Η ομπρέλα

-Πήγα κι αγόρασα μια μαύρη ομπρέλα, αυτόματη, από αυτές που ανοίγουν και κλείνουν με το πάτημα ενός κουμπιού. Είναι ομπρέλα για σοβαρούς κυρίους και η λαβή της είναι καμπυλωτή για να κρέμεται στο χαρτοφύλακα και να μην γλιστράει όταν την κρατάς ανοιχτή. Ο σκελετός της ατσάλινος, εγγύηση εφ’ όρου ζωής μου είπαν, τα άξιζε τα λεφτά που έδωσα. Δεν την πήρα για τις μπόρες του Μάρτη, ούτε για τις καταιγίδες του Γενάρη, ούτε για τα πρωτοβρόχια του φθινόπωρου, την βροχή έτσι κι αλλιώς δεν την φοβάμαι. Μια ζωή βρεγμένος ως το κόκαλο ήμουν και όπως όλα δείχνουν κάπως έτσι θα συνεχίσω, βρεγμένος και αξιοπρεπής , παρότι είμαι πλέον ιδιοκτήτης της μαύρης ομπρέλας που απευθύνεται σε σοβαρούς κυρίους….
- Καλά μαλάκας είσαι? Τότε τι την πήρες την ομπρέλα αφού δεν την χρησιμοποιείς?
-Την ανοίγω τα βράδια στον ύπνο μου, για να γλιστράνε πάνω της οι υγρές ανησυχίες μου, για να στάζουν πάνω της οι υδρορροές της απελπισίας και οι ανοιχτές τέντες της αβεβαιότητας. Κι όταν η εγγύηση της λήξει, τότε θα την βάλω κόντρα στον άνεμο και θα αναληφθώ… και δεν θα ενοχλήσω ποτέ ξανά και δεν θα ξαναενοχληθώ…. Όπως συμβαίνει με όλους τους σοβαρούς κυρίους.

Μαύρος μάγκας ο καιρός.

-Τελικά τα θαύματα δεν συμβαίνουν και τόσο συχνά.

-Ε όχι φυσικά , καλά τόσο αφελής είσαι?

-Ναι. Όμως μου κάνει εντύπωση ότι ακόμη κι αυτά τα μικρά τα καθημερινά σπανίζουν πλέον.... μήπως τελικά έχω χάσει την ικανότητα μου να τα αναγνωρίζω?

-Κοίταξε να δεις, η ικανότητα σου να αναγνωρίζεις τα θαύματα σχετιζόταν απόλυτα με την ανικανότητα σου να ορίζεις τα πράγματα... τώρα που αποφάσισες να το παίξεις αρχηγόπουλο πρέπει να ξέρεις ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Και επιτέλους πρέπει να καταλάβεις ότι όταν κλείνεις μια πόρτα , δημιουργείται αυτομάτως μια ανάγκη...η ανάγκη να βρεθεί μια καινούργια πόρτα για να την ανοίξεις.

- Τέλος πάντων , το μόνο που με χαροποιεί είναι που την βρόντηξα κλείνοντας την , ξεγυμνώνοντας το τελετουργικό λήξης από τα θλιβερά διανθίσματα των "καλών τρόπων συμπεριφοράς".

Τελικά μου' μεινε αυτή η συνήθεια να κοιτάζω αλλού.... έτσι σώθηκα από πολλές καταστροφές.

(Τελικά η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα*. Ακολούθησαν ταραγμένες μέρες. Σκιές από το παρελθόν εμφανίστηκαν στους δρόμους. Κάποιοι ευφάνταστοι είδαν και τον τυφλό ραψωδό σε μια σκάλα υπηρεσίας .... εξακολουθούσε ενοχλητικά να υμνεί την Τροία. Κάποιοι σέρνονταν συντετριμμένοι από το μεγαλείο όλων αυτών που δεν έπραξαν. Ώσπου νύχτωνε και τα άστρα φώτιζαν σιγά σιγά το ακατανόητο του κόσμου.)

Αφιερωμένο στους βραχυπρόθεσμα φανατισμένους , που τώρα, φανατισμένα προσπαθούν να ξεχάσουν πως τελικά δεν είχαν δίκιο....

*Καλά μια κουβέντα είναι , μην φαντάζεστε κρεμασμένους επαναστάτες.

Φωτογραφίες του δρόμου

Χωρίς πολλά λόγια.... είναι φωτογραφίες από την Κρήτη που ήμουν τις τελευταίες πέντε ημέρες. Πέρασα πολύ καλά, έκανα πολλές βόλτες και υπολογίζω ότι σύντομα θα ξαναπάω.......

Ψυχοπλάκωμα.

Θέλω γκάζια.

Όχι για να τρέξω πιο μακριά, μα για να επιστρέψω.

(Εντάξει θα μου περάσει, με πιάνει καμιά φορά.)

(Διχως λογο κλαις και δεν μπορεις να αντεξεις αλλο αυτη την αναιτιοτητα. Με το σκεπαρνι βαδιζεις προσεκτικα στο χωραφι που σου δοθηκε ιδιοκτησια. Φυτευεις τουλιπες στα μερη που το χωμα σου μοιαζει καταλληλο. Ατσαλες κινησεις. Maria Electra)

Η αξιοπρέπεια του κύριου Κάκτου*.

Το αντινόμπελ ειρήνης δόθηκε στη σουηδική επιτροπή για την πολιτική ηθική της μη ανθρώπινης βιοτεχνολογίας, η οποία αναγνώρισε ότι τα φυτά έχουν αξιοπρέπεια. Κατά την γνώμη μου έχουν απόλυτο δίκιο και η ιστορία που ακολουθεί το αποδεικνύει.
Μερικά χρόνια πριν, μου έκαναν δώρο ένα μικρό κάκτο. Ήταν τόσο μικρός που χωρούσε στην παλάμη μου. Ήταν ολοστρόγγυλος και καταπράσινος, με πολλά αγκάθια που είχαν ένα απαλό κόκκινο χρώμα. Μια φορά τον χρόνο άνθιζε αλλά δεν έβγαζε λουλούδια , έβγαζε κάτι στρογγυλά κόκκινα γυαλιστερά εξογκώματα που έμοιαζαν σαν τις πιπεριές κέρατο. Ζούσε μέσα σε ένα πολύ μικρό γλαστράκι αλλά του είχα υποσχεθεί πως όταν μεγάλωνε θα του το άλλαζα , βάζοντας τον σε ένα μεγαλύτερο. Του είχα εξασφαλίσει περίοπτη θέση στο ράφι με τα βιβλία που βρίσκεται πάνω από το γραφείο μου και τον πότιζα ελάχιστα για να μην σαπίσει.
Τα πρωινά, τον έβγαζα στο πίσω μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο, για να χαζεύει τα περιστέρια και να παίρνει τον αέρα του. Πολλές φορές τον είχα ξεχάσει για μέρες στο μπαλκόνι, αλλά λόγω του ότι δεν εκδήλωνε έντονες αντιδράσεις, είχα συμπεράνει ότι μάλλον του άρεσε να μένει έξω και τα βράδια! Καμιά φορά χάιδευα τα αγκάθια του και ένιωθα μια περίεργη ανατριχίλα, έτσι μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ίσως και να επικοινωνούμε. Τον αποκαλούσα κύριο Κάκτο για να νιώθει μια κάποια επισημότητα και συνήθιζα να ανταλλάσω μαζί του χαιρετισμούς, όταν έφευγα ή γύριζα στο σπίτι . Η σκέψη να αγοράσω ένα ακόμη κακτάκι για να έχει παρέα ο κ. Κάκτος όταν εγώ έλειπα από το σπίτι, τριγυρνούσε συχνά στο μυαλό μου , αλλά βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση του και με δεδομένο ότι εγώ είμαι αλλεργικός στον ανταγωνισμό, αφού μου αρέσει να μονοπωλώ το ενδιαφέρον, αποφάσισα να μην διαταράξω την κυριαρχία του στον χώρο.
Κάποια στιγμή χρειάστηκε να λείψω στο εξωτερικό για μεγάλο διάστημα και επειδή το έμαθα ξαφνικά, ο κ. Κάκτος μπήκε τελευταίος στην λίστα με τις εκκρεμότητες που χρειάζονταν άμεση διευθέτηση. Έτσι λοιπόν την στιγμή που έκλεινα την βαλίτσα μου και ενώ ήμουν βέβαιος ότι είχα τακτοποιήσει τα πάντα, θυμήθηκα τον κ. Κάκτο! Κάτω από την πίεση του χρόνου, ο οποίος ήταν ελάχιστος τη δεδομένη στιγμή, η μόνη λύση που βρήκα ήταν να πάρω τηλέφωνο την Μαρία και να της ζητήσω να φιλοξενήσει τον κ. Κάκτο όσο εγώ θα έλειπα. Επειδή όμως η Μαρία ήταν τέρας αναβλητικότητας (και φαντάζομαι εξακολουθεί να είναι - ελπίζω να μην διαβάσει την ανάρτηση! ), ήξερα ότι οι πιθανότητες να περάσει να πάρει τον κ. Κάκτο ήταν μηδαμινές. Οπότε κάπως έτσι οδηγήθηκα στο να κάνω τον εξής μονόλογο με τον κ. Κάκτο:

- Λοιπόν Κάκτε έχω πάρει τηλέφωνο την Μαρία , για να περάσει να σε πάρει…. Επειδή όμως το πιο πιθανό είναι να μην έρθει, θέλω να μου υποσχεθείς ότι όταν γυρίσω θα σε βρω «ακριβώς όπως σε άφησα»… καταπράσινο και ζωηρό! Ξηγηθήκαμε ?

Ένα απόγευμα, πέντε περίπου μήνες αργότερα , επέστρεψα στο σπίτι και με χαρά διαπίστωσα ότι ο κ. Κάκτος είχε κρατήσει την υπόσχεση του, ήταν «ακριβώς όπως τον είχα αφήσει»….. καταπράσινος και ζωηρός! Το επόμενο πρωί όμως...........τον βρήκα κατακίτρινο και μαραμένο.

*Η αξιοπρέπεια του κύριου Κάκτου ήταν μια από τις αναρτήσεις που είχαν χαθεί , όταν από λάθος κατέστρεψα το blog.

Άτιτλο

Χρόνια πολλά, σε όσους γιορτάζουν τον πλαστικό τους έρωτα μια φορά το χρόνο, ανταλλάσσοντας κόκκινες καρδούλες και χαζοχαρούμενα αρκουδάκια......άντε και του χρόνου.

Ξημερώματα.

04:30 πμ.
Το τηλέφωνο χτυπάει για ώρα, το σηκώνω και ενώ ρωτάω ποιος είναι, εκείνο συνεχίζει να χτυπάει. Το χτυπάω κι εγώ στον τοίχο, γιατί νομίζω ότι έχει κολλήσει αλλά τίποτα , συνεχίζει να χτυπάει με αυτόν τον άκρως ενοχλητικό ήχο που του έχω βάλει για τις κλήσεις…. και συνεχίζει να χτυπάει ….. και δε σταματάει …… και συνεχίζει……
Μέχρι που ….. ξυπνάω πραγματικά, πετάγομαι από το κρεβάτι και τρέχω να το προλάβω, στο μεταξύ με έχει πιάσει ταχυπαλμία, νομίζω ότι κάτι έχει συμβεί στους δικούς μου….
- Ναι?
- Γιώργο?
- Ποιος είναι?
- Γιώργο ? Η γιαγιά είμαι.
- Ποια γιαγιά? Ποιον θέλετε? Κάνετε λάθος. Δεν υπάρχει Γιώργος εδώ.
- Λάθος??? Ωχ, χίλια συγνώμη. (κλατς)
«Τι ανώμαλος κόσμος ρε πούστη», σκέφτομαι ενώ επιστρέφω στο κρεβάτι και την στιγμή εκείνη ξαναχτυπάει το τηλέφωνο:
- Παρακαλώ?
- Γιώργο εσύ είσαι?
- Όχι κυρία μου κάνετε λάθος , δεν υπάρχει Γιώργος εδώ, παίρνεται λάθος αριθμό.
- Συγνω.. (κλατς)
«ΑΑΑ δε πάει καλά ο κόσμος, έχει λαλήσει η γιαγιά» σκέφτομαι ενώ επιστρέφω στο κρεβάτι και την στιγμή εκείνη ξαναχτυπάει το τηλέφωνο:
- Κυρία μου κάνετε λάθος , πώς το λένε(?) ΛΑΘΟΣ, δεν παίρνεται το ΣΩΣΤΟ νούμερο!
- (κλατς)
«Γκκκρρρρρρρρρ», σκέφτομαι ενώ επιστρέφω στο κρεβάτι και την στιγμή εκείνη ξαναχτυπάει το τηλέφωνο:
- Ναι?
- Βρε αγόρι μου συγνώμη, αλλά έχουν μπερδευτεί οι γραμμές, εγώ παίρνω τον εγγονό μου τον Γιώργο και μου βγαίνεις εσύ! Κοντεύω να τρελαθώ!
- Ναι αλλά εσύ γιαγιά θα τρελάνεις πρώτα εμένα και μετά θα τρελαθείς εσύ έτσι που το πάς!
- Βρε αγόρι μου συγνώμη , αλλά κοντεύει 5 η ώρα και πρέπει να τον ξυπνήσω να πάει στη δουλειά και δεν ξυπνάει εύκολα και θα καθυστερήσει και σήμερα θα είναι η πρώτη μέρα στη δουλειά…. και μπλα μπλα μπλα
- Καλά καλά γιαγιά, δε χρειάζεται να μου πεις όλη την ιστορία , πες μου ποιο νούμερο παίρνεις…
- Λοιπόν ,για να δω, να εδώ το έχω το χαρτί, παίρνω το 210-------……
- Μα, αυτό ρε γιαγιά είναι το δικό μου νούμερο! Και εγώ δεν είμαι ο Γιώργος , ειλικρινά! Δε σου κάνω πλάκα!!!
- Αχ, τι έπαθα! Και πως θα το ξυπνήσω τώρα το παιδί? Έγραψα λάθος το νούμερο και τι θα κάνω τώρα? (Ακολουθεί κλαυθμός, οδυρμός , σπαραγμός, ξεμάλλιασμα, μοιρολόι, σκίσιμο ρόμπας και όλα τα συναφή). …….
Και επειδή η γιαγιά ήταν ικανή να ξυπνήσει την μισή Αθήνα μέχρι να πετύχει τον Γιώργο, τον πήρα εγώ ένα τηλέφωνο (αφού βρήκα το τηλ. του στις πληροφορίες) :
- Ναι?
- Γιώργο εσύ?
- Ναι.
- Ξύπνα είναι πέντε παρα πέντε….
- Ναι.
- ΚΛΑΤΣ

Τι να πρωτοθυμηθώ … №1

(Αναμνήσεις από το ταξίδι της επιστροφής)

Δε μας χέζεις ρε Ομπάμα!

5 λεπτά νωρίτερα:
-Κύριε μου σας έχω δείξει όλα μου τα χαρτιά , δηλαδή τι άλλο θέλετε για να πειστείτε ότι είμαι ο … αντινετρίνο …?
-Αυτό που ζητάτε δεν γίνεται ,δεν μπορώ να δεχτώ τις αποσκευές σας επειδή εσείς μου δείχνετε κάποια χαρτιά που κουβαλάτε μαζί σας, με αυτή την λογική κι εγώ είμαι ο Ομπάμα ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών….
-Α! μα εσύ είσαι τελείως βλάξ, άμα ήσουν ο Ομπάμα ηλίθιε, δε θα καθόσουν στο γκισέ της Caribbean Airline να τσεκάρεις βαλίτσες και εισιτήρια. Αυτό εδώ, είναι ταυτότητα ηλίθιε (του φώναξα δείχνοντας του την ταυτότητα μου).Κατάλαβες ηλίθιε?
-Αν συνεχίσετε θα φωνάξω την ασφάλεια του αεροδρομίου, αν σε πέντε λεπτά δεν έχει έρθει το διαβατήριο σας η πύλη θα κλείσει και θα πρέπει να βρείτε άλλη πτήση για να φύγετε. Έγινα κατανοητός?
-Ε άντε και γαμήσου ηλίθιε. Έγινα κατανοητός?

Ραπαραπα!

10 λεπτά αργότερα:
Αφού έχω χάσει την πτήση και είμαι πλέον ήρεμος και ωραίος , απολαμβάνω την μπύρα μου στο εξωτερικό μπαρ του αεροδρομίου με όλες τις μύγες του αεροδρομίου να με περιτριγυρίζουν και να θέλουν να κάτσουν επάνω μου λες και είχα μέλι (!) – βέβαια οι μύγες στα σκατά πάνε συνήθως όχι στο μέλι, αλλά η αυξημένη μου αυτοεκτίμηση δεν μου επέτρεπε να προβώ σε τέτοιους συσχετισμούς εκείνη την ώρα-.Την στιγμή λοιπόν που είχα αρχίσει να μερακλώνω με ένα ελεεινό τραγούδι που έπαιζε στο μπαρ και το οποίο είχε για στίχο μόνο δυο λέξεις εκ των οποίων η μία, ήταν η λέξη μπανάνα –(σημαδιακό δε νομίζετε? το τραγουδούσα σε όλο το ταξίδι της επιστροφής, μόνο που έκανα μια μικρή διασκευή για να ταιριάζει καλύτερα στην περίπτωση μου, όπου μπανάνα, εγώ έβαλα την λέξη αγγούρια)- και ο τραγουδιστής την επαναλάμβανε ασταμάτητα σε όλη την διάρκεια του τραγουδιού, σκάει μύτη ο πράκτορας καταϊδρωμένος και χαμογελαστός κρατώντας το διαβατήριο μου.
-Γεια σας…..
-Καλώς τον παπάρα*!
-Ειλικρινά λυπάμαι πάρα πολύ για ότι συνέβη , θα βρούμε αμέσως άλλη πτήση….
-Καλά βρε παπάρα*, με ποια λογική πας και δίνεις το διαβατήριο μου σε έναν άσχετο…
-Ειλικρινά …συγνώμη.
-Βρέ παπάρα*, στο έδωσα να βάλεις μια γαμημένη σφραγίδα για να μπορώ να φύγω…… και συ τα κανες σκατά ….(είμαι έτοιμος να εκραγώ και φωνάζω)….την τρέλα σου παπάρα*!
- …..Λυπάμαι. Θα προλάβαινα αλλά έγινε ένα τροχαίο και …….είχε τρομερή κίνηση!
-Χέστηκα! Πότε είναι η επόμενη πτήση για Νέα Υόρκη?
-Αύριο. (απαντάει όλο απογοήτευση)
-Π-ό-τ-ε?(ξαναρωτάω όλο απογοήτευση)
-Αύριο το πρωί, αλλά μην ανησυχείτε , δωμάτιο στο ξενοδοχείο υπάρχει, όλα θα πάνε καλά…………-(πολύ μεγάλη παύση, εγώ κάνω ότι σκέφτομαι αλλά στην πραγματικότητα έχει κολλήσει το μυαλό μου)-……………………………………. Πάμε τι λέτε?
-Τελικά είσαι μεγάλος παπάρας*!(λέω και σηκώνομαι να φύγω αφήνοντας την μπύρα μου στις μύγες)
-Μα τι είναι αυτό το ραπαραπα που λές συνέχεια ? Δεν καταλαβαίνω! Ελληνική λέξη είναι?
- Ναι ρε παπάρα , απλά δεν ξέρω πως μεταφράζεται……………….

*Το <<παπάρας >> όπως θα καταλάβατε του το έλεγα στα ελληνικά.

Επαναπατρισμός

Επιστρέφω στις 28 ακολουθώντας μια δαιδαλώδη διαδρομή: Trinidad - New York - Paris -Αθήνα-
Μη με ρωτήσετε πως βρέθηκα Trinidad and Tobago..... τα έχουμε ξαναπεί, δουλειά, δουλειά, δουλειά.( Φωτόγραφίες από Trinidad στην επόμενη ανάρτηση).
Ελπίζω να μην κάνει πολύ κρύο στην Ελλάδα....εδώ κυκλοφορώ με βερμούδες και σαγιονάρες...
Άντε καλή αντάμωση...θα τα λέμε πιο συχνά μετα τις 28.

Ζωολογικός κήπος.......

Αυτή είναι η τίγρη για την οποία σας μιλούσα στην προηγούμενη ανάρτηση.....



Εδώ χωνεύει τον Ασιάτη που έφαγε..........

Εδώ βλέπει έναν ζουμερό Έλληνα να την βγάζει φώτο και η όρεξη της ανοίγει και πάλι......

Και τέλος στιγμές απίστευτης ρέκλας....

Καλά Χριστούγεννα σε όλους .........

Επιστρέφω σύντομα........

Θα λείψω, για ένα δίμηνο …Θα πάω Σιγκαπούρη. Τα τραπεζάκια και οι καρέκλες θα παραμείνουν στην αυλή , δεν θα τα μαζέψω , έτσι ώστε αν κανείς περάσει από δώ να μην στέκεται όρθιος.
Αν μπορέσω, όσο θα είμαι εκεί, θα ανεβάσω καμιά ανάρτηση με φωτό από την πόλη, διαφορετικά θα το κάνω όταν επιστρέψω.
Πετάω αύριο το απόγευμα για Ντουμπάι και μετά Σιγκαπούρη. Εκεί έχει 26C , καλοκαίρι δηλαδή. Κλίμα τροπικό.
Διευκρινίζω ότι δεν πάω για να κάνω διακοπές… πάω για δουλειά… δουλειά… δουλειά…
Χάρηκα πολύ που τα λέγαμε όλο αυτόν τον καιρό και θα χαρώ να τα ξαναπούμε όταν γυρίσω.
Άντε κρατάτε καλά και τα λέμε σε δύο μήνες. Γεια χαρά.

Αναποδιές και λιμνάζοντα ύδατα.

Το επαναλαμβανόμενο τράβηγμα ενός μοχλού , σήκωσε παλιρροιακά κύματα στα λιμνάζοντα νερά μιας λακκούβας , που βρισκόταν στη μέση του χωματόδρομου ο οποίος οδηγούσε στην κορυφή του βουνού. Τα κύματα ξέβρασαν στην ακτή φύκια και ξυλάκια παγωτού, νεκρά κοχύλια και μπερδεμένες πετονιές κι έπειτα τραβήχτηκαν αφρίζοντας. Τα ψάρια κολυμπούσαν πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας που τώρα έμοιαζε στερεή, μετά από το ξέσπασμα των κυμάτων. Στην άκρη αυτού του μικρού κόλπου, είδα δέντρα που οι κορμοί τους στέκονταν όρθιοι πάνω απ’ το νερό. Όταν πλησίασα πιο κοντά είδα τα ψάρια σκαρφαλωμένα στα κλαδιά των δέντρων να απολαμβάνουν τις ακτίνες του ήλιου που αντανακλούσαν στα λέπια τους. Οι μέδουσες γλιστρούσαν στον αέρα και χάνονταν. Μια σκούρα υγρή και αμμώδης επιφάνεια απλωνόταν πάνω από το κεφάλι μου και φύκια, κοχύλια και αχινοί άκμαζαν, κολλημένα εκεί ψηλά. Ο ουρανός ήταν ένας μεγάλος θαλάσσιος κήπος. Μεγάλοι γκρίζοι βράχοι κρέμονταν σαν σύννεφα έτοιμα για βροχή. Μικρά πουλιά και γλάροι φαίνονταν κάτω από το νερό παγιδευμένα.
Προσέχοντας καλύτερα, είδα πως τα δέντρα δεν είχαν αναπτυχθεί κανονικά και μάλιστα αυτά που νόμιζα πως ήταν κλαδιά, ήταν ρίζες. Κοιτώντας ξανά μες το νερό, είδα τον ουράνιο θόλο να στέκει στη θέση του βυθού, κι ο ήλιος κάτω απ’ το νερό εξακολουθούσε να είναι λαμπερός , μια τεράστια κίτρινη σφαίρα που δεν έσβηνε ούτε κάτω απ’ το νερό…
Το επαναλαμβανόμενο τράβηγμα ενός μοχλού, σήκωσε παλιρροιακά κύματα στα λιμνάζοντα νερά μιας λακκούβας , που βρισκόταν στη μέση ενός χωματόδρομου ο οποίος δεν οδηγούσε πουθενά…. άνοιξα τα μάτια μου και προσπάθησα να καταλάβω τι συμβαίνει, ήταν άγρια χαράματα. Στο διπλανό διαμέρισμα κάποιος τραβούσε επίμονα το καζανάκι της τουαλέτας.

[ Η ανάρτηση αυτή ήταν μια από αυτές που χάθηκαν όταν κατέστρεψα από λάθος το blog. Νόμιζα πως την είχα χάσει αλλά σήμερα την βρήκα μέσα σ' αυτό το αχούρι που διατηρώ στον υπολογιστή μου και ονομάζεται "τα έγγραφά μου". ]

Στο ταξί ενός βάτραχου περασμένα μεσάνυχτα.

Είχε πέσει με τα μούτρα πάνω στο καυλί μου και τριβόταν πάνω του σε κάθε στροφή και κάθε ανωμαλία του δρόμου. Όταν μπήκαμε στο ταξί προσπάθησα να την κρατήσω σε όρθια στάση αλλά ήταν αδύνατον, διαρκώς έπεφτε επάνω μου, έτσι την άφησα σε αυτή τη στάση μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο της. Ο βάτραχος και ο Μιχάλης γελούσαν ασταμάτητα και μου έλεγαν να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία. Εγώ φοβόμουν μην αρχίσει να ξερνάει πάνω μου. Εκείνη ροχάλιζε και συγχρόνως παραμιλούσε.
Την βρήκαμε στο δρόμο, καθώς πηγαίναμε στο σημείο που είχαμε δώσει ραντεβού με τον ταξιτζή μας το βάτραχο, είχε πέσει σε ένα παγκάκι μπρούμυτα και ξερνούσε, συγχρόνως με μια φωνή ασθενική, ζητούσε βοήθεια από τους περαστικούς. Ηταν περασμένα μεσάνυχτα. Σαν καλός Σαμαρείτης σταμάτησα μπροστά της, αποφασισμένος να την βοηθήσω.
Είχε έρθει την προηγούμενη μέρα από το Μαϊάμι για να περάσει το σαββατοκύριακο της στις Μπαχάμες. Ήταν φοιτήτρια, είχε χάσει την παρέα της και δεν ήξερε πώς να επιστρέψει στο ξενοδοχείο της. Είχε χάσει και το ένα της παπούτσι. Μου έδωσε την κάρτα του ξενοδοχείου και συνέχισε να ξερνάει. Φαινόταν εξαντλημένη και βρωμούσε αλκοόλ. Μου ζήτησε κλαίγοντας να φωνάξω ένα ασθενοφόρο(!) για να την πάει στο ξενοδοχείο ,γιατί δεν μπορούσε να περπατήσει. Ήταν μια όμορφη μεθυσμένη αμερικανίδα και σε καμία περίπτωση δε θα την άφηνα να σέρνεται στο δρόμο. Ήμουν αποφασισμένος να εξαντλήσω την καλοσύνη που μπορεί να δείξει κάποιος σε μια άγνωστη.
Την κρατούσα από την μέση κι εκείνη τραυλίζοντας και παραπατώντας με ακολούθησε ως το ταξί του βάτραχου. Όταν εξήγησα στον βάτραχο περί τίνος πρόκειται, εκείνος αρνήθηκε να την βάλει στο ταξί, μου τόνισε δε, ότι τέτοιες περιπτώσεις είναι φαινόμενο καθημερινό στα μέρη του και ότι το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω ήταν να βρω ένα παγκάκι για να την αφήσω. Εγώ τότε του είπα πόσο ελεεινό και τρισάθλιο τον θεωρώ, ο βάτραχος και ο Μιχάλης έβαλαν τα γέλια και ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο της κοπέλας.
Σε όλη την διαδρομή ως το ξενοδοχείο ο βάτραχος και ο Μιχάλης γελούσαν ασταμάτητα με την στάση που είχε πάρει η κοπέλα πάνω μου. Ένιωθα τα χείλη της να πιπιλίζουν το φερμουάρ του παντελονιού μου και ο βάτραχος ούρλιαζε χαχανίζοντας «να ανοίξω την βρύση για να πιούν οι διψασμένοι νερό», «να βγάλω το πιστόνι μου για να το λιπάνει το κοριτσάκι»… και άλλα τέτοια εμετικά αστεία.
Στην είσοδο του ξενοδοχείου , την ξύπνησα μαλακά, της είπα ότι φτάσαμε στο ξενοδοχείο της , την ρώτησα αν θέλει βοήθεια να ανέβει τις σκάλες και περίμενα περήφανος πια για το κατόρθωμα μου, να δώ να διαγράφεται στο βλέμμα της η ευγνωμοσύνη για την ανιδιοτελή μου πράξη…. Εκείνη σηκώθηκε εκνευρισμένη και με έντονο ύφος, μου είπε να μην την αγγίζω, κατέβηκε απ’ το ταξί και την στιγμή που έφευγε, ο βάτραχος της φώναξε να του δώσει 15$ για την μεταφορά, εκείνη του είπε να πάει να γαμηθεί και ότι είναι ένας μαλάκας και γαμιόλης αράπης που του γαμιέται η μάνα και μας έστειλε και τους τρείς στο διάολο! ….Στο σημείο αυτό ο βάτραχος ξεράθηκε στα γέλια, άρχισε να πατάει την κόρνα, με έδειχνε και γελούσε με δάκρυα, …. Κοίταξα το παντελόνι μου, υπήρχε μια τεράστια στάμπα από τα σάλια της κοπέλας γύρω από το φερμουάρ….

Υ.Σ.1 Ο βάτραχος είναι ταξιτζής στο Freeport στις Μπαχάμες, δεν ξέρω γιατί συστήνεται με αυτό το όνομα, πάντως το χρησιμοποιεί ακόμη και στην επαγγελματική του κάρτα.

Υ.Σ.2 Η φωτό που ακολουθεί είναι για να θυμίσω στον φίλο petheo.blogspot.com το Perfume Factory και την πρωτοχρονιά που κάναμε στις Μπαχάμες, αρκετά χρόνια πρίν.

Κονιορτοποίηση μιας κυματοειδούς τηγανιτής πατάτας .

-Καλά ρε μαλάκα …. μου φαίνεται τραγικό, τι σκατά έκανες, πως σκατά τα κατάφερες?
-Ξέρω και γω …. τα κατάφερα!
-Και τώρα? Ο γάμος?
-Τώρα σκατά……
Το ζευγάρι που καθόταν στο διπλανό τραπέζι, μας κοιτούσε σιωπηλό. Η παρουσία τους μου προκαλούσε αμηχανία, ανέκαθεν με προβλημάτιζαν αυτά τα ζευγάρια που βγαίνουν για καφέ και κάθονται αμίλητα να χαζεύουν τον χώρο. Λένε είναι σημαντικό να μπορεί κανείς να μοιράζεται τις σιωπές του με τον άνθρωπό του, αλλά στην περίπτωση αυτή είχα την αίσθηση ότι το ζευγάρι στο διπλανό τραπέζι ,μοιραζόταν μαζί μας, το διάλογο που είχα εγώ με τον Αντρέα.
-Να στο δώσω με ένα παράδειγμα?
Εγώ ανασκουμπώνομαι και περιμένω να ακούσω. Παίρνει ένα πατατάκι από αυτά που συνόδευαν τις μπύρες μας και ενώ το ακουμπά πάνω στο τραπέζι μου εξηγεί:
-Υπέθεσε ότι το πατατάκι αυτό , είναι ότι έχεις χτίσει τα τελευταία πέντε χρόνια, ένα ωραίο πρωινό και ενώ βρίσκεσαι κάτω από πολύ πίεση, αρχίζεις να ξεσπάς πάνω του, το βάζεις λοιπόν κάτω και ανεβαίνεις πάνω του,- «αρχίζει να πιέζει το πατατάκι με το δάχτυλό του πάνω στο τραπέζι και αυτό σπάει σε τρία μέρη»-, αφού το σπάσεις σε μερικά κομμάτια συνεχίζεις να χοροπηδάς με δύναμη πάνω του μέχρι να το κάνεις χίλια κομμάτια - «πατάει το πατατάκι με το δάχτυλό του τόσες φορές που γίνεται στην κυριολεξία χίλια κομμάτια»- έπειτα για να το αποτελειώσεις , παίρνεις ένα βαρύ αντικείμενο και αρχίζεις να το κοπανάς μέχρι να το κάνεις σκόνη,- «παίρνει το τασάκι και αρχίζει να χτυπά τα μικρά κομμάτια, ώσπου τα έκανε σκόνη»-,τέλος μαζεύεις με το δάχτυλό σου αυτά τα απειροελάχιστα μόρια πατάτας στην άκρη του τραπεζιού και σπρώχνοντας τα πετάς στο πάτωμα, έπειτα πατώντας τα με το παπούτσι σου τα σκορπίζεις, για να μην φανεί ότι λέρωσες! Αυτό ήταν, τελείωσες…
Κοιτάζω τον Αντρέα με κατανόηση χωρίς να ξέρω τι να πω. Κοιτάζω το ζευγάρι στο απέναντι τραπέζι, η γυναίκα μας κοιτά καχύποπτα και μοιάζει να θέλει να μου μεταδώσει ένα ενοχικό συναίσθημα, ο άντρας κοιτάει το πάτωμα σκεφτικός. Το πατατάκι το λένε Εύα.

Η ηλικία στης στάχτης.

Ήταν τότε που αρρώστησαν οι βερικοκιές και είχαν τα φύλλα τους και ο καρπός τους τρύπες από σκάγια και τα παιδικά μυαλά μας αδυνατούσαν να καταλάβουν ποιος μανιακός τις πυροβολούσε. Το πεδίο των μαχών μας εκτείνονταν ως το τέλος του χωραφιού και τα αιματοκυλίσματα επιτρέπονταν μόνο εντός των ορίων του , όποιος ξέφευγε αυτών των ορίων για να γλιτώσει , αυτόματα βρισκόταν εκτός παιχνιδιού και θεωρούνταν ο «χαμένος». Οι γηραιότερες βερικοκιές γίνονταν αρχηγεία και στα κλαδιά τους κρύβαμε τα λάφυρα του πολέμου και τα όπλα μας, όταν εγκαταλείπαμε το παιχνίδι. Την λήξη του πολέμου σήμαιναν τα ξελαρυγγιάσματα των μανάδων μας :
-Αχιλλέαααα ,Πάτροκλεεεεε, Μενέλαεεεεεεε…….φαείειειει!
Οι συμμορίες τότε διαλύονταν ειρηνικά και δίναμε ραντεβού για το επόμενο απόγευμα.
Ένα Σαββατιάτικο πρωινό ο αδερφός μου με ξύπνησε απότομα και όλο έξαψη μου εξομολογήθηκε κάτω από συνθήκες πλήρους μυστικοπάθειας :
- Ξεριζώνουν τις βερικοκιές!
– Σοβαρά….
– Σοβαρά! Και ξέρεις τι βρήκαν κάτω από τις βερικοκιές?
- Τι?
- Τάφους!!!Αρχαίους τάφους ….πάμε να δούμε…
Το κτήμα έμοιαζε με βομβαρδισμένο πεδίο, γεμάτο μεγάλες λακκούβες στις οποίες πριν φώλιαζαν οι ρίζες των δέντρων. Ο Αίαντας στο τιμόνι μιας μπουλντόζας, έσπρωχνε με δύναμη τους κορμούς των δέντρων , μέχρι που ακουγόταν το σπάσιμο του δεσμού που είχαν αναπτύξει τα δέντρα με την γη και έμοιαζε ο ήχος αυτός σαν την τελευταία κραυγή μιας άνισης πάλης. Οφείλουμε μια τελετή σ’ αυτά τα πτώματα …. σκεφτόμουν.
Στην άκρη του κτήματος μια πέτρινη πλάκα στεκόταν όρθια, χωμένη μες τα σκαμμένα χώματα, ο Κρέοντας στεκόταν δίπλα της κρατώντας δυο πήλινα κύπελλα και έναν μικρό αμφορέα. Πλησιάσαμε και σταθήκαμε πάνω από τον τάφο , που ήταν ένα πέτρινο κιβώτιο που το σκέπαζε η πέτρινη πλάκα, την οποία είχαν σηκώσει. Ο Κρέοντας μας διέταξε να μην αγγίξουμε τίποτα και να μην πούμε τίποτα σε κανέναν, εμείς συμφωνήσαμε κουνώντας το κεφάλι μας αποσβολωμένοι από το θέαμα. Ήταν ένας ανθρώπινος σκελετός , με θρυμματισμένα οστά, στο χρώμα της στάχτης , μέσα στο πέτρινο κιβώτιο. Έσκυψα πάνω από το θρυμματισμένο του κρανίο για να το επεξεργαστώ, καθώς το κοιτούσα σκεφτόμουν: «- πώς να είναι το όνομά του? – ποιοι τον έφεραν ως εδώ και πως κουβάλησαν αυτό το βαρύ πέτρινο κιβώτιο? – θα ήθελα να ήμουν στην κηδεία σου…. μακάρι να γύριζε ο χρόνος πίσω…..»
Καθώς γυρνούσαμε σπίτι σιωπηλοί, μια ερώτηση παρέμεινε στη σκέψη μου… τι ηλικία να έχει αυτή η στάχτη?

 

Η Αγία Καθημερινότητα.

Με αφορμή όλα αυτά τα εκκλησιαστικά σκάνδαλα και την διεθνή οικονομική κρίση , που ξέσπασαν πάλι και το ξύπνημα αυτού του ανατριχιαστικού τέρατος, που λέγεται «κοινή γνώμη», σκέφτηκα να γράψω δυο λόγια , για μία αγία που την προσκυνάμε νυχθημερόν ,μια αγία που ξέρει να χειρίζεται τον χρόνο χωρίς η ίδια να αλλοιώνεται, μια αγία που είναι τόσο σταθερή όσο και ευμετάβλητη, μια αγία που την περιφέρουμε και την επιδεικνύουμε σαν πολύχρωμο παπαγάλο στον ώμο μας , μια αγία που πασχίζουμε να την διώξουμε κι έπειτα μανιωδώς την αποζητάμε,… την Αγία Καθημερινότητα.
Ξυπνάμε μαζί τα πρωινά, εκείνη είναι ξαπλωμένη στη γλώσσα μου αγκαλιά με την στυφνή γεύση που έμεινε στο στόμα μου από τα τσιγάρα που κάπνισα το προηγούμενο βράδυ. Κατρακυλά πάνω στη μύτη μου και μου ανοίγει το ένα μάτι, «-ξημέρωσε», μου φωνάζει. Στην τουαλέτα σηκώνει το καπάκι της λεκάνης και ανοίγει την βρύση του νιπτήρα, αρχίζει να τρίβεται πάνω στην οδοντόβουρτσα κάνοντας αφρό με την οδοντόπαστα, «- βρες ένα ρυθμό, είναι ωραίο να ξεκινάς τη μέρα σου σιγοτραγουδώντας κάτι» μου επαναλαμβάνει κάθε πρωί. Πριν μπω στη κουζίνα, τρυπώνει στο γκαζάκι και περιμένει να βάλω τη σπίθα για να μου ψήσει ένα καφέ. «- Το νου σου στον καφέ εσύ, μη μου κάνεις πάλι το νεροχύτη σκατά, θα χαζέψω εγώ στον ακάλυπτο …»συνεχίζει απτόητη. Έπειτα μετράει τα τσιγάρα μου , «-είναι 12, προσπάθησε να το θυμηθείς όταν ανοίξεις το καινούργιο πακέτο», ανοίγει το ραδιόφωνο, ακούει τραγούδια, χαζεύει και σκέφτεται ένα σωρό μαλακίες καθώς πίνουμε μαζί τον καφέ μου και σιγά- σιγά η επικοινωνία με το περιβάλλον αποκαθίσταται. Πέφτει μες την τσιγαροθήκη και προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω στους κορμούς των σβησμένων τσιγάρων, «- έχεις καπνίσει ήδη τέσσερα, καλά είναι, σταμάτα πια….» και εγώ την ακούω και σταματάω.
Στην δουλειά έρχεται πάντα μαζί μου , εκεί συναντά μια φίλη της ,την «Επανάληψη», καμιά φορά τσαντίζεται με την «Επανάληψη», μου λέει ότι την έχει κουράσει η παρέα μαζί της, ότι την θεωρεί μονότονη, μονοσήμαντη, κουραστική έως και μανιοκαταθλιπτική, εγώ τις περισσότερες φορές κρατάω ουδέτερο ρόλο και τις αφήνω μόνες τους να τα ξαναβρούν…. άλλες φορές πείθομαι ότι έχει δίκιο και παίρνω το μέρος της και αρχίζουμε τους αναγραμματισμούς στην «Επανάληψη», προσθέτοντας και δικά μας γράμματα ώστε να την κάνουμε να ακούγεται «Ανεπανάληπτη»…
Η αχίλλειος πτέρνα της είναι η «Αλλαγή», όταν ανταμωθούν, η Αγία Καθημερινότητα φεύγει σαν κυνηγημένη , πάει και κουλουριάζεται σαν βρέφος στα πιο μικρά και ασήμαντα πράγματα και αρνείται πεισματικά την επικοινωνία μαζί μου… εγώ τότε της δίνω λίγο χρόνο να συνηθίσει… κι εκείνη επιστρέφει χαρούμενη κουβαλώντας μαζί της ένα μωρό, που κάθε φορά του δίνει το ίδιο όνομα, «Αποδοχή».Είναι σημαντικό να νιώθει κανείς την ασφάλεια μιας υγιούς καθημερινότητας και να πορεύεται με τις ευλογίες τις.