Δημοφιλείς αναρτήσεις

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Η αξιοπρέπεια του κύριου Κάκτου*.


Το αντινόμπελ ειρήνης δόθηκε στη σουηδική επιτροπή για την πολιτική ηθική της μη ανθρώπινης βιοτεχνολογίας, η οποία αναγνώρισε ότι τα φυτά έχουν αξιοπρέπεια. Κατά την γνώμη μου έχουν απόλυτο δίκιο και η ιστορία που ακολουθεί το αποδεικνύει.
Μερικά χρόνια πριν, μου έκαναν δώρο ένα μικρό κάκτο. Ήταν τόσο μικρός που χωρούσε στην παλάμη μου. Ήταν ολοστρόγγυλος και καταπράσινος, με πολλά αγκάθια που είχαν ένα απαλό κόκκινο χρώμα. Μια φορά τον χρόνο άνθιζε αλλά δεν έβγαζε λουλούδια , έβγαζε κάτι στρογγυλά κόκκινα γυαλιστερά εξογκώματα που έμοιαζαν σαν τις πιπεριές κέρατο. Ζούσε μέσα σε ένα πολύ μικρό γλαστράκι αλλά του είχα υποσχεθεί πως όταν μεγάλωνε θα του το άλλαζα , βάζοντας τον σε ένα μεγαλύτερο. Του είχα εξασφαλίσει περίοπτη θέση στο ράφι με τα βιβλία που βρίσκεται πάνω από το γραφείο μου και τον πότιζα ελάχιστα για να μην σαπίσει.
Τα πρωινά, τον έβγαζα στο πίσω μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο, για να χαζεύει τα περιστέρια και να παίρνει τον αέρα του. Πολλές φορές τον είχα ξεχάσει για μέρες στο μπαλκόνι, αλλά λόγω του ότι δεν εκδήλωνε έντονες αντιδράσεις, είχα συμπεράνει ότι μάλλον του άρεσε να μένει έξω και τα βράδια! Καμιά φορά χάιδευα τα αγκάθια του και ένιωθα μια περίεργη ανατριχίλα, έτσι μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ίσως και να επικοινωνούμε. Τον αποκαλούσα κύριο Κάκτο για να νιώθει μια κάποια επισημότητα και συνήθιζα να ανταλλάσω μαζί του χαιρετισμούς, όταν έφευγα ή γύριζα στο σπίτι . Η σκέψη να αγοράσω ένα ακόμη κακτάκι για να έχει παρέα ο κ. Κάκτος όταν εγώ έλειπα από το σπίτι, τριγυρνούσε συχνά στο μυαλό μου , αλλά βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση του και με δεδομένο ότι εγώ είμαι αλλεργικός στον ανταγωνισμό, αφού μου αρέσει να μονοπωλώ το ενδιαφέρον, αποφάσισα να μην διαταράξω την κυριαρχία του στον χώρο.
Κάποια στιγμή χρειάστηκε να λείψω στο εξωτερικό για μεγάλο διάστημα και επειδή το έμαθα ξαφνικά, ο κ. Κάκτος μπήκε τελευταίος στην λίστα με τις εκκρεμότητες που χρειάζονταν άμεση διευθέτηση. Έτσι λοιπόν την στιγμή που έκλεινα την βαλίτσα μου και ενώ ήμουν βέβαιος ότι είχα τακτοποιήσει τα πάντα, θυμήθηκα τον κ. Κάκτο! Κάτω από την πίεση του χρόνου, ο οποίος ήταν ελάχιστος τη δεδομένη στιγμή, η μόνη λύση που βρήκα ήταν να πάρω τηλέφωνο την Μαρία και να της ζητήσω να φιλοξενήσει τον κ. Κάκτο όσο εγώ θα έλειπα. Επειδή όμως η Μαρία ήταν τέρας αναβλητικότητας (και φαντάζομαι εξακολουθεί να είναι - ελπίζω να μην διαβάσει την ανάρτηση! ), ήξερα ότι οι πιθανότητες να περάσει να πάρει τον κ. Κάκτο ήταν μηδαμινές. Οπότε κάπως έτσι οδηγήθηκα στο να κάνω τον εξής μονόλογο με τον κ. Κάκτο:

- Λοιπόν Κάκτε έχω πάρει τηλέφωνο την Μαρία , για να περάσει να σε πάρει…. Επειδή όμως το πιο πιθανό είναι να μην έρθει, θέλω να μου υποσχεθείς ότι όταν γυρίσω θα σε βρω «ακριβώς όπως σε άφησα»… καταπράσινο και ζωηρό! Ξηγηθήκαμε ?

Ένα απόγευμα, πέντε περίπου μήνες αργότερα , επέστρεψα στο σπίτι και με χαρά διαπίστωσα ότι ο κ. Κάκτος είχε κρατήσει την υπόσχεση του, ήταν «ακριβώς όπως τον είχα αφήσει»….. καταπράσινος και ζωηρός! Το επόμενο πρωί όμως...........τον βρήκα κατακίτρινο και μαραμένο.


*Η αξιοπρέπεια του κύριου Κάκτου ήταν μια από τις αναρτήσεις που είχαν χαθεί , όταν από λάθος κατέστρεψα το blog.

12 σχόλια:

  1. Καταπληκτική ιστορία!
    Τελικά … απέθανε ο κύριος κάκτος; Πάντως τώρα που γνωριστήκαμε, εμείς θα σου φιλοξενήσουμε τα φυτά σε επόμενο ταξίδι, να μας έχεις υπόψη σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και οι κάκτοι έχουν ψυχή, λοιπόν! Φοβερή ιστορία… άκρως συγκινητική!

    Αμυδρά θυμάμαι κάτι ανάλογο που είχα διαβάσει κάπου και δεν το πίστευα: κάποιος επιστήμονας πειραματίστηκε βάζοντας σε δοκιμασία δυο φυτά: αφού έβαλε κάποιον εθελοντή να καταστρέψει το ένα απ’ τα δυο, όταν ο ίδιος αυτός εθελοντής παρουσιάστηκε μπροστά στο 2ο φυτό, τον ‘αναγνώρισε’ δείχνοντας σημάδια μαρασμού.

    Και αξιοπρέπεια, λοιπόν, έχουν τα φυτά... και μνήμη... και ‘αισθήματα’ αλληλεγγύης...

    Με 'φόρτισες' πάλι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ το γλυκό μου τον κύριο Κάκτο.. κράτησε την υπόσχεσή του.. Το γλυκουλίνι μου.
    Έτσι είμαι κι εγώ με το Νιόνιο μου.. Του λέω να είναι καλά.. Και είναι μέχρι στιγμής.
    Μικρότερη μιλούσα με τα παιχνίδια μου; Είναι σοβαρό γιατρέ μου;
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιαυτό πρέπει να προσέχεις τί εύχεσαι και τί ζητάς!
    Πολύ ωραία ανάρτηση!
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μισώ τα νόμπελ και τα αντινόμπελ περί ειρήνης και για άλλους άχρηστους και ηλίθιους λόγους,που το μόνο σκοπό ύπαρξης είναι η αναγνώριση της δήθεν διαφορετικότητας και ψευτό ευαισθητοποίησης.
    Αξιοπρέπεια?
    Υπάρχει ακόμα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γεια σου Άσπα.
    Ναι πέθανε και τον έθαψα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μεξικό!
    Βασικά, φυτά και ζώα αποφεύγω να βάλω στο σπίτι γιατί συνήθως δεν έχω που να τα αφήσω όταν φεύγω. Πάντως ευχαριστώ για την προσφορά. Αλήθεια πόσο χρεώνεις τον μήνα? :)

    JamanFou γεια χαρά.
    Έτσι φαίνεται, μάλλον έχουν και ψυχή και αξιοπρέπεια! Έχω διαβάσει κι εγώ πολλά για πειράματα που έχουν γίνει με φυτά.... αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι πως η επικοινωνία είναι εφικτή! Τελικά μάλλον μπορούμε να επικοινωνήσουμε με όλα όσα υπάρχουν γύρω μας και η γλώσσα επικοινωνίας είναι το συναίσθημα.
    Σε φιλώ κράτα καλά.

    Γεια σου Jacki!
    Καταρχήν ποιος είναι ο Νιόνιος? Το να μιλά κανείς στα παιχνίδια του σίγουρα δεν είναι σοβαρό, όταν αρχίσουν να απαντούν τα παιχνίδια όμως.... τότε ναι, γίνεται σοβαρό!

    Γεια σου ποδηλάτρης.
    Σίγουρα ευχές και κατάρες θέλουν πολύ προσοχή πριν τις ξεστομίσεις!!! Τα λέμε.

    Ανώνυμε (του κώλου! )
    Ο καθείς με την μαλακία του και την αξιοπρέπεια του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Νιόνιος είναι το καναρίνι μου.. Χαχαχα καλό αυτό με τα παιχνίδια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. jacki
    Α, μάλιστα....

    Maria Electra
    Γεια σου Μαρία,πράγματι, κι εμένα μου αρέσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μου θύμισες μία προσωπική ιστορία, κάποτε είχα ένα bonzai αλλά έφυγα για μεγάλο ταξίδι νομίζοντας πως θα το φρόντιζε η μάνα μου. Όταν γύρισα από το ταξίδι ρώτησα την μητέρα μου: τι κάνει το bonzai μου; εκείνη μου απάντησε: Α έχεις bonzai; Όπως μπορείς να φανταστείς το bonzai μου είχε ξεραθεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Θλιβερό τέλος. Εγώ δεν έχω τέτοια προβλήματα. Διότι δεν έχω μόνο έναν κάκτο. Είχα πάρει αρχικά 5 και τους είχα πλάι-πλάι. Μετά προστέθηκαν και οι υπόλοιποι σιγά-σιγά. Είναι 17 τώρα, ζωή να έχουν! Οι κάκτοι μου είναι κοινωνικοί και κάνουν παρέα μεταξύ τους, συζητούν τα προβλήματα του κλάδου τους, συνδικαλίζονται, είναι ανεξάρτητοι ως προσωπικότητες. Επίσης είναι και το θέμα ότι δεν έχω λείψει παραπάνω από 15 ημέρες συνεχόμενες από το σπίτι. Αλλά και τότε περνάει ή ο γιος μου ή η φίλη του και τους ελέγχουν για τυχόν προβλήματα. Σε γενικές γραμμές, οι κάκτοι μου είναι ισορροπημένοι, δεν έχω παράπονο. Οπότε όλα καλά.

    ΥΓ. Εξαιρετικό το κείμενό σου και σε ευχαριστώ που μου πρότεινες να το διαβάσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή