"Αγοροκόριτσο."

Ανακοίνωση  του διαχειριστή :[ Με αυτή την ταινία κλείνει ο κύκλος των "τζάμπα ανεβασμένων ταινιών" μια που απ'ότι καταλαβαίνω κανείς δεν τις κατεβάζει ή ίσως τις κατεβάζετε αλλά δεν τις βλέπετε ή ακόμη χειρότερα τις κατεβάζετε, τις βλέπετε αλλά δεν μπαίνετε στον κόπο να σχολιάσετε το παραμικρό! Οπότε κι εγώ για να σας εκδικηθώ, καθάρματα, το σταματάω μια που σκοπός μου απ' την αρχή ήταν να μιλήσουμε για τις ταινίες που έβαζα κι όχι να μετατρέψω το βλογ σε παράνομο βιντεοκλάμπ. Εξάλλου υπάρχουν δεκάδες άλλα βλογ που ανεβάζουν ταινίες και μάλιστα σε αυτά τα βλογ βρίσκει κανείς σχεδόν τα πάντα (μπορώ να σας δώσω διευθύνσεις αν ενδιαφέρεστε).]

Τώρα σχετικά με την ταινία "Tomboy", παραγωγή 2011, σκηνοθέτιδα-σεναριογράφος η γαλλίδα Celine Sciamma και το στόρι έχει ως εξής: Η Laure -(η μικρή της φωτογραφίας με το κόκκινο μαγιό)- ένα κοριτσάκι δέκα χρόνων δείχνει τελείως διαφορετική από τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Προτιμά να παίζει ποδόσφαιρο με αγόρια της ηλικίας της αντί να χτενίζει κούκλες , ενώ δε γουστάρει καθόλου τα φορέματα και κυκλοφορεί μονίμως με παντελόνια. Όταν μετακομίζει σε άλλη γειτονιά του Παρισιού με την οικογένεια της, τα πράγματα περιπλέκονται στην ζωή της μικρής αφού στις καινούργιες παρέες που κάνει αποφασίζει να συστηθεί ως Michael-(πάλι καλά που δεν το έκανε Πανάγος)- πράγμα που θα τις επιτρέψει να ζήσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι προσποιούμενη το αγόρι. Το μέλλον όμως προδιαγράφεται αβέβαιο και ζοφερό για την μικρή καθώς πλησιάζει η έναρξη της καινούργιας σχολικής χρονιάς......

Για να μεταβείτε στο    "Official website" της ταινίας πατήστε πάνω στο προηγούμενο "official website".

Ουσιαστικά πρόκειται για μια ταινία – σφαλιάρα στον μικρό ρατσιστή που ο καθένας κρύβει μέσα του. Η πολύ επιτυχημένη επιλογή που έγινε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο θέτει εξ’ αρχής σε πολύ μειονεκτική θέση τον θεατή αφού  δεν του επιτρέπει να αναπτύξει άλλα συναισθήματα για το κεντρικό πρόσωπο πέρα από την βαθιά συμπάθεια. Με απόλυτη ευθύτητα και χωρίς ενδοιασμούς ξεκαθαρίζει πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός του ατόμου δεν είναι θέμα κακής επιλογής που έγινε από το ίδιο το άτομο αντίθετα μοιάζει να είναι μια «φυσική» επιλογή που έχει γίνει για το άτομο χωρίς το ίδιο να μπορεί να επέμβει ώστε να την αλλάξει. Σε κάθε περίπτωση η ταινία σε εμπνέει με κάποιο τρόπο να σκεφτείς ότι ο σεβασμός στα άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό από τον συνηθισμένο θα πρέπει να είναι δεδομένος και αδιαπραγμάτευτος.

Οι δύο χειρότερες σκηνές της ταινίας:
α)Η σκηνή που η μικρή βγαίνει από την μπανιέρα και ο φακός την δείχνει ολόγυμνη. Κατά την γνώμη μου αυτή ήταν η χειρότερη σκηνή μια που η σκηνοθέτιδα σου λέει κατάμουτρα ότι είσαι τελείως ηλίθιος θεατής και για να σου ξεκαθαρίσω ότι πρόκειται για κορίτσι θα στο δείξω γυμνό. Έπειτα έρχεται η σκέψη ότι το κοριτσάκι που πρωταγωνιστεί είναι υπαρκτό πρόσωπο και φοβάμαι πως θα είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστεί την όλη κατάσταση όταν την ταινία θα δούνε οι συμμαθητές της στο σχολείο! Τέλος δεν θέλεις ούτε να σκεφτείς τι ακριβώς θα κάνουν οι ανά τον κόσμο παιδεραστές όταν πέσει στα χέρια τους η ταινία! Απορώ πραγματικά πως επέτρεψαν οι γονείς κάτι τέτοιο…..
β)Η σκηνή στο τέλος της ταινίας όπου η μητέρα κρατάει το νεογέννητο μωρό στα χέρια της ….ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΞΑΝΑΔΕΙ ΠΙΟ ΑΣΧΗΜΟ ΜΩΡΟ…. Μιλάμε για ασχήμια όχι αστεία, δεν ξέρεις για τι να στεναχωρηθείς περισσότερο , για την πρώτη τους την κόρη που βγήκε λεσβία ή για το μωρό που μοιάζει να  είναι διασταύρωση του φρανκενσταιν με άλιεν?

Για του λόγου το αληθές να και η φωτό!

Αυτά τα λίγα, ελπίζω να την απολαύσετε!

Βρέχει

Καταρρακτωδώς!

Ο κοκαΐνοπότης

Με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή και την μουσική της χορεύτριας (αρχικά) τραγουδίστριας (έπειτα) Ρόζας Εσκενάζυ, που γύρισε ο Roy Sher,  με τίτλο : Καναρίνι μου γλυκό . Σας βάζω εδώ ένα τραγούδι για να την γνωρίσετε όσοι αγνοούσατε  την ύπαρξή της ως τώρα και για να μερακλώσετε όσοι ήδη την γνωρίζετε.

Κι εδώ η καταπληκτική ερμηνεία της Ελένης Τσαλιγοπούλου στο ίδιο τραγούδι.

ΥΣ: Εκκρεμεί το upload μιας ταινίας για σήμερα, το οποίο θα γίνει ως το βραδάκι με update. Προς το παρόν καλή ακρόαση.

Update a)

Ακούσια , ένα εξαιρετικό φιλμ του Σουηδού Ruben Ostlund, παραγωγή 2008.... Εδώ το link που παραπέμπει στο official website της ταινίας για περισσότερες πληροφορίες. Θα περιμένω τα σχόλια σας, ελπίζω να την απολαύσετε!

Όταν ο Κηφισός θα γίνει Γάγγης.

Τον παραδέχτηκα τον Γιωργάκη! Πρωθυπουργάρα με τα όλα του. Α , η αλήθεια να λέγεται, τους τα είπε έξω απ’ τα δόντια. Τους έπιασε λέει απ’ τον λαιμό τους τροικανούς και τους είπε όλο αγριάδα, χωρίς να κάνει ούτε ένα σαρδάμ, ότι: "Εμείς Ινδια δεν είμαστε, ούτε σκοπεύουμε να γίνουμε"!!! Μόνο τα κλάματα που δεν έβαλα όταν το άκουσα , τέτοια χαρά είχα να πάρω από τότε που ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο. Δε μασάει τ'αρχίδια του λέμε!Και πριν προλάβει να ολοκληρώσει την φράση του ο Γιωργάκης, πετάγεται κι ο Σαμαράς έξαλλος και τους βάζει κι αυτός τις φωνές, τον άκουσε όλη η Συγγρού ,τρόμαξε μέχρι και τα τραβέλια που έκαναν πιάτσα αμέριμνα λίγο πιο κάτω από τα γραφεία της ΝΔ: "Ούτε να το σκέφτεστε ,εμείς Ινδία δεν είμαστε , ούτε σκοπεύουμε να γίνουμε"!! Κι έπειτα σου λέει δεν υπάρχει συναίνεση σ’ αυτό το κράτος! Η πιο τραγική φιγούρα όμως ήταν ο πρόεδρος του ΣΕΒ, τον λυπήθηκε η ψυχή μου, ήταν ένα βιομηχανικό ράκος ο άνθρωπος με αυτά που άκουσε απ’ την τρόικα. Δεν το χωρούσε το επιχειρηματικό μυαλό του πως μπορεί τα πράγματα να φτάσουν μέχρι εκεί, να χρειαστεί δηλαδή να καταργήσουν την εθνική συλλογική σύμβαση. Μόνο στην σκέψη ότι ίσως χρειαστεί να μειώσει κι άλλο τους μισθούς στους εργαζόμενους του κλάδου του, τον έπιανε σύγκρυο, κροτάλιζαν τα δόντια του κι έτρεμαν τα χέρια του. Έγκυρες πηγές αναφέρουν πως όταν ο πρόεδρος έμαθε τα καθέκαστα δήλωσε σε στενό του συνεργάτη:Να τις χέσω τις βιομηχανίες και τα εργοστάσια αν είναι να έχω κακοπληρωμένους εργαζόμενους.Κι έπειτα σκουπίζοντας τα παχύρευστα σαν απορρυπαντικό πιάτων δάκρυα του, βγήκε κι αυτός με την σειρά του κι έκανε μια δήλωση με την οποία συνηγορούσε υπέρ του πρωθυπουργού. Μόνο η Αλέκα κι ο Καρατζαφέρης ήταν εκτός κλίματος , η Αλέκα επέμενε σαν άλλη Κασσάνδρα ότι η σύμβαση θα καταργηθεί τελικά , της το είπε λέει στο φλιτζάνι μια κομουνίστρια από την Σμύρνη , κι ο άλλος ο χοντρός μόλις το άκουσε, υποστήριξε πως το πρωινό ντους στο Γάγγη και το καβαλίκεμα ελεφάντων είναι μια συναρπαστική εμπειρία που κάθε έλληνας θα πρέπει να έχει την ευκαιρία να ζήσει.Τελικά αυτά τα δύο κόμματα θα πρέπει να συγχωνευτούν και να ανοίξουν δισκογραφική εταιρία, με τέτοια σουξέ θα κάνουν τρελή επιτυχία….

Και κάπου εδώ , σ’ αυτό το Ινδικό πανηγύρι, μπαίνει σφήνα ο απλός έλληνας πολίτης που ανήκει στην κατώτερη κάστα, την εφεδρική , ο οποίος αναγνωρίζοντας πως πρόκειται για ένα ακόμη επικοινωνιακό τρίκ, μια δημοσιογραφική μπαρούφα με στόχο τον αποπροσανατολισμό και την δημιουργία εντυπώσεων, κάνει έκκληση στον γίγαντα Πουρούσα να στείλει ένα ποτάμι σαν τον Γάγγη στην Αθήνα, να μας ξεπλύνει επιτέλους από αυτούς τους ξεπλυμένους, μια που ο Κηφισός αποδείχτηκε τελείως ανεπαρκής.

Μια βόλτα στο Ιράν με τα Βacheha - Υe Αseman

Τα παιδια του παραδείσου «Βacheha - Υe Αseman»* είναι μια ταινία αφοπλιστική στη λιτότητα, συναρπαστική στην αμεσότητά της καταγραφή της καθημερινής τραγωδίας που συντελείται στις περσικές φτωχογειτονιές, όπως την αντιλαμβάνονται δύο ανήλικα παιδιά, καθρέφτες του μέλλοντος ενός ολόκληρου λαού, ο οποίος ήδη φυτοζωεί κάτω από τη δυσβάσταχτη ισλαμική αυστηρότητα. Και μόνο το «μοτέρ» της δραματουργίας (ένα ζευγάρι παπούτσια - όσοι μεγάλωσαν ξυπόλητοι ξέρουν τι σημαίνει) προϊδεάζει για την απλότητα των εικόνων που θα ακολουθήσουν, εικόνες απογυμνωμένες από παντός είδους «προσθετικά» ή επιτήδευση, κι όμως φορτισμένες στο φουλ από συναισθήματα οργής, καταπίεσης αλλά και αστείρευτης αξιοπρέπειας, άσβεστης ελπίδας για ένα πιο ανθρώπινο αύριο. Το πνεύμα θριαμβεύει μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου σε μια ταινία που παραπέμπει στην πιο αρχετυπική παράδοση του νεορεαλισμού, όπως άλλωστε πολλά πρόσφατα κινηματογραφικά «διαμάντια» από το Ιράν.

Πρόκειται για ένα ακόμη αριστούργημα του κορυφαίου σκηνοθέτη Ματζίντ Ματζιντί. Θα χαρώ να διαβάσω την γνώμη σας στα σχόλια. Σε περίπτωση που έχετε ήδη δει την ταινία σας βάζω και την τελευταία ταινία του μαλάκα, του αντιπαθέστατου, του Τριερ , Μελαγχολία.  

*Μην ξεχάσετε τους υπότιτλους.

 ΥΣ.Αν θελήσετε κι άλλες ταινίες του Ματζιντί, δεν έχετε παρά να το ζητήσετε, έχω τις περισσότερες.  

Le gamin au velo.

 Ένα ακόμη αριστούργημα των αδερφών Νταρντεν. Το είδα εχθές το βράδυ και δεν άντεξα ... άναψα ένα τσιγάρο. Όποιος θέλει μπορεί να το κατεβάσει από εδώ δωρεάν , όμως είναι σημαντικό να πάμε και στον κινηματογράφο να το δούμε ή έστω να νοικιάσουμε το DVD όταν κυκλοφορήσει ... Θα περιμένω τα σχόλια σας όταν το δείτε.

Να και ένα link για να διαβάσετε την υπόθεση της ταινίας....

Update για τον apos και τους υπόλοιπους γείτονες.
Για τον apos και για όποιον άλλο ενδιαφέρεται. Την Rosseta δεν την βρήκα πουθενά οπότε αναγκάστηκα να την ανεβάσω εγώ. Λοιπόν εδώ η Rosseta και εδώ οι υπότιτλοι... δεν έκατσα να τους ενσωματώσω. Αυτό μου έλειπε τώρα , να κάνω όλη την χαμαλοδουλειά μόνος μου..... " Το παιδί" δεν το έχω ακόμη με την πρώτη ευκαιρία θα το ανεβάσω και θα δώσω τα λινκ. Καλή διασκέδαση.

Update 2o και τελευταίο  για τον apos και τους υπόλοιπους γείτονες.
Η ταινία το παιδί είναι κομμένη σε δυο κομμάτια το Νο1 και το Νο2 καθως και οι υπότιτλοι το ίδιο Νο1 και Νο2. Ελπίζω να τις απολαύσετε.

Παρένθεση (που ξεχειλώνει σιγά σιγά).

Πήρα το ηλεκτρονικό τσιγάρο, ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός μου που με το που έφτασα στο σπίτι , το συναρμολόγησα αμέσως και άρχισα να καπνίζω (ατμίζω για την ακρίβεια). Τζίφος όμως , δεν έκανε τίποτα . Έβαλα κάτω το manual, διάβασα τα πάντα , από το πώς συναρμολογείται μέχρι  το waste disposal method (μη φανταστείτε τίποτα περίπλοκο, ανοίγεις το καπάκι του κάδου σκουπιδιών και απλώς το πετάς μέσα).Τίποτα πάλι . Έκανα φύλλο και φτερό όλο το κουτί, τελικά βρήκα ένα μικρό χαρτάκι που έλεγε για την μπαταρία. Θέλει  5 ώρες φόρτιση, έγραφε το μικρό χαρτάκι . Να γαμήσω και σενα και την μπαταρία σου, απάντησα ευγενικά στο μικρό χαρτάκι. Το έβαλα να φορτίσει, κάθομαι απέναντι του και το κοιτάζω συνέχεια , όταν το λαμπάκι από κόκκινο γίνει πράσινο θα μπορώ να το χρησιμοποιήσω. Ελπίζω να κρατάει πολύ η μπαταρία, γιατί έτσι όπως καπνίζω εγώ με βλέπω να χρειάζομαι μπαταρία αυτοκινήτου….

Θα σας πω τις εντυπώσεις μου σε μερικές ώρες …..

Update 1

Καλά μου παιδιά, ταπεινοί μου αναγνώστες, φτωχοί πλην τίμιοι μεροκαματιάρηδες bloggers, αυτό το update έρχεται να ανατρέψει όσα σας είπα για το ηλεκτρονικό τσιγάρο. Το ηλεκτρονικό τσιγάρο κατά την γνώμη μου πάντα ,είναι μια μαλακία και μισή (Αθηνά ελπίζω να μην το παρήγγειλες). Εμένα με πόνεσε ο λαιμός μου από την δεύτερη μέρα και η γεύση που μου άφηνε μετά από έντονη χρήση ήταν αηδιαστική.Βασικά λειτουργεί ως εξής: υπάρχει ένα υγρό σαν λάδι αρωματικό (σαν τα αρωματικά χώρου φανταστείτε) το οποίο καίγεται όταν έρχεται σε επαφή με την αντίσταση που υπάρχει κατά μήκος του τσιγάρου και ο καπνός που βγαίνει ρουφιέται από τον χρήστη.... Όμως άμα ήθελα να ρουφάω καμένο λάδι , έβαζα να τηγανίσω πατάτες , δεν χρειαζότανε το ηλεκτρονικό τσιγάρο..... Εντάξει ίσως να το αδικώ λίγο, τώρα που πέρασε και ο ενθουσιασμός μου, πάντως εγώ δεν το συστήνω  σε κανέναν . Αντιθέτως αυτό που συστήνω σε όλους και αυτό που τελικά αποφάσισα να κάνω κι εγώ, λέγεται: οριστική διακοπή καπνίσματος!!!!Σας αφήνω τώρα, πάω να κάνω ένα τσιγάρο.....

Update 2

Ορίστε και το τασάκι για τους φίλους : τσαλαπετεινό και Αθηνά ! Με ρέγουλα τα τσιγάρα τώρα, μην παίρνετε αέρα επειδή έφερα τασάκι και μην ρίχνετε τις γόπες μέσα και μου την βουλώσετε.....

Big sister.#1#

    Έχουμε μοιράσει το σπίτι στα δύο. Εκείνη βέβαια δεν πληρώνει ενοίκιο , ούτε κοινόχρηστα , ούτε νερό, ΔΕΗ, τηλέφωνο. Αυτά εξαρχής τα είχα αναλάβει εγώ και εξακολουθώ χωρίς να φέρνω αντιρρήσεις .Η αλήθεια βέβαια είναι πως το μεγαλύτερο μέρος του σπιτιού είναι αποκλειστικά δικό μου , σκεφτείτε μόνο πως στην τουαλέτα και στο γραφείο μου δεν την έχω αφήσει ποτέ να μπει και απ΄το σαλόνι μόνο ένα μικρό κομμάτι είναι δικό της , το κομμάτι που συνδέεται με την κουζίνα. Φυσικά έχει όλο τον διάδρομο δικό της  μέχρι τον καθρέφτη , επίσης την μισή κουζίνα συμπεριλαμβανομένου του ψυγείου , όλο το νοτιοδυτικό μπαλκόνι και το χειρότερο (κρατηθείτε) έχει τα τρία τέταρτα από το διπλό κρεβάτι στο υπνοδωμάτιο μου.

    Στην αρχή είχα φρικάρει , είναι αλήθεια! Ήταν αφόρητη,  έψαχνα τρόπους να την διώξω . Μα ξέρεις τι είναι να μην μπορείς να ξύσεις τα αρχίδια σου στο διάδρομο, επειδή έχει κάνει κατάληψη εκείνη? Να θες να καμαρώσεις την κορμάρα σου γυμνή  μπροστά στον καθρέφτη , να ποζάρεις με το καινούργιο σου πουκάμισο περνώντας τον αντίχειρα πάνω απ’τα ζουμερά σου χείλη αλά μαρτίνι και να μην μπορείς εξαιτίας της ? Με το που πατούσα το πόδι μου στο χώρο της, κάρφωνε το βλέμμα της επάνω μου και με κόμπλαρε. Μέσα στο ίδιο μου το σπίτι και δεν μπορούσα να λειτουργήσω φυσιολογικά! Έτσι έχασα και έξι κιλά όταν πρωτοήρθα σε  αυτό το σπίτι ,- που η αλήθεια είναι ότι περίσσευαν,- γιατί κάθε φορά που πήγαινα στο ψυγείο , εκείνη στεκόταν απέναντι μου και με κοιτούσε . Και πες μου τώρα εσύ φανατικέ μου αναγνώστη , πόσες φορές μπορείς να επιτεθείς στο ψυγείο μετά τα μεσάνυχτα αν κάθε φορά έχεις απέναντι σου μια γκόμενα να προσέχει την κάθε σου κίνηση? Καμία είναι η απάντηση, κομπλάρεις , ντρέπεσαι , δε θέλεις να σε περάσει για κοιλιόδουλο, δε θέλεις να πιστέψει ότι είσαι ένας γλοιώδης τυφλοπόντικας της κουζίνας, ικανός να κατασπαράξει τέσσερα κιλά κεφαλογραβιέρα Αμφιλοχίας, μέσα σε ένα βράδυ!- (Γιατί εγώ το έχω αυτό το κουσούρι, μπορώ να κάθομαι σκυφτός ώρες ατελείωτες  μπροστά σε ανοιχτό ψυγείο προκειμένου να ολοκληρώσω την αποστολή μου, μια φορά κόντεψα να πάθω πνευμονία προκειμένου να τελειώσω ένα οικογενειακό παγωτό νιρβάνα, βγήκα απ’ την κατάψυξη και κρέμονταν σταλακτίτες  από την μύτη μου)-Αντιθέτως, θέλεις να την κάνεις να νομίζει ότι είσαι ένας καθαρά αθλητικός τύπος,  μετρημένος και εγκρατής. Έτσι κι εγώ κάθε φορά που πήγαινα στο ψυγείο  προσποιούμουν ότι ήθελα να πιω νερό, έπινα λίγο νερό και έτσι όπως ήταν ελάχιστα ανοιχτή η πόρτα του ψυγείου, για να μην βλέπει εκείνη, άρπαζα μια φέτα τυρί  για τοστ. Έπειτα άφηνα να περάσουν μερικά λεπτά και έκανα το ίδιο για μια φέτα καπνιστή γαλοπούλα και το επαναλάμβανα λίγο αργότερα για λίγη μαγιονέζα, κι έπειτα για ένα φύλο μαρούλι … και κατέληγα στο τέλος να έχω πιεί τρεις νταμιτζάνες νερό και να πετάω το τοστ στα σκουπίδια. Κόντεψα να πάθω νευρική ωορρηξία (είναι αυτή η ασθένεια που όταν κάποιος δεν σου επιτρέπει να φας , εσύ από τα νεύρα σου του πετάς αυγά για να τον αναγκάσεις να αλλάξει γνώμη)*, λίγο έλειψε να με βγάλει η Τατιάνα στο Star, ως έκτακτη είδηση, μαζί με άλλα μοντέλα της κατηγορίας μου, που αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα. Είχαμε ετοιμάσει και βιντεάκι  θυμάμαι, όπου εγώ οστεωμένος σαν παιδάκι από την Μπιάφρα, έκλαιγα με λυγμούς μπροστά σε μια τετραώροφη τούρτα που ήταν ζωσμένη με δυναμίτες έτοιμη να εκραγεί , και με το κουτάλι της σούπας στο χέρι έπαιζα κορόνα γράμματα την ζωή μου, προσπαθώντας  να επιλέξω αν θα κόψω το μπλε ή το κόκκινο καλώδιο του ωρολογιακού μηχανισμού, μέσα από ένα οδυνηρό α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ μπλιμ μπλομ και άκατα μάκατα σούκουτου μπε άμπε φάμπε ντομινέ άκατα μάκατα σούκουτου μπε άμπε φάμπε βγε. Τελικά την στιγμή που η αγωνία κορυφώνεται και ενώ έχουν μείνει μόνο δυο κλάσματα του δευτερολέπτου για να εκραγεί η τούρτα, εγώ κόβω με το πυρακτωμένο μου κουτάλι το κόκκινο καλώδιο, ο μηχανισμός απενεργοποιείται ,αλλά δυστυχώς εμένα με χτυπάει το ρεύμα , γιατί ο ηλίθιος ο κάμεραμαν είχε συνδέσει τα καλώδια στην πρίζα. Φτηνοπαραγωγή τι περιμένατε? Έτσι έχασα αυτή την ιστορική ευκαιρία να βγω στην Τατιάνα. Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό, το χειρότερο όπως προείπα (κρατηθείτε) ήταν ότι…………

(Η συνέχεια στις οθόνες σας στην επόμενη ανάρτηση. Υπάρχουν και όρια, πόσες μαλακίες να αντέξει μια ανάρτηση? Όποιος/α/ο υποψιάζεται τι μπορεί να συμβαίνει με αυτή την περίεργη γκόμενα, σε αυτή την περίεργη ιστορία, ας το γράψει στα σχόλια, θα περιμένω με αγωνία τις λαθεμένες  απαντήσεις σας!)   

*Αυτή η ασθένεια αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ πολιτικών και απλών πολιτών.

"Πρόσεχε"

Όταν στρώνεις το τραπέζι

πριν καθίσεις

να ελέγχεις σχολαστικά

την αντικρινή σου καρέκλα

αν είναι γερή μήπως τρίζει

μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές

μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί

αν υποσκάπτει το σκελετό

σκουλήκι

γιατί εκείνος που δεν κάθεται

γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς.

(Κική Δημουλά, "Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως", εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ)

(Καλό Μήνα σε όλους!)

Η θέση.

Εγώ πάντα διαιρούσα τις αρετές του καθενός με τα κουσούρια του και όσο μεγαλύτερο το αποτέλεσμα, τόσο κοντύτερα σε μένα, στοίχιζα τους ανθρώπους γύρω μου. Έτσι έφτασα ως εδώ και έτσι θα συνεχίσω να κάνω. Κι επειδή έχεις μικρό παρανομαστή, να ξέρεις πως τελικά, δεν άλλαξες θέση….



ΜηΝ Το ΦοΒαΣαΙ Το ΘεΡιΟ.

                                ή εναλλακτικά: Ένα διάλειμμα βλακείας.

-Έλα ρε με ακούς?

-Ναι ρε ναι , σε ακούω απλά σκέφτομαι….

-Τι?

-Τίποτα, απλά σκέφτομαι ότι έχω χάσει πολλά επεισόδια….. Καλά ρε μαλάκα πλάκα μου κάνεις, πότε τα πρόλαβες όλα αυτά?

- (Γελάει…) Μπαμ μπαμ.Μέσα σε δύο χρόνια!Το μωρό θα κλείσει  χρόνο σε τέσσερις  μήνες. Ήθελα να σε καλέσω και στο γάμο αλλά δε σε έβρισκα , όλο λείπεις και συ, θα περνούσαμε ωραία και κείνο το κωλοτηλέφωνο δεν το σηκώνεις ποτέ, απόρησα που το σήκωσες σήμερα…

- Ναι σωστά, έχεις δίκιο ….

Μην τα πολυλογώ , ο λόγος που κάνω αυτήν την ανάρτηση είναι για να θίξω το ευαίσθητο ζήτημα της γαμοφοβίας που στις μέρες μας και στο μυαλό μου (κυρίως)  παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις,  απειλώντας με διάλυση τον σύγχρονο ευαίσθητο κοινωνικό ιστό (η τελευταία πρόταση είναι λίγο άσχετη , αλλά επειδή τη βρίσκω συνέχεια στις εφημερίδες, είπα να την προσθέσω κι εγώ).Με άλλα λόγια, όπως ήδη θα έχετε καταλάβει, έχω γίνει γαμοφοβικός (όχι βέβαια, δεν φοβάμαι να γ@μ%$w ,άκου που πήγε το μυαλό τους (!)  εγώ φταίω που κάθομαι και δίνω εξηγήσεις στον κάθε ανώμαλο(!) αφού δεν καταλαβαίνουν, επίπεδο παραλληλεπίπεδο,  ένα με το χαντάκι λέμε…) πράγμα που σημαίνει – για όσους δεν το πιασαν, όλοι σας δλδ- ότι φοβάμαι το γάμο γαμΩτο, τις νύφες , τα νυφικά, τις μπομπονιέρες, τα τούλια ,τις εκκλησίες, τα κουφέτα ,τις δεξιώσεις, το ρύζι, το σπανακόρυζο, την σπανακόπιτα - (τα δυο τελευταία βέβαια για άλλο λόγο, επειδή είμαι αλλεργικός στο σπανάκι)-,  τα παρανυφάκια, τους απογόνους , τους καλεσμένους, τους κουμπάρους, τα πεθερικά, τις ευχές  και τους φωτογράφους.

 Αυτές τις φοβίες δεν τις είχα ούτε στο ελάχιστο παλιότερα, προέκυψαν εντελώς ξαφνικά τα τελευταία δυο χρόνια. Θυμάμαι,  λίγα  χρόνια πριν, όταν ήμουν πέντε (?)  χρονών και μου έλεγε η μαμά μου ότι είμαστε καλεσμένοι σε γάμο , κύματα χαράς με συνέπαιρναν στην ιδέα ότι θα παρευρεθώ σαν καλεσμένος μέσα σε όλο αυτό το νταβαντούρι ενός γάμου , ενώ ηδονιζόμουν στη σκέψη ότι επιτέλους θα μπορούσα ελεύθερα  να καταναλώσω τριανταδύο κιλά κουφέτα σοκολάτας, χωρίς να με καταλάβει η μάνα μου και το κυριότερο, χωρίς να βγάλω ούτε ένα σπυράκι.

 Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στο γαμοαυλάκι, τα κουφέτα σκλήρυναν επικίνδυνα για την αλαβάστρινη οδοντοστοιχία μου, ενώ οι χειραψίες  με τους επτά χιλιάδες νοματαίους  σε κάθε γάμο μου προκαλούσαν τενοντίτιδες  στα χέρια και τεντωνίτιδες στα νεύρα στέλνοντας με κατευθείαν στα κατά τόπους  σανατόρια ως έκτακτο περιστατικό. Κι όσο ο καιρός περνούσε, το γάμο - αυλάκι βάλτωνε και βάθαινε επικίνδυνα, ενώ ανακόντα και κροκόδειλοι , πεσκανδρίτσες και βατράχια , έβρισκαν πια καταφύγιο στα βρώμικα νερά του (μου βγαίνει ένας ατίθασος λυρισμός τελευταία που δεν θέλει πολύ για να πνίξει αυτό το ηλίθιο κείμενο, όμως κάντε λιγάκι υπομονή, τελειώνω).

Η πρώτη μου βουτιά σε αυτά τα σκοτεινά κι απόκοσμα ύδατα δεν άργησε να συμβεί. Ήταν ένα κυριακάτικο πρωινό, αρχές Μαΐου, δύο χρόνια πριν, όταν ο κολλητός μου ο Βρασίδας μου ανακοίνωσε περιχαρής : «Μαλάκα πάω για γάμο, η Σουλτάνα είναι έγκυος!». Την στιγμή εκείνη η άνοιξη σμίλευε μανιωδώς τα πρόσφορα λιβάδια γεμίζοντας τις εκτάσεις τους με άνθη που μαράθηκαν μονομιάς, κι εγώ, χωρίς αναπνοή, χωρίς μπρατσάκια και βατραχοπέδιλα, χωρίς μαγιό και αντηλιακό υψηλής προστασίας από τις ακτίνες UVA - UVB και με ένα ανατριχιαστικό ρίγος να διαπερνά το άγαμο κορμάκι μου, βρέθηκα σφιχταγκαλιασμένος με τα ανακόντα, να ταΐζω λασπωμένες πεσκανδρίτσες  τους κροκόδειλους,  μπας και χορτάσω την πείνα τους, πριν μου επιτεθούν με τα κοφτερά και αλαβάστρινα (το ξέρω επαναλαμβάνομαι , αλλά ταιριάζει και εδώ πολύ καλά αυτή η λέξη)  δόντια τους.

Όταν τελικά μετά από αρκετές μέρες και αφού είχα ξεκληρίσει όλες τις πεσκανδρίτσες του βυθού, κατάφερα να βγω από τον βούρκο , γονάτισα λασπωμένος και τρεκλίζοντας  στην υγρή όχθη κάτω από έναν υπέρλαμπρο ήλιο που είχε αποξηράνει  όλα μου τα συναισθήματα και έκανα, κλαίγοντας με λυγμούς, τάμα  στην αγία Παρθενία (την προστάτιδα των ιεροδούλων ) να μην παντρευτώ ποτέ ποτέ ΠΟΤΕ καμία από τις πουτάνες που με πλησιάζουν με σκοπό τον γάμο και ότι θα κάνω ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να αποτρέψω από ένα τέτοιο ατόπημα κάθε φίλο και εχθρό, κάθε γνωστό και άγνωστο, κάθε συγγενή και κάθε… μη συγγενή (εδώ δεν υπάρχει αντίθετο, σκέφτηκα να βάλω την λέξη «ασυγκοινώνητο» αλλά αφενός δεν υπάρχει σαν λέξη και αφετέρου παραπέμπει στις συγκοινωνίες).

Όμως όπως μου είχε πει κάποτε ένας πολυταξιδεμένος  δεύτερος ξάδερφος του πατέρα μου από την πλευρά της γιαγιάς μου , ο οποίος είχε εργαστεί ως  ανθρακωρύχος στο Βέλγιο, ως ανθρωπολόγος στη Γουαδελούπη, ως ανθοπώλης στο Μαυροβούνιο και τώρα τελευταία ως ανθυπασπιστής στον συντεταγμένο στρατό του Καντάφι στη Λιβύη , «ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ»….. και δυστυχώς βγήκε και εξακολουθεί να βγαίνει ΑΛΗΘΙΝΟΣ. Μια που από τότε οι επισκέψεις μου σε αυτόν τον απεχθέστατο μετά βδελυγμίας βυθό γίνονται όλο και συχνότερες , με αποτέλεσμα οι κροκόδειλοι να με πλησιάζουν πλέον όλο ενθουσιασμό,  κουνώντας όλο σκέρτσο την ουρά τους , ενώ τα ανακόντα με αγκαλιάζουν  τόσο σφιχτά για να μου εκφράσουν την  συμπαράστασή τους, προκαλώντας μου μονίμως εξαρθρώσεις στη λεκάνη ,την μέση και τους ώμους.

Είμαι πλέον απόλυτα πεπεισμένος πως αυτό το τσουνάμι από μπομπονιέρες , αυτά τα λυσσαλέα αφρίζοντα τούλια στις στρωμένες με κουφέτα παραλίες, δεν θα αργήσουν να καταλύσουν κάθε εργένικο  χώρο ελεύθερης συνεύρεσης,  αποδομώντας κάθε μορφή ατομικότητας  και ακρωτηριάζοντας άνευ αναισθητικού, τις ελάχιστες ελευθερίες που μας απέμειναν μετά και το Μνημόνιο. Ορδές νεόνυμφων ακατάλληλων προς αναπαραγωγή θα συνεχίσουν να αναπαράγουν την ακαταλληλοσύνη(!) τους και οδηγημένοι από ένα πατρογονικό αμαρτωλό ένστικτο θα συνεχίσουν να καταναλώνουν  ξινόμηλα , όπως ο δύστυχος Αδάμ και η ευτυχής Εύα , μετατρέποντας τον πλανήτη Γή σε ένα όξινο περιβάλλον ακατάλληλο προς κάθε είδους εργένικης διαμονής…..

Μπούρδες

Είπα να κάνω μια ανάρτηση να ανακοινώσω επιτέλους ότι γύρισα .....πριν από αυτό όμως είχα πει πει ότι σήμερα το βράδυ θα κοιμηθώ νωρίς, για να σηκωθώ αύριο το πρωί νωρίς, μια που πρέπει να κάνω ένα μικρο ταξιδάκι,το οποίο  επί μια ολόκληρη εβδομάδα καθυστερώ....

Έχω ακυρώσει, ξεχάσει, διαγράψει και έχω επαναφέρει με την ίδια πάντα αποτυχία διεκπεραίωσης ένα σωρό πρέπει  αυτή την εβδομάδα .... την πρώτη!

Μόνο το δώρο του πατέρα μου και του νεότερου μέλους της οικογένειας δεν ξέχασα...ο πατέρας μου βέβαια ήταν απόλυτα σαφής :"Μη μου'ρθεις με άδεια χέρια... θα σε χέσω!", η μικρούλα μας πάλι ενώ ποτέ δεν ζητάει, πάντα την έχω πρώτη στο μυαλό μου (μετά από τον εαυτό μου!!!) όταν πρόκειται για δώρα.Τώρα κοντεύει να κλείσει τα δυο και έχει αρχίσει να λέει πολλές λεξούλες, πιάνουμε και την κουβέντα στο τηλέφωνο. Προχθές της έδειξα και την κούκλα της στο skype και είχε καταχαρεί οπότε την Δευτέρα ΠρΕπΕι να της την στείλω με κουριερ (αν δε το κάνω την Δευτέρα,-γιατι κάτι μου λέει πως δεν θα το κάνω- να μου αφήσετε υβριστικά και απειλητικά σχόλια στην ανάρτηση, του τύπου : "στείλε ρε μάπα το παιχνίδι στο μικρό", κι εγώ θα καταλάβω και θα κανονίσω κάποια στιγμή μες τις επόμενες εβδομάδες να το στείλω!!!) . Η αλήθεια είναι πως μου έχει κακοφανεί λίγο, γιατι  όταν μιλάμε στο τηλέφωνο και στο skype,  λέει όλα τα ονόματα που κυκλοφορούν στο σοι, ενώ το δικό μου ούτε καν το αναφέρει.... θα φτάσει να λέει άσπρη πέτρα ξεξασπρη κι απ'τον ήλιο ξεξασπροτερη και δεν θα μπορεί να πει θείε Αντινετρινο!Τι κατάσταση είναι αυτή?

Βέβαια παρά την αναβλητικότητα μου όλη την εβδομάδα , κατάφερα και έκανα μια καλή πράξη με το που γύρισα : βρήκα 350 ευρω πάνω σε ένα ΑΤΜ και τα επέστρεψα στον κάτοχο τους (αφού πρώτα είχα βεβαιωθεί ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τα πάρω χωρίς να γίνω αντιληπτός!!!).

Λοιπόν σταματάω τις βλακείες και πάω για ύπνο ... αύριο θα λείπω ... την Δευτέρα όμως θα κάνω μια  ανάρτηση αφιερωμένη σε εσένα (που μπήκες στον κόπο να διάβάσεις τις μαλακίες μου ως εδώ).

Το υπόσχομαι.

Καλώς σας βρήκα παιδιά.

Δυσκαμψία!

Όπως το ακούτε, δυσκαμψία ψυχολογική. Μην περιμένετε δεν έχει άλλο , αυτό ήταν όλο... το είπα και ξεμπέρδεψα...
Καλή χρονιά... σε όσους δεν είπα!

Πως ένα μαλάκιο αναλύει τα αδιέξοδα ενός λαού μαλάκα.

Η ανάρτηση αυτή έχει σκοπό να ανακατευθύνει τον όποιο περαστικό – ταλαίπωρο ψηφοφόρο, στο blog της Τσούχτρας. Η οποία με την τελευταία της ανάρτηση (χωρίς η ίδια να το επιδιώκει )* ίσως ανακατευθύνει την ψήφο σας την ερχόμενη Κυριακή. Το κείμενο της το βρήκα εξαιρετικό (και δεν είναι η πρώτη φορά που το παθαίνω αυτό με κείμενα της τσούχτρας)με την έννοια ότι καταφέρνει να συμπυκνώσει σε μια ανάρτηση όλη αυτή την επίκαιρη και συγχρόνως ιστορική μιζέρια και κακομοιριά με την οποία μοιάζει να έχουμε πλέον όλοι ταυτιστεί.

Όμως δεν είναι όλα τα σπίρτα βρεγμένα....


*τουλάχιστον εγώ αυτό καταλαβαίνω.

Μην το πεις! Έλα μωρέ , μην το πείς, άστο. Έλα βρε μαλάκα βούλωστο. Σκάσε ρε σου λένε , μην πεις λέξη. Άχνα μην βγάλεις. Θα το βουλώσεις γαμώ το φελέκι σου?...Ωραία λοιπόν πές το, πες το να δουμε τι θα καταλάβεις.Όχι πες το ρε μαλάκα αν έχεις αρχι%&α.....Θα το πείς?

Μου λείψατε ρε μπαγάσες!

(Έτσι μου ρθε ... και το πα!)

Να και μια φωτογραφία με τον καιρό σήμερα, παγωνιά και υγρασία . Σ'αυτό το στενάκι μένω τώρα, στο τέλος του δρόμου, σε ένα διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο, αριθμός 21.... είστε όλοι ευπρόσδεκτοι* αν σας βγάλει ο δρόμος σας....


*Επειδή αναμένεται αθρόα προσέλευση του αναγνωστικού κοινού σας ενημερώνουμε ότι θα τηρηθεί αυστηρά η σειρά προτεραιότητας της υποβολής των δηλώσεων ενδιαφέροντος.

Ο Γιουνγκ εκπαιδεύεται.

Με τον Γιουνγκ δουλεύουμε μαζί, από την προηγούμενη Δευτέρα.Πρόκειται  για έναν εξαιρετικό άνθρωπο, είναι πολύ έξυπνος, φιλικός , αστείος, αλλά το κυριότερο προσόν του είναι πως δεν μυρίζει σκόρδο , όπως όλοι οι άλλοι κορεάτες με τους οποίους συναναστρέφομαι. Από την πρώτη μέρα που τον γνώρισα άρχισε να μου κάνει ένα σωρό ερωτήσεις για την Ελλάδα αναγκάζοντας με να του δίνω ένα σωρό ψεύτικες απαντήσεις γιατι δεν μου πήγαινε η καρδιά να του πώ την αλήθεια και να δώ να χάνεται το ενδιαφέρον του για την Ελλάδα από την πρώτη μέρα. Έτσι λοιπόν το ενδιαφέρον του για τον ελληνικό «ανύπαρκτο» πολιτισμό , θέριευε μέρα με την μέρα , ώσπου την Παρασκευή το πρωί, όταν πήγα στη δουλειά άρχισε να μου μιλάει ελληνικά:

Γιουνγκ - Καλημέρα.
Αντινετρίνο -Καλημέρα! Που το έμαθες εσύ αυτό?
Γιουνγκ - Καλησπέρα.
Αντινετρίνο -Όχι όχι τώρα λέμε καλημέρα, καλημέρα mean good morning.
Γιουνγκ - Ευχαριστώ.
Αντινετρίνο -Που τα έμαθες εσύ αυτά?
Γιουνγκ - Δε μιλώ ελληνικά. Παρακαλώ.
Αντινετρίνο -Οκ.
Γιουνγκ - Πάμε να πιουμε ένα κούπα καφέ?
Αντινετρίνο -Οκ πάμε.
Γιουνγκ - Θα μου δίνεις ένα τσιγάρο?
Αντινετρίνο –Α δε μου τα λες καλά, μάθαμε δυο λέξεις ελληνικά κι αρχίσαμε την τράκα?
Γιουνγκ - Το αυτοκίνητο σου είναι βρώμικο, θέλει πολύ να πρέπει πλύνει.
Αντινετρίνο -Εγώ θέλει πολύ να πρέπει πλύνεις εσύ το αυτοκίνητο μου!!!Το κατάλαβες αυτό? Do you understand what I'm saying?
Γιουνγκ - No no understand. Συγκνώμη παρακαλώ.
Αντινετρίνο -Νο understand , αλλά να με προσβάλεις ξέρεις. Τέλος πάντων, πάμε για καφέ για να μην σε βάλω να το πλύνεις.
Γιουνγκ - Πάμε για καφέ, πάμε για να πιούμε ένα κούπα για καφέ?
Αντινετρίνο -Correct. Let’s go for coffee.
Γιουνγκ - Θα μου δίνεις ένα τσιγάρο?
Αντινετρίνο -Θα σου δίνω , βρε παπάρα, θα σου δίνω. Σκάσε και προχώρα τώρα, μου τα πρηξες πρωί πρωί !!!

Μπρρρρρρρρρρρρρρούκου!

Θυμάμαι το καλοκαίρι που βαφτίσαμε την μονάκριβη μου ανιψιά – το βατραχάκι μας, όπως την λέω εγώ, επειδή όταν γεννήθηκε κοιμόταν μπρούμυτα σε μια περίεργη στάση που θύμιζε βατραχάκι -το μεγάλο μας πρόβλημα ήταν οι φωτογραφίες. Η μπέμπα μας αρνιόταν πεισματικά να πάρει την σωστή πόζα πριν ακουστεί το κλικ του φωτογράφου. Εμείς μια της κάναμε τον κλόουν για να μας κοιτάξει και να βγει νορμάλ η φωτογραφία , μια της λέγαμε για το πουλάκι (μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό , τι ανώμαλοι αναγνώστες θεέ μου!), μια την ρωτούσαμε « Η νονά , που είναι η νονά?» (την στιγμή που η νονά βρισκόταν ακριβώς μπροστά της ), μια κουνούσαμε κουδουνίστρες , μια βαρούσαμε παλαμάκια και για να μην τα πολυλογώ και μια φωτογραφία της προκοπής δε βγάλαμε και το μωρό μας πέρασε για τελείως ηλίθιους εκείνη την μέρα (και μαζί με το μωρό και όλοι οι υπόλοιποι καλεσμένοι φοβάμαι!). Στην Κορέα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά, οι φωτογράφοι έχουν βρει τον τρόπο να κάνουν τα μωρά να πειθαρχούν , λίγο πριν ακουστεί το κλικ, φωνάζοντας μπρρρρρρρρρρούκου!!!

Κυριακή μεσημέρι λοιπόν και ενώ έκανα μια βόλτα στην λίμνη που είναι απέναντι από το ξενοδοχείο , ξαφνικά ακούστηκε ένα διαπεραστικό , απότομο και ρηξικέλευθο(!) μπρρρρρρρούκου. Στο άκουσμα του σάστισα και απόρησα «Ποιος γαμιόλης προσπαθεί να τρομάξει τα περιστέρια?» σκέφτηκα. Πλησιάζοντας όμως προς το μέρος απ’ όπου ερχόταν ο ήχος διαπίστωσα ότι αυτή η πολεμική ιαχή δεν είχε να κάνει με τα περιστέρια , ούτε έβγαινε από το στόμα ενός σαμουράι πριν κάνει χαρακίρι… ήταν απλά ένας τρόπος να τρομάξει το μωρό και να μείνει για μερικά δευτερόλεπτα ακίνητο σαν παγοκολόνα, μέχρι να πάρει ο μπρρουκοφωτογράφος την κωλοφωτογραφία του.

Τους πλησίασα προσποιούμενος τον αδιάφορο τουρίστα που τραβάει βίντεο την πλατεία. Δεν ακούγεται καλά το μπρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρούκου αλλά πάρτε κι εσείς μια γεύση.

Εδώ ζήτησα από ένα ζευγάρι που μόλις είχε βαφτίσει το μωρό του να τους βγάλω μια φωτογραφία. Η γυναίκα δέχτηκε με χαρά μου έκανε και το σήμα της νίκης, ο άντρας μου το έπαιξε λίγο βαρύ πεπόνι κορεάτικο και το μωρό στην κοσμάρα του όπως βλέπετε και στην φωτογραφία.(Έπρεπε να αρχίσω τα μπρρρρρρούκου να δεις για πότε θα στέκονταν και οι τρεις τους σούζα(!))

Εδώ η λίμνη μπροστά απο το ξενοδοχείο.

Εδώ σας έχω βγάλει φωτογραφία και την πινακίδα που λέει τι είναι αυτό το κτίσμα, οπότε διαβάστε την (κάντε και σεις κάτι, όλα έτοιμα τα θέλετε!).

Εδώ έβγαλα φωτογραφία τον ποδηλατόδρομο και το πεζοδρόμιο, (υπάρχουν λαοί σε αυτόν τον πλανήτη που τους ποδηλατόδρομους και τα πεζοδρόμια τα βλέπουν σαν αξιοθέατα),η πόλη είναι καταπράσινη με μεγάλες πλατείες, λιμνούλες, υπαίθριους χώρους άθλησης , τεράστια πεζοδρόμια , ένα απίστευτο δίκτυο ποδηλατόδρομων που καλύπτει μέχρι και το τελευταίο στενάκι της πόλης και πάνω απ'όλα πεντακάθαρη. 

Parking για ποδήλατα , υπάρχουν παντού.

Τέλος , φωτογραφίες απο το πολεμικό μουσείο , το οποίο ήταν κλειστό σήμερα οπότε φωτογράφισα ότι είχε απ'έξω.

Έχω τραβήξει αρκετές φωτογραφίες αλλά θα τις ανεβάσω εν καιρώ (ακόμη χρωστάω τις φωτογραφίες από την Σαμοθράκη, αν θυμάστε).Αυτές που ανέβασα σήμερα είναι από μια βόλτα που έκανα το μεσημέρι.

Αφήνω πίσω μου .... συντρίμμια?

Βαρέθηκα τις αποχαιρετιστήριες αναρτήσεις. Όλο τα ίδια και τα ίδια γράφω , ευχές για καλή αντάμωση , ευχές να περνάτε καλά όσο θα λείπω, υποσχέσεις ότι θα περνάω να σας διαβάζω , ότι δε θα χάσουμε επαφή, ότι θα κάνω αναρτήσεις κι από κει που θα είμαι και πάει λέγοντας…. μαλακίες και κόντρα μαλακίες . Γι αυτό αποφάσισα αυτή η ανάρτηση να είναι στεγνή από τέτοιες αρχιδιές. Μια ξερή και κοφτή δήλωση: Φεύγω*.

*Να ξέρετε όμως ότι δε θα χάσουμε επαφή, θα περνάω να σας διαβάζω συχνά πυκνά και θα αφήνω και σχόλια για να γίνεται αισθητή η παρουσία μου. Αυτή τη φορά θα προσπαθήσω να κάνω και καμιά ανάρτηση από κει που θα βρίσκομαι (Ν.Κορέα) . Άντε εύχομαι να είστε και να περνάτε όλοι καλά. Καλή αντάμωση και πάλι.

Ήρθα πάλι.

Ήρθα πάλι, με τα μούτρα κατεβασμένα , με την μύτη κόκκινη σαν κλόουν, με το βλέμμα στραβωμένο και λοξό, με ξερά φύκια κολλημένα στις φτέρνες μου, με τα νεύρα κρόσσια τυλιγμένα κανταΐφι ασιρόπιαστο και το αλάτι να κατρακυλά από τις φαβορίτες.

Ήρθα πάλι, σε μια πόλη βαλσαμωμένη με τσιμέντο, με μια οργιώδη βλάστηση λαμαρίνας στους δρόμους της, με ώριμα κατακόκκινα και τρυπητά τούβλα να κρέμονται απ΄τα κλαδιά των δέντρων της και τους "ντόπιους" να την πασπαλίζουν κάρβουνο τριμμένο για να της τονώσουν την μαυρίλα.
Ήρθα πάλι, έναν αιώνα μετά … και μια γέφυρα καινούργια δε μου φτιάξανε, να μετριάσουν λίγο τον θυμό του γυρισμού, να πω πως κάτι άλλαξε , με άφησαν έτσι, με την ίδια , αυτή που αλέθει στις κυλιόμενες του λιμανιού τους «τέως» τουρίστες και πετάει τα τσόφλια στον σταθμό του ηλεκτρικού. Γέφυρα σου λέει μετά… σκέτο ανθρωποτριβείο.
Ήρθα πάλι, σέρνοντας το πτώμα* πίσω μου νοτισμένο με αντηλιακό και ιδρώτα, με ένα σακάτικο άγαλμα στα σπλάχνα του κι ένα βάζο μαρμελάδα πραούστο τυλιγμένο στην πετσέτα.
Ήρθα πάλι, και κοιτώ τις σάπιες τέντες να φουσκώνουν κόντρα στον άνεμο αδυνατώντας να παρασύρουν στ’ ανοιχτά τις πολυκατοικίες. Και κάνω τις γόπες μου δεμάτια, χαζεύοντας τις κεραίες στις ταράτσες , που στέκουν σαν σταυροί πάνω απ’ τα γκρίζα μαυσωλεία.

Ήρθα πάλι**, με τη βλαστήμια της Μυρσίνης να μου στοιχειώνει το μυαλό, «καλό χειμώνα να χουμε!» και την ατάκα μιας μικρής να μου φέρνει γέλια «μαμά, αυτό το άγαλμα δεν το τρώνε τα κουνούπια?»......

"Στην επόμενη ανάρτηση θα γράψω για την Σαμοθράκη, εκεί πήγα και πέρασα πολύ καλά... τόσο που σκεφτόμουνα να ξεχειμωνιάσω εκεί!"

*πτώμα: η βαλίτσα μου.

**κι αυτο σχετικό είναι, αφού αρχές Σεπτέμβρη θα πρέπει να ξαναφύγω...

Καλά πότε γύρισες?

Πριν δυο μέρες....

Από πού?

Απ΄την Χιλή.

Και πως ήταν το ταξίδι?

Μακρύ!

Χιλή ε? Δεν έχω πάει ποτέ προς τα κει...εγώ όποτε ταξιδεύω ακολουθώ αντίθετη κατεύθυνση..Ασία μεριά και δεν το αλλάζω...

Δεν χρειάζεται να αλλάξετε , αν το πάρετε όλο ευθεία θα βγείτε στη Χιλή... η γη είναι στρογγυλή ξέρετε.

Άντε βρε , εγώ σου μιλάω σοβαρά και συ κάνεις πλάκα...

Δεν κάνω καθόλου πλάκα, η γη είναι στρογγυλή... από κατασκευής!

Καλά καλά, άστα αυτά... τα δικά μας τα έμαθες? Πήγαμε στο ΔΝΤ, είμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας , μη σου πω ότι έχουμε χρεοκοπήσει ήδη και δεν το ξέρουμε.

Εσείς μέχρι πριν ένα λεπτό δεν ξέρατε ότι η γη είναι στρογγυλή σε αυτή τη λεπτομέρεια θα κολλήσουμε τώρα.....

Λέμε δεν υπάρχει σάλιο, η αγορά έχει παγώσει και δεν κουνιέται φύλλο... τι θα κάνουμε δεν ξέρω.

Μήπως να περιμένουμε να φυσήξει?

Άσε ο πληθωρισμός....

Το αφήνω.

Εκεί να δεις τι γίνεται, της κακομοίρας, 10% θα φτάσει, στο λέω εγώ, εδώ θα μαστε και θα το δεις.

Βασικά εγώ ήρθα να πάρω ένα πακέτο τσιγάρα και μόλις μου το δώσετε θα φύγω, δεν πρόκειται να περιμένω εδώ μαζί σας να πάει ο πληθωρισμός στο 10%, έχω ένα σωρό δουλειές να κάνω.

Καλά για μισθούς , συντάξεις και δώρα, δε σου λέω...

Εντάξει, το δέχομαι, μη μου πείτε.

Κόβουν από παντού, μας έχουνε πεθάνει σου λέω, η ανεργία στο 20%, ο ΦΠΑ στο 23%, το έλλειμμα 13%, το χρέος 200δις...

Τι διάολο ρε πούστη μου , εγώ όταν έφυγα την άφησα περιπτερού, πως σκατά μεταλλάχθηκε σε γενική γραμματέας της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας?

Είναι σου λέω η κατάσταση απελπιστική... θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι...

Και κρουασάν να το κάνεις, δεν παύει να είναι σκατό!

Καλά το καλύτερο δε στο είπα...

Ε πες το ντε, μη με κρατάς σε αγωνία....

Πόσο έχει πάει η βετζινα, ξέρεις?

Τι είναι η "βετζινα" ρε παιδιά?

Δυο ευρώ το λίτρο και που είσαι ακόμα δηλαδή, εγώ έτσι όπως το βλέπω μέχρι το τέλος του χρόνου θα έχει φτάσει τα πέντε, σίγουρα. Αλλά αυτό δεν με απασχολεί καθόλου, εγώ όποτε πάω στο βετζινάδικο βάζω 30 ευρώ βετζίνα, το ίδιο θα κάνω και τώρα.

Τι είναι το "βετζινάδικο" γαμώ την πουτάνα μου?

Ορίστε τα τσιγάρα σου, 3,90.

Τι 3,90? Τρία ευρώ δεν είχαν?

Ε πήραν μια μικρή αύξηση... μην το κάνουμε και θέμα τώρα!


(Καλώς σας βρήκα παιδιά!)

Η μαγκιά μου… ναφθαλίνη.

Έχω φορέσει το μέσα, έξω, έχω φορτώσει την νταλίκα και έχω λύσει το χειρόφρενο ….
Θα τα ξαναπούμε στα μέσα του νέου έτους.
Να είστε όλοι καλά.

(Τα σχόλια τα κλείνω. Όμως θα περνάω να σας διαβάζω συχνά πυκνά!)

Η ζαλάδα

Βγήκα στο μπαλκόνι να καπνίσω , ο φθινοπωρινός ήλιος με χτυπούσε στο κούτελο και με μισόκλειστα μάτια χάζευα την πορεία που διέγραφε η στάχτη του τσιγάρου μου πέφτοντας από τον δεύτερο όροφο στο πεζοδρόμιο.
Ήταν μεσημέρι και οι φωνές των παιδιών που μόλις είχαν σχολάσει από το δημοτικό σχολείο έφταναν στα αυτιά μου όλο και πιο έντονες . Ο ήχος μιας μηχανής μεγάλου κυβισμού τράβηξε την προσοχή μου. Η εικόνα που αντίκρισα μου προκάλεσε έντονο εκνευρισμό. Την μηχανή την οδηγούσε ένας τύπος που φορούσε κράνος και δερμάτινο μπουφάν και μπροστά του είχε ένα κοριτσάκι με μια σχολική τσάντα στην πλάτη. Η μηχανή σταμάτησε στην είσοδο της διπλανής πολυκατοικίας. Ο τύπος πάρκαρε την μηχανή και κατέβασε την μικρή.
(-Κοίτα , κοίτα τον μαλάκα! Κοίτα τον μαλάκα άνεση! Μόνο σούζα που δεν έκανε ο αρχίδης. Κοίτα τον ανεύθυνο! Μα τι παπάρας είναι αυτός? Τι μαλάκες κυκλοφορούν στους δρόμους ρε πούστη μου? Μια μαλακία να γίνει… Μια μαλακία και να του πέσει το παιδί από την μηχανή…… Και να τον ακολουθεί και κανένας χριστιανός με το αυτοκίνητο του και να μην προλάβει να φρενάρει…… και να βρει τον μπελά του στα καλά καθούμενα, κατάλαβες ? Γίνονται και γονείς αυτά τα ζώα ρε πούστη μου! Αν είναι δυνατόν! Που κανονικά θα έπρεπε να τους στειρώνουν από την εφηβεία , γαμω την πατρότητα τους γαμώ ….)
- Μπαμπά όταν οδηγείς την μηχανή σου ζαλίζεσαι?
- Όχι ματάκια μου.
- Εγώ μπαμπά ζαλίζομαι!
(Ορίστε το παιδί ζαλίζεται. Ζαλίζεται και του το λέει…. Τι άλλο να κάνει δηλαδή μικρό παιδί? Να πάρει ταξί για να γυρίσει στο σπίτι? Του το λέει του μαλάκα κι αυτός δεν καταλαβαίνει. Και σιγά μην το καταλάβει ο μαλάκας, αφού είναι μαλάκας, ένας μαλάκας και μισός. Είναι δηλαδή μισός μαλάκας παραπάνω απ’ότι αντέχει ο οργανισμός του. Πώς να το καταλάβει ? Μην έχουμε και παράλογες απαιτήσεις… )
-Αλήθεια ματάκια μου?
- Ναι μπαμπά, ζαλίζομαι από ΧΑΡΑ!!! «ξεφωνίζει η μικρή»
Σβήνω το τσιγάρο και κλείνω τις μπαλκονόπορτες πίσω μου.
(Τι έγινε ρε πούστη μου? Είχα ξεχάσει πόσο ωραίο είναι να σε γυρίζουν με την μηχανή από το σχολείο στο σπίτι, όταν είσαι πέντε χρονών. Γιατί έχω γίνει τόσο μαλάκας ρε πούστη μου!........... Όχου, ζαλίστηκα!)

HOT isn't it?

Λόγω του ιού της μπλογκοαδράνειας από τον οποίο προσβλήθηκα το τελευταίο καιρό και αφού κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες στύβοντας καθημερινά τον εγκέφαλο μου στις τρεις χιλιάδες οκτακόσιες εξήντα μια στροφές (με πρόπλυση, λευκαντικό και ταμπλέτα για τα άλατα ) προκειμένου να στάξει καμιά ιδέα για πόστ , αποφάσισα να ζητήσω ΒΟΗΘΕΙΑ για να συντάξω την ανάρτηση που διαβάζετε αυτή την στιγμή (ελπίζω να την διαβάζετε δεν πιστεύω να πήγατε κατευθείαν στις φωτό! Γιατί εγώ αυτό κάνω όταν βαριέμαι να διαβάσω τις αναρτήσεις σας, ρίχνω μια ματιά στις φωτογραφίες και μετά αφήνω ένα σχόλιο του τύπου: «υπέροχες φωτογραφίες! Αλήθεια, αυτό το πουλάκι που βλέπω να πετάει στο βάθος στρουθοκάμηλος είναι?» και καλά , για να φανώ παρατηρητικός )!
Έτσι λοιπόν αναγκάστηκα να ρίξω τα μούτρα μου και να επικοινωνήσω με έναν τέως μπλόγκερ και καλό φίλο, τον petheo, ο οποίος ζει , εργάζεται και κατοικοεδρεύει αυτό το διάστημα στο Dubai και του ζήτησα να μου φτιάξει μια ανάρτηση με θέμα ….. τι άλλο ? Το Dubai . Ο petheo δέχτηκε αμέσως με πολύ χαρά την δελεαστική πρόταση μου, συγκεκριμένα μου απάντησε «να πας να γαμηθείς , δε μου φτάνει το τρέξιμο που έχω… σιγά μην κάθομαι να σου φτιάχνω και αναρτήσεις….» κι εγώ που δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω για την εξυπηρέτηση, του αντέτεινα «τι τρέξιμο έχεις ρε αρχίδι? Όλη μέρα στο msn είσαι και ξύνεσαι ρε γαμιόλη, μια ανάρτηση στο μπλόγκ μου σου ζήτησα να κάνεις, δεν σου ζήτησα να μου χτίσεις μεζονέτα στη Χαλκιδική….» και κάπως έτσι, με την δύναμη της πειθούς που διαθέτω κατάφερα να τον πείσω να στείλει μερικές φωτογραφίες συνοδευόμενες από σχόλια…. για τα μάτια σας μόνο!!!

Dubai λοιπόν!

(φωτογραφίες / σχόλια : petheo )
Η σημαία των Η.Α.Ε.
Ένα τζαμί στην "παλιά" πόλη του Dubai(Burj Dubai).Η φωνή του μουεζίνη κατά την διάρκεια της "λειτουργίας" μου θυμίζει την ορθόδοξη φωνή του δικού μας ψάλτη.(Τυχαίο άραγε?)

Ενυδρείο στο εμπορικό κέντρο Dubai Mall..

Η διακόσμηση των εμπορικών κέντρων δεν θυμίζει τίποτα ντόπιο.Εμπορικό κέντρο Dubai Mall..

(antinetrino: αυτή η φωτογραφία μου άρεσε πολύ)

burga pasarela
Επίδειξη μόδας τοπικής ενδυμασίας στο εμπορικό κέντρο Burjuman


Η τεχνητή πίστα χιονιού από την οροφή του εμπορικού κέντρουSki Center/Mall of Emirates

Τεχνητή πίστα σκι μέσα στο εμπορικό κέντρο Mall of Emirates..Η θερμοκρασία είναι γύρω στους -1 -2 βαθμούς κελσίου.Οι άραβες συνήθως δεν κάνουν ski ή snowboard αλλά κάνουν βόλτες πάνω στο χιόνι φορώντας πάνω από τις κελεμπίες ένα μακρύ μπουφάν.Η χιονοδρομία κοστίζει 37 ευρώ το δίωρο(με πλήρη εξοπλισμό,ρούχα,ράφι αποθήκευσης κτλ).Πάντως εύκολα μπορείς να την αρπάξεις εκεί μέσα.

Φώτα και ψηλά κτίρια παντού.Κάποιοι μιλάνε για υπερβολική άσκοπη σπατάλη ενέργειας.


Ο ψηλότερος ουρανοξύστης που είναι υπό κατασκευή ακόμα, σε όλο τον κόσμο, είναι ο Burj Dubai με ύψος 818 μέτρα.Ξεκίνησε να φτιάχνεται το 2004 και θα ολοκληρωθεί στο τέλος του 2009.Έχει 162 ορόφους....
Τους καλοκαιρινούς μήνες είναι αδύνατον να φας ή να πιείς έξω ,χωρίς να ιδρώνεις,λόγω υπερβολικής υγρασίας(φτάνει μέχρι και 90% ή και παραπάνω) Supercars με ιδιοκτήτες σχεδόν μόνο άραβες.Είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα που βλέπει κανείς στους δρόμους.


jumeira free zone beach.Kite surfing..Στις παραλίες απαγορεύεται το κάπνισμα,τα φιλιά ή ερωτοτροπίες γενικά,επίσης δεν υπάρχουν beach bars.Το kiteboarding είναι επίσης ελεγχόμενο,επιτρέπεται στη συγκεκριμένη παραλία μόνο με κάρτα μέλους.Συνήθως οι λουόμενοι είναι τουρίστες.. Η θάλασσα και η έρημος..Αν νομίζετε πως θα δροσιστείτε είστε γελασμένοι.Οι υγρασία δεν το επιτρέπει.

Ξενοδοχείo στο τεχνητό νησί Palm.Το σχήμα του φαίνεται μόνο από ψηλά και όχι όταν βρίσκεσαι εκεί.Πολλά του μέρη είναι ακόμα υπό κατασκευή..



Η ταμπέλα ή ειρωνεύεται ή εγώ δεν έπιασα το νόημα?

Ο φαλακρός λόφος της προσαρμογής.

Κάρφωσα λοιπόν μια σανίδα στο χάος και πέταξα το σφυρί στην κοιλάδα , σπάζοντας μια ακρούλα από την γύψινη ουρά ενός ψαριού που πρωτοείδα σε μια βιτρίνα στη Savannah , ένα απόγευμα Κυριακής ,που τα μαγαζιά ήταν κλειστά και το ποτάμι άδειο από γέφυρες και βάρκες.
Έπειτα έδεσα ένα απονενοημένο «δε γαμιέται» στην άκρη της φθαρμένης απ’ το αλάτι πετονιάς μου και αφού το αγκίστρωσα στο αυτί μου, πέταξα το μπερδεμένο καρούλι στ’ ανάθεμα κι ένιωσα για λίγο, περαστικός.
Μα τα κάθε λογής και άνευ διαλογής χαρτάκια, που σφήνωνα για χρόνια ανάμεσα στους κιτρινισμένους τόμους μιας ετοιμόρροπης βιβλιοθήκης , κύλησαν κόντρα στο ρεύμα της αυστηρής προτεραιότητας , ζητώντας απελπισμένα λίγο χρόνο «αναμνηστικό» και τους τον έδωσα.
Έτσι κλυδωνίστηκα επί μέρες , κατακόρυφος και ευθυτενής, στην άκρη της σανίδας , στοιβάζοντας παλέτες με άδεια χαρτοκιβώτια στο χείλος των ματιών μου, που με ένα δυνατό και απότομο κλείσιμο των βλεφάρων , τα θρυμμάτισα.
….τώρα πασαλείβω με το πολύσπορο σάλιο μου τον φαλακρό λόφο της προσαρμογής και περιμένω να τον δώ να πρασινίζει.

( Με άλλα λόγια , η μετακόμιση, έμοιαζε αρχικά ένα ζόρικο και ατελείωτο γαμήσι …. Όμως ευτυχώς (ή δυστυχώς ! ), όλα τα γαμήσια έχουν ένα ΤΕΛΟΣ. )

Μετακομίζω...(αλλά αυτό είναι κάτι που θα μας απασχολήσει στην επόμενη ανάρτηση)!

Όλο το σαββατοκύριακο ήμουν με το άγχος μην πεταχτεί κανένα αναμμένο κουκουνάρι από την τηλεόραση και κάψει το φυτό εσωτερικού χώρου που έχει η μάνα μου στο σαλόνι.

Την Κυριακή το βράδυ , για να χαλαρώσω λιγάκι από το άγχος, έβγαλα το φυτό στην αυλή μαζί τις υπόλοιπες γλάστρες και αφού τις ψέκασα με βενζίνη ,τους πέταξα ένα αναμμένο σπίρτο… και ησύχασα.

Ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα.

Τώρα είμαι πολύ ήρεμος.

Το επόμενο καλοκαίρι θα κάψουμε ότι μας έχει απομείνει....

Και τότε θα είμαστε όλοι πολύ ήρεμοι.

Επέστρεψα......

..... και η ανθοδέσμη για σας.