάλω πάνω στο ελατήριο ρε μαλάκα, δε θα τις χαραμίσω για πάρτη σου, βλάκα, μαλάκα….»
«-Τότε το αφήνω…», λέει και λυγίζει τους αγκώνες του.
«-Μην τολμήσεις μαλάκα, θα σου γαμήσω ότι έχεις και δεν έχεις , μην τολμήσεις σου λέω καργιόλη….»
«-Κάνε κάτι γρήγορα τότε , γιατί θα το αφήσω , μου τρυπάει την παλάμη και τα χέρια μου τρέμουν, έχω ιδρώσει και γλιστράει, δε μπορώ άλλο….» και τεντώνει ξανά τους αγκώνες του. Εκείνη γονατίζει δίπλα του και συνεχίζει να σκέφτεται έντονα.
«-Αν είχα μερικά στοιχεία, μερικά στοιχεία γαμώ το ξεσταύρι μου, να κάνω μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς,», βάζει τα κλάματα και χτυπάει με την παλάμη της το μέτωπό της, « την ένταση του ελατηρίου, το μέταλλο από το οποίο το κατασκεύασαν, την δύναμη που του έχει ασκηθεί, να προβλέψω με κάποιο τρόπο την αντίδρασή του, την πορεία που θα ακολουθήσει…………. Τι κάνεις? Μη, μηηηη….»
Ένας λεπτός μεταλλικός ήχος αντήχησε μες το άδειο δωμάτιο. Το ελατήριο εκτινάχτηκε απαλά στον αέρα και πέφτοντας κύλησε αργά δίπλα της. Εκείνος σηκώθηκε και το κλώτσησε με δύναμη προς το μέρος της , το ελατήριο χτύπησε στον τοίχο και επέστρεψε. Ήταν πλέον χαλαρός. Πίεσε το ελατήριο και το άφησε να εκτονωθεί προς την κατεύθυνση που ήταν πεσμένη εκείνη. Το επανέλαβε αρκετές φορές διασκεδάζοντας , μέχρι που εκείνη μέσα από τους λυγμούς και τα πνιχτά βογγητά της, του φώναξε:
«-Θα το χαλάσεις … άστο σε παρακαλώ.»
Τότε εκείνος την πλησίασε και με όλη του την δύναμη της έριξε μια κλωτσιά στο στομάχι. Έπειτα άνοιξε την πόρτα και έφυγε.

Η ομπρέλα

-Πήγα κι αγόρασα μια μαύρη ομπρέλα, αυτόματη, από αυτές που ανοίγουν και κλείνουν με το πάτημα ενός κουμπιού. Είναι ομπρέλα για σοβαρούς κυρίους και η λαβή της είναι καμπυλωτή για να κρέμεται στο χαρτοφύλακα και να μην γλιστράει όταν την κρατάς ανοιχτή. Ο σκελετός της ατσάλινος, εγγύηση εφ’ όρου ζωής μου είπαν, τα άξιζε τα λεφτά που έδωσα. Δεν την πήρα για τις μπόρες του Μάρτη, ούτε για τις καταιγίδες του Γενάρη, ούτε για τα πρωτοβρόχια του φθινόπωρου, την βροχή έτσι κι αλλιώς δεν την φοβάμαι. Μια ζωή βρεγμένος ως το κόκαλο ήμουν και όπως όλα δείχνουν κάπως έτσι θα συνεχίσω, βρεγμένος και αξιοπρεπής , παρότι είμαι πλέον ιδιοκτήτης της μαύρης ομπρέλας που απευθύνεται σε σοβαρούς κυρίους….
- Καλά μαλάκας είσαι? Τότε τι την πήρες την ομπρέλα αφού δεν την χρησιμοποιείς?
-Την ανοίγω τα βράδια στον ύπνο μου, για να γλιστράνε πάνω της οι υγρές ανησυχίες μου, για να στάζουν πάνω της οι υδρορροές της απελπισίας και οι ανοιχτές τέντες της αβεβαιότητας. Κι όταν η εγγύηση της λήξει, τότε θα την βάλω κόντρα στον άνεμο και θα αναληφθώ… και δεν θα ενοχλήσω ποτέ ξανά και δεν θα ξαναενοχληθώ…. Όπως συμβαίνει με όλους τους σοβαρούς κυρίους.

Μαύρος μάγκας ο καιρός.

-Τελικά τα θαύματα δεν συμβαίνουν και τόσο συχνά.

-Ε όχι φυσικά , καλά τόσο αφελής είσαι?

-Ναι. Όμως μου κάνει εντύπωση ότι ακόμη κι αυτά τα μικρά τα καθημερινά σπανίζουν πλέον.... μήπως τελικά έχω χάσει την ικανότητα μου να τα αναγνωρίζω?

-Κοίταξε να δεις, η ικανότητα σου να αναγνωρίζεις τα θαύματα σχετιζόταν απόλυτα με την ανικανότητα σου να ορίζεις τα πράγματα... τώρα που αποφάσισες να το παίξεις αρχηγόπουλο πρέπει να ξέρεις ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Και επιτέλους πρέπει να καταλάβεις ότι όταν κλείνεις μια πόρτα , δημιουργείται αυτομάτως μια ανάγκη...η ανάγκη να βρεθεί μια καινούργια πόρτα για να την ανοίξεις.

- Τέλος πάντων , το μόνο που με χαροποιεί είναι που την βρόντηξα κλείνοντας την , ξεγυμνώνοντας το τελετουργικό λήξης από τα θλιβερά διανθίσματα των "καλών τρόπων συμπεριφοράς".

Τελικά μου' μεινε αυτή η συνήθεια να κοιτάζω αλλού.... έτσι σώθηκα από πολλές καταστροφές.

(Τελικά η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα*. Ακολούθησαν ταραγμένες μέρες. Σκιές από το παρελθόν εμφανίστηκαν στους δρόμους. Κάποιοι ευφάνταστοι είδαν και τον τυφλό ραψωδό σε μια σκάλα υπηρεσίας .... εξακολουθούσε ενοχλητικά να υμνεί την Τροία. Κάποιοι σέρνονταν συντετριμμένοι από το μεγαλείο όλων αυτών που δεν έπραξαν. Ώσπου νύχτωνε και τα άστρα φώτιζαν σιγά σιγά το ακατανόητο του κόσμου.)

Αφιερωμένο στους βραχυπρόθεσμα φανατισμένους , που τώρα, φανατισμένα προσπαθούν να ξεχάσουν πως τελικά δεν είχαν δίκιο....

*Καλά μια κουβέντα είναι , μην φαντάζεστε κρεμασμένους επαναστάτες.

Φωτογραφίες του δρόμου

Χωρίς πολλά λόγια.... είναι φωτογραφίες από την Κρήτη που ήμουν τις τελευταίες πέντε ημέρες. Πέρασα πολύ καλά, έκανα πολλές βόλτες και υπολογίζω ότι σύντομα θα ξαναπάω.......

Ψυχοπλάκωμα.

Θέλω γκάζια.

Όχι για να τρέξω πιο μακριά, μα για να επιστρέψω.

(Εντάξει θα μου περάσει, με πιάνει καμιά φορά.)

(Διχως λογο κλαις και δεν μπορεις να αντεξεις αλλο αυτη την αναιτιοτητα. Με το σκεπαρνι βαδιζεις προσεκτικα στο χωραφι που σου δοθηκε ιδιοκτησια. Φυτευεις τουλιπες στα μερη που το χωμα σου μοιαζει καταλληλο. Ατσαλες κινησεις. Maria Electra)

Η αξιοπρέπεια του κύριου Κάκτου*.

Το αντινόμπελ ειρήνης δόθηκε στη σουηδική επιτροπή για την πολιτική ηθική της μη ανθρώπινης βιοτεχνολογίας, η οποία αναγνώρισε ότι τα φυτά έχουν αξιοπρέπεια. Κατά την γνώμη μου έχουν απόλυτο δίκιο και η ιστορία που ακολουθεί το αποδεικνύει.
Μερικά χρόνια πριν, μου έκαναν δώρο ένα μικρό κάκτο. Ήταν τόσο μικρός που χωρούσε στην παλάμη μου. Ήταν ολοστρόγγυλος και καταπράσινος, με πολλά αγκάθια που είχαν ένα απαλό κόκκινο χρώμα. Μια φορά τον χρόνο άνθιζε αλλά δεν έβγαζε λουλούδια , έβγαζε κάτι στρογγυλά κόκκινα γυαλιστερά εξογκώματα που έμοιαζαν σαν τις πιπεριές κέρατο. Ζούσε μέσα σε ένα πολύ μικρό γλαστράκι αλλά του είχα υποσχεθεί πως όταν μεγάλωνε θα του το άλλαζα , βάζοντας τον σε ένα μεγαλύτερο. Του είχα εξασφαλίσει περίοπτη θέση στο ράφι με τα βιβλία που βρίσκεται πάνω από το γραφείο μου και τον πότιζα ελάχιστα για να μην σαπίσει.
Τα πρωινά, τον έβγαζα στο πίσω μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο, για να χαζεύει τα περιστέρια και να παίρνει τον αέρα του. Πολλές φορές τον είχα ξεχάσει για μέρες στο μπαλκόνι, αλλά λόγω του ότι δεν εκδήλωνε έντονες αντιδράσεις, είχα συμπεράνει ότι μάλλον του άρεσε να μένει έξω και τα βράδια! Καμιά φορά χάιδευα τα αγκάθια του και ένιωθα μια περίεργη ανατριχίλα, έτσι μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ίσως και να επικοινωνούμε. Τον αποκαλούσα κύριο Κάκτο για να νιώθει μια κάποια επισημότητα και συνήθιζα να ανταλλάσω μαζί του χαιρετισμούς, όταν έφευγα ή γύριζα στο σπίτι . Η σκέψη να αγοράσω ένα ακόμη κακτάκι για να έχει παρέα ο κ. Κάκτος όταν εγώ έλειπα από το σπίτι, τριγυρνούσε συχνά στο μυαλό μου , αλλά βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση του και με δεδομένο ότι εγώ είμαι αλλεργικός στον ανταγωνισμό, αφού μου αρέσει να μονοπωλώ το ενδιαφέρον, αποφάσισα να μην διαταράξω την κυριαρχία του στον χώρο.
Κάποια στιγμή χρειάστηκε να λείψω στο εξωτερικό για μεγάλο διάστημα και επειδή το έμαθα ξαφνικά, ο κ. Κάκτος μπήκε τελευταίος στην λίστα με τις εκκρεμότητες που χρειάζονταν άμεση διευθέτηση. Έτσι λοιπόν την στιγμή που έκλεινα την βαλίτσα μου και ενώ ήμουν βέβαιος ότι είχα τακτοποιήσει τα πάντα, θυμήθηκα τον κ. Κάκτο! Κάτω από την πίεση του χρόνου, ο οποίος ήταν ελάχιστος τη δεδομένη στιγμή, η μόνη λύση που βρήκα ήταν να πάρω τηλέφωνο την Μαρία και να της ζητήσω να φιλοξενήσει τον κ. Κάκτο όσο εγώ θα έλειπα. Επειδή όμως η Μαρία ήταν τέρας αναβλητικότητας (και φαντάζομαι εξακολουθεί να είναι - ελπίζω να μην διαβάσει την ανάρτηση! ), ήξερα ότι οι πιθανότητες να περάσει να πάρει τον κ. Κάκτο ήταν μηδαμινές. Οπότε κάπως έτσι οδηγήθηκα στο να κάνω τον εξής μονόλογο με τον κ. Κάκτο:

- Λοιπόν Κάκτε έχω πάρει τηλέφωνο την Μαρία , για να περάσει να σε πάρει…. Επειδή όμως το πιο πιθανό είναι να μην έρθει, θέλω να μου υποσχεθείς ότι όταν γυρίσω θα σε βρω «ακριβώς όπως σε άφησα»… καταπράσινο και ζωηρό! Ξηγηθήκαμε ?

Ένα απόγευμα, πέντε περίπου μήνες αργότερα , επέστρεψα στο σπίτι και με χαρά διαπίστωσα ότι ο κ. Κάκτος είχε κρατήσει την υπόσχεση του, ήταν «ακριβώς όπως τον είχα αφήσει»….. καταπράσινος και ζωηρός! Το επόμενο πρωί όμως...........τον βρήκα κατακίτρινο και μαραμένο.

*Η αξιοπρέπεια του κύριου Κάκτου ήταν μια από τις αναρτήσεις που είχαν χαθεί , όταν από λάθος κατέστρεψα το blog.

Άτιτλο

Χρόνια πολλά, σε όσους γιορτάζουν τον πλαστικό τους έρωτα μια φορά το χρόνο, ανταλλάσσοντας κόκκινες καρδούλες και χαζοχαρούμενα αρκουδάκια......άντε και του χρόνου.

Ξημερώματα.

04:30 πμ.
Το τηλέφωνο χτυπάει για ώρα, το σηκώνω και ενώ ρωτάω ποιος είναι, εκείνο συνεχίζει να χτυπάει. Το χτυπάω κι εγώ στον τοίχο, γιατί νομίζω ότι έχει κολλήσει αλλά τίποτα , συνεχίζει να χτυπάει με αυτόν τον άκρως ενοχλητικό ήχο που του έχω βάλει για τις κλήσεις…. και συνεχίζει να χτυπάει ….. και δε σταματάει …… και συνεχίζει……
Μέχρι που ….. ξυπνάω πραγματικά, πετάγομαι από το κρεβάτι και τρέχω να το προλάβω, στο μεταξύ με έχει πιάσει ταχυπαλμία, νομίζω ότι κάτι έχει συμβεί στους δικούς μου….
- Ναι?
- Γιώργο?
- Ποιος είναι?
- Γιώργο ? Η γιαγιά είμαι.
- Ποια γιαγιά? Ποιον θέλετε? Κάνετε λάθος. Δεν υπάρχει Γιώργος εδώ.
- Λάθος??? Ωχ, χίλια συγνώμη. (κλατς)
«Τι ανώμαλος κόσμος ρε πούστη», σκέφτομαι ενώ επιστρέφω στο κρεβάτι και την στιγμή εκείνη ξαναχτυπάει το τηλέφωνο:
- Παρακαλώ?
- Γιώργο εσύ είσαι?
- Όχι κυρία μου κάνετε λάθος , δεν υπάρχει Γιώργος εδώ, παίρνεται λάθος αριθμό.
- Συγνω.. (κλατς)
«ΑΑΑ δε πάει καλά ο κόσμος, έχει λαλήσει η γιαγιά» σκέφτομαι ενώ επιστρέφω στο κρεβάτι και την στιγμή εκείνη ξαναχτυπάει το τηλέφωνο:
- Κυρία μου κάνετε λάθος , πώς το λένε(?) ΛΑΘΟΣ, δεν παίρνεται το ΣΩΣΤΟ νούμερο!
- (κλατς)
«Γκκκρρρρρρρρρ», σκέφτομαι ενώ επιστρέφω στο κρεβάτι και την στιγμή εκείνη ξαναχτυπάει το τηλέφωνο:
- Ναι?
- Βρε αγόρι μου συγνώμη, αλλά έχουν μπερδευτεί οι γραμμές, εγώ παίρνω τον εγγονό μου τον Γιώργο και μου βγαίνεις εσύ! Κοντεύω να τρελαθώ!
- Ναι αλλά εσύ γιαγιά θα τρελάνεις πρώτα εμένα και μετά θα τρελαθείς εσύ έτσι που το πάς!
- Βρε αγόρι μου συγνώμη , αλλά κοντεύει 5 η ώρα και πρέπει να τον ξυπνήσω να πάει στη δουλειά και δεν ξυπνάει εύκολα και θα καθυστερήσει και σήμερα θα είναι η πρώτη μέρα στη δουλειά…. και μπλα μπλα μπλα
- Καλά καλά γιαγιά, δε χρειάζεται να μου πεις όλη την ιστορία , πες μου ποιο νούμερο παίρνεις…
- Λοιπόν ,για να δω, να εδώ το έχω το χαρτί, παίρνω το 210-------……
- Μα, αυτό ρε γιαγιά είναι το δικό μου νούμερο! Και εγώ δεν είμαι ο Γιώργος , ειλικρινά! Δε σου κάνω πλάκα!!!
- Αχ, τι έπαθα! Και πως θα το ξυπνήσω τώρα το παιδί? Έγραψα λάθος το νούμερο και τι θα κάνω τώρα? (Ακολουθεί κλαυθμός, οδυρμός , σπαραγμός, ξεμάλλιασμα, μοιρολόι, σκίσιμο ρόμπας και όλα τα συναφή). …….
Και επειδή η γιαγιά ήταν ικανή να ξυπνήσει την μισή Αθήνα μέχρι να πετύχει τον Γιώργο, τον πήρα εγώ ένα τηλέφωνο (αφού βρήκα το τηλ. του στις πληροφορίες) :
- Ναι?
- Γιώργο εσύ?
- Ναι.
- Ξύπνα είναι πέντε παρα πέντε….
- Ναι.
- ΚΛΑΤΣ

Τι να πρωτοθυμηθώ … №1

(Αναμνήσεις από το ταξίδι της επιστροφής)

Δε μας χέζεις ρε Ομπάμα!

5 λεπτά νωρίτερα:
-Κύριε μου σας έχω δείξει όλα μου τα χαρτιά , δηλαδή τι άλλο θέλετε για να πειστείτε ότι είμαι ο … αντινετρίνο …?
-Αυτό που ζητάτε δεν γίνεται ,δεν μπορώ να δεχτώ τις αποσκευές σας επειδή εσείς μου δείχνετε κάποια χαρτιά που κουβαλάτε μαζί σας, με αυτή την λογική κι εγώ είμαι ο Ομπάμα ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών….
-Α! μα εσύ είσαι τελείως βλάξ, άμα ήσουν ο Ομπάμα ηλίθιε, δε θα καθόσουν στο γκισέ της Caribbean Airline να τσεκάρεις βαλίτσες και εισιτήρια. Αυτό εδώ, είναι ταυτότητα ηλίθιε (του φώναξα δείχνοντας του την ταυτότητα μου).Κατάλαβες ηλίθιε?
-Αν συνεχίσετε θα φωνάξω την ασφάλεια του αεροδρομίου, αν σε πέντε λεπτά δεν έχει έρθει το διαβατήριο σας η πύλη θα κλείσει και θα πρέπει να βρείτε άλλη πτήση για να φύγετε. Έγινα κατανοητός?
-Ε άντε και γαμήσου ηλίθιε. Έγινα κατανοητός?

Ραπαραπα!

10 λεπτά αργότερα:
Αφού έχω χάσει την πτήση και είμαι πλέον ήρεμος και ωραίος , απολαμβάνω την μπύρα μου στο εξωτερικό μπαρ του αεροδρομίου με όλες τις μύγες του αεροδρομίου να με περιτριγυρίζουν και να θέλουν να κάτσουν επάνω μου λες και είχα μέλι (!) – βέβαια οι μύγες στα σκατά πάνε συνήθως όχι στο μέλι, αλλά η αυξημένη μου αυτοεκτίμηση δεν μου επέτρεπε να προβώ σε τέτοιους συσχετισμούς εκείνη την ώρα-.Την στιγμή λοιπόν που είχα αρχίσει να μερακλώνω με ένα ελεεινό τραγούδι που έπαιζε στο μπαρ και το οποίο είχε για στίχο μόνο δυο λέξεις εκ των οποίων η μία, ήταν η λέξη μπανάνα –(σημαδιακό δε νομίζετε? το τραγουδούσα σε όλο το ταξίδι της επιστροφής, μόνο που έκανα μια μικρή διασκευή για να ταιριάζει καλύτερα στην περίπτωση μου, όπου μπανάνα, εγώ έβαλα την λέξη αγγούρια)- και ο τραγουδιστής την επαναλάμβανε ασταμάτητα σε όλη την διάρκεια του τραγουδιού, σκάει μύτη ο πράκτορας καταϊδρωμένος και χαμογελαστός κρατώντας το διαβατήριο μου.
-Γεια σας…..
-Καλώς τον παπάρα*!
-Ειλικρινά λυπάμαι πάρα πολύ για ότι συνέβη , θα βρούμε αμέσως άλλη πτήση….
-Καλά βρε παπάρα*, με ποια λογική πας και δίνεις το διαβατήριο μου σε έναν άσχετο…
-Ειλικρινά …συγνώμη.
-Βρέ παπάρα*, στο έδωσα να βάλεις μια γαμημένη σφραγίδα για να μπορώ να φύγω…… και συ τα κανες σκατά ….(είμαι έτοιμος να εκραγώ και φωνάζω)….την τρέλα σου παπάρα*!
- …..Λυπάμαι. Θα προλάβαινα αλλά έγινε ένα τροχαίο και …….είχε τρομερή κίνηση!
-Χέστηκα! Πότε είναι η επόμενη πτήση για Νέα Υόρκη?
-Αύριο. (απαντάει όλο απογοήτευση)
-Π-ό-τ-ε?(ξαναρωτάω όλο απογοήτευση)
-Αύριο το πρωί, αλλά μην ανησυχείτε , δωμάτιο στο ξενοδοχείο υπάρχει, όλα θα πάνε καλά…………-(πολύ μεγάλη παύση, εγώ κάνω ότι σκέφτομαι αλλά στην πραγματικότητα έχει κολλήσει το μυαλό μου)-……………………………………. Πάμε τι λέτε?
-Τελικά είσαι μεγάλος παπάρας*!(λέω και σηκώνομαι να φύγω αφήνοντας την μπύρα μου στις μύγες)
-Μα τι είναι αυτό το ραπαραπα που λές συνέχεια ? Δεν καταλαβαίνω! Ελληνική λέξη είναι?
- Ναι ρε παπάρα , απλά δεν ξέρω πως μεταφράζεται……………….

*Το <<παπάρας >> όπως θα καταλάβατε του το έλεγα στα ελληνικά.

Επαναπατρισμός

Επιστρέφω στις 28 ακολουθώντας μια δαιδαλώδη διαδρομή: Trinidad - New York - Paris -Αθήνα-
Μη με ρωτήσετε πως βρέθηκα Trinidad and Tobago..... τα έχουμε ξαναπεί, δουλειά, δουλειά, δουλειά.( Φωτόγραφίες από Trinidad στην επόμενη ανάρτηση).
Ελπίζω να μην κάνει πολύ κρύο στην Ελλάδα....εδώ κυκλοφορώ με βερμούδες και σαγιονάρες...
Άντε καλή αντάμωση...θα τα λέμε πιο συχνά μετα τις 28.

Ζωολογικός κήπος.......

Αυτή είναι η τίγρη για την οποία σας μιλούσα στην προηγούμενη ανάρτηση.....



Εδώ χωνεύει τον Ασιάτη που έφαγε..........

Εδώ βλέπει έναν ζουμερό Έλληνα να την βγάζει φώτο και η όρεξη της ανοίγει και πάλι......

Και τέλος στιγμές απίστευτης ρέκλας....

Καλά Χριστούγεννα σε όλους .........