Έγινε πάλι της πουτάνας .

Εκεί που δεν το περιμένεις , στο εντελώς ξαφνικό, ακούγεται ένα ουρλιαχτό, μια αναμπουμπούλα, ένα κουρνιαχτό, ξύλο, μπουνιές, κλοτσιές, βρισιές, περιπολικά ….Σικάγο γίναμε, Σικάγο.

Εγώ κλασικά, είχα στηθεί μπροστά στον υπολογιστή και παρακολουθούσα το χρηματιστήριο , το οποίο μόλις είχε κάνει ένα απότομο πέταγμα και ρουφούσαν οι ανίδεοι μικροεπενδυτές τις μετοχές της Κύπρου και της Λαϊκής με το μπουρί, σε τέτοιο βαθμό που νόμιζες ότι προφανώς απελευθερώθηκαν τα κατεχόμενα και ότι εσύ είσαι ο μόνος σε αυτόν τον πλανήτη που το αγνοεί…. Στο μεταξύ τα είχα πάρει στο κρανίο με κάτι μπιφτέκια που τα είχα βάλει για ψήσιμο από τις δώδεκα το μεσημέρι και ενώ είχε πάει η ώρα τρεις αυτά ήταν ακόμη άψητα (κάτι άσχετο αλλά δεν μπορώ να μην το ρωτήσω μιας που είμαι βέβαιος ότι με διαβάζουν και νοικοκυρές : Σε τι θερμοκρασία ψήνονται τα γαμημένα τα μπιφτέκια ? Τα βάζω στους 180°C τίποτα, ανεβάζω στους 220°C πάλι τίποτα , πάω στους 250°C τα ίδια σκατά, το πάω στους 300°C, έπειτα στους 350°C και πάλι τίποτα..... όταν λοιπόν το βάζω στους 450°C μου λιώνει το ταψί! Τι φταίει?).

Ξαφνικά λοιπόν μες την ηρεμία του μεσημεριού , ακούγονται κάτι μουγκανητά από τον δρόμο. Εγώ στην αρχή νόμισα ότι είχε ξαναζωντανέψει το μοσχάρι από το οποίο ήταν φτιαγμένα τα μπιφτέκια και πολεμούσε να βγει από τον φούρνο και έτσι έτρεξα στην κουζίνα αμέσως να  προλάβω να βάλω κόντρα στην πόρτα του φούρνου, μην τυχόν βγει κανένας ταύρος από μέσα και μου τα κάνει όλα γυαλιά καρφιά. Φτάνοντας λοιπόν μπροστά στον φούρνο, βλέπω τα μπιφτέκια άψητα , ξαπλωμένα φαρδιά πλατιά πάνω στο ταψί να κάνουν ηλιοθεραπεία κάτω από την αντίσταση, τους ρίχνω μερικά γαμωσταυρίδια και βγαίνω στο μπαλκόνι, όπου ακούω σε σπαστά ελληνικά μια γυναικεία φωνή να ουρλιάζει στο τηλέφωνο «Γκρήγκορα σας παρακαλώ ,ελάτε γκρήγκορα,  με κτυπάει, μου ντίνει ξύλο, τόσο ξύλο ντεν έχω ξαναφάει». Εκείνη την στιγμή έντρομος συνειδητοποιώ ότι κάποιος συνάνθρωπός μου, αλλοδαπός, ουκρανικής, ρώσικης ή πολωνικής καταγωγής,  βρίσκεται σε κίνδυνο και εγώ έπρεπε να δράσω ακαριαία. Σκέφτομαι να πηδηχτώ από το μπαλκόνι, όμως τελευταία στιγμή παρατηρώ ότι δεν φοράω το μπλουζάκι του captain America που φορούσα πριν τρεις αναρτήσεις , αντιθέτως οι ενδυματολογικές  μου επιλογές σήμερα το μεσημέρι περιλάμβαναν μια φανέλα palco ξεφτισμένη, με τρύπα στην μασχάλη , μια βερμούδα Navy & Green και σαγιονάρα apo to pazari. Με τι μούτρα να εμφανιστείς έτσι ντυμένος μπροστά στον εγκληματία? Θα ξεφτιλιζόμουνα! Το ακυρώνω λοιπόν τελευταία στιγμή, ενώ παρατηρώ ότι όλα τα μπαλκόνια της γειτονιάς είναι γεμάτα κόσμο και όλοι έχουν στρογγυλοκαθίσει και κοιτούν τον δρόμο. Πραγματικά αηδίασα με την απάθεια του κόσμου, που μόνο πίτσα και κόκα κόλα δεν παρήγγειλαν για να δουν το ματς (κάτι που θα έπρεπε να έχω κάνει εγώ, αφού με τα μπιφτέκια δεν έβγαζα άκρη)  και ασυναίσθητα αρχίζω να κοιτώ κι εγώ στον δρόμο προσπαθώντας να καταλάβω από πού έρχονταν οι φωνές. Εκείνη την στιγμή αρχίζει να στριγκλίζει μια γριά από το απέναντι μπαλκόνι του πρώτου  ορόφου : «Βρέ παλιάνθρωπε, αλήτη, άσε ήσυχη την κοπέλα!»

Εγώ τότε κατάλαβα ότι και οι δύο τους, θύμα και θύτης, βρίσκονταν στην πιλοτή της πολυκατοικίας μου. Προς στιγμή σκέφτηκα και πάλι να δράσω ακαριαία αλλά αφενός βαριόμουν να πάω να αλλάξω , αφετέρου η παθητική στάση όλου του υπόλοιπου κόσμου που βρισκόταν στα μπαλκόνια, λειτουργούσε ανασταλτικά στα θηριώδη μου ένστικτα, που με ωθούσαν να λυτρώσω το ανυπεράσπιστο πλάσμα που βασανιζόταν στην πιλοτή της πολυκατοικίας μου. Ακολούθησαν μερικά λεπτά απόλυτης ησυχίας και έντονης αγωνίας, όπου εγώ είχα γαμηθεί να πηγαινοέρχομαι σαν την σβούρα από το ένα μπαλκόνι στο άλλο και συγχρόνως να πατάω και την θυροτηλεόραση , μπας και καταφέρω να δω τίποτα περισσότερο , χωρίς ωστόσο να έχει αποτέλεσμα η τακτική μου. Τα είχα πάρει στο κρανίο πάλι, είχαν γίνει τα νεύρα μου κρόσσια. Μα να δίνουν παράσταση στην πολυκατοικία μου και να μην μπορούν να την παρακολουθήσουν οι ένοικοι?

Τελικά , λίγο πριν εμφανιστούν οι μπάτσοι και τον μπουζουριάσουν, ο θύτης έκανε την εμφάνιση του στη μέση του δρόμου, ξυπόλυτος και παραπατώντας (μιλάμε ήταν κωλοτρυπίδι ο τυπάς), φορώντας μόνο μια βερμούδα και κρατώντας έναν μαύρο χαρτοφύλακα στο χέρι. Τίγκα στο τατουάζ όλο του το σώμα , ένας μούσκαρος δυο μέτρα, στάθηκε ξυπόλυτος στην μέση του δρόμου και κλαίγοντας με λυγμούς άρχισε μια πάρλα που δεν είχε τελειωμό. Μια να της φωνάζει απελπισμένος  και μια να ρουφάει τις μύξες του. Τόση μύξα πραγματικά απορώ που την πήγαινε?  Αφού σκέφτηκα να του πετάξω ένα χαρτομάντιλο από το μπαλκόνι, αλλά δεν ήθελα να του διακόψω τον ειρμό των σκέψεων του.  Μα τι εγκληματίας κλαψομούνις , διασταύρωση Ορέστη Μακρή, Μάρθας Βούρτση και Βασιλάκη Καΐλα , μας έτυχε ρε πούστη μου μεσημεριάτικα! Ο κόσμος είχε αρχίσει να δυσανασχετεί στα μπαλκόνια , ο τύπος δεν έλεγε να το βουλώσει, έκλαιγε ,χτυπιόταν, ικέτευε, έλεγε και ξανάλεγε τα ίδια και τα ίδια και κανείς μας δεν τον καταλάβαινε, εκτός από το θύμα, μια που μιλούσε ουκρανικά , ρώσικα ή πολωνικά.  Εγώ βέβαια, λόγω του ότι έχω υπερβολικά αυξημένο δείκτη συναισθηματικής ευφυΐας,  καταλάβαινα ότι αυτό που ουσιαστικά της έλεγε ήταν : «Δεν έχουν το δικαίωμα για σένα να μου λένε/ τα στήθια μου να καίνε/ να τρέχω σαν τρελή για να σε βρω /να λιώνω να πονώ να λαχταρώ /Αν είναι η αγάπη αμαρτία /θα βγω να το φωνάξω με λατρεία/ θα βγω να το φωνάξω να το πω /πως είμαι αμαρτωλή που σ' αγαπώ /Δεν έχουν το δικαίωμα να με περιφρονούνε  /μαζί σου σαν με δούνε /να λένε ότι είμαι αμαρτωλή /που λιώνω στο δικό σου το φιλί…. καργιόλα /Και ακολουθούσε ξανά το ρεφρέν…»

(Προσοχή το κείμενο από αυτό το σημείο και κάτω είναι ακατάλληλο για ανηλίκους, υπερήλικες , άτομα με χρόνιες παθήσεις και ανύπανδρες θυγατέρες.)

Όταν πια έφτασε το μπατσικό, το θύμα έκανε και αυτό την εμφάνιση του, βγαίνοντας από την πιλοτή,  κι εγώ έμεινα μαλάκας …. Ένας  μούναρος (συγνώμη για την φρασεολογία, αλλά είμαι βέβαιος ότι οι νοικοκυρές σταμάτησαν να με διαβάζουν) δυο μέτρα, με το ένα βυζί να κρέμεται έξω από την μπλούζα της ! Φορούσε ένα χαμηλοκάβαλο τζιν και το μισό μαύρο στριγκάκι να κάνει μπαμ από τρία χιλιόμετρα μακριά! Εκείνη την στιγμή ένιωσα απίστευτες τύψεις που δεν έτρεξα από την πρώτη στιγμή να συμπαρασταθώ στο θύμα, να της βάλω στοργικά το βυζί στην θέση του ή τουλάχιστον να της βγάλω και το άλλο έξω για να κάνουνε παρέα, να της εξηγήσω με απόλυτη νηφαλιότητα ότι πρέπει να κατεβάσει λίγο το στριγκάκι της ή να ανεβάσει λίγο το παντελόνι  της γιατί έχουν καυλώσει τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα εξαιτίας της και τέλος πάντων να την πάρω για λίγο στο σπίτι μου να της προσφέρω ένα ποτήρι νερό, ένα άψητο μπιφτέκι (ή ένα ωμό λουκάνικο), κάτι τέλος πάντων για να την ηρεμήσω από όλη αυτή την ταραχή - (που μου προκάλεσε)- που πέρασε.

«Ντυθείτε κυρία μου , πως κυκλοφορείτε έτσι?» ούρλιαξε ο ένας από τους μπάτσους , διακόπτοντας τις φαντασιώσεις μου. «Αχ συγνώμη!» απάντησε αυτή και με μια βιαστική κίνηση πέρασε το βυζί και πάλι κάτω από την μπλούζα καταδικάζοντας έτσι, βυζί και θεατές, στο απόλυτο σκοτάδι.

Τελικά, για να μην μακρηγορώ άλλο γιατί βαρέθηκα, ο τύπος ήταν προφανώς ο μπεκρής γκόμενος αυτής της απίστευτης γκόμενας. Η γκόμενα κάποια στιγμή έφυγε από το σπίτι και αυτός την πήρε από πίσω μες τους δρόμους κρατώντας για ανεξήγητους λόγους έναν χαρτοφύλακα στο χέρι και άρχισε να της φωνάζει , εκείνη φοβούμενη ότι μπορεί να την χτυπήσει άρχισε να τρέχει και πήρε τηλέφωνο την αστυνομία, μέχρι να έρθει η αστυνομία ο τύπος την πρόλαβε στην πιλοτή της πολυκατοικίας μου και άρχισε για όλους μας το μαρτύριο της μεθυσμένης εξομολόγησης. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν την χτύπησε , όμως η ίδια είπε στους αστυνομικούς ότι δεν την χτύπησε και μάλιστα παρακαλούσε η ηλίθια τους αστυνομικούς να μην τον πειράξουν , να μην τον χτυπήσουν και τελικά πήγε και η ίδια μαζί τους για τον πάρει από το τμήμα όταν θα ξεμεθούσε………



Πανοραμικά .....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΥΣ: Ξέρω δεν είναι τίποτα σπουδαίες φωτογραφίες .... αλλά το παλεύω. Αρχή είναι ακόμη για μένα , κάποια στιγμή θα μάθω να φωτογραφίζω σαν επαγγελματίας και τότε θα σας δείξω ΕΓΩ!

ΥΣ (β) : Νεύρα , έχω πολλά νεύρα, πάρα πολλά νεύρα….. αλλά αυτό το παθαίνω κάθε φορά που επιστρέφω. Θα μου περάσει….

Καλό αποκαλόκαιρο σε όλους….



.........μήλος

Μηχανή!

Στην σοκαριστική φωτογραφία που ακολουθεί , μπορείτε να θαυμάσετε τον  πολυαγαπημένο σας  antinetrino  με αμφίεση captain America, να μοστράρει την καινούργια του φωτογραφική .Η φωτογραφία είναι τεχνηέντως  πειραγμένη για να μην με αναγνωρίσετε, στην πραγματικότητα δεν είμαι έτσι, κόκκινος σαν τον κώλο της μαϊμούς. Όσοι επιθυμείτε ένα αυθεντικό αντίγραφο της  φωτογραφίας, για να την κρεμάσετε στο ψυγείο σας και να σας κόβετε απότομα η όρεξη όταν σας πιάνουν μεταμεσονύκτιες λιγούρες , θα πρέπει να απευθυνθείτε στο χημείο του κράτους στο τμήμα με τα μεταλλαγμένα. Κυκλοφορεί και σε cd για να το κρεμάσετε στο μπαλκόνι σας και να τρομάζετε μέχρι θανάτου τα περιστέρια.

Καφρίλα.

Πραγματικός  πόλεμος έγινε στο διαδίκτυο με μια επιστολή που δημοσιεύτηκε στο ιντερνέτ από την κ. Μαρία Χρυσού (δασκάλα στο πρώτο δημοτικό Ραφήνας ), με θέμα την αλλοίωση της ελληνικής γλώσσας  που μεθοδεύεται  από το υπουργείο Παιδείας .  Την άποψη της υποστήριζε φέρνοντας παραδείγματα από τα βιβλία γραμματικής της πέμπτης και έκτης δημοτικού στα οποία γίνεται αναφορά στα πέντε φωνήεντα που έχει η ελληνική γλώσσα (δλδ: α,ε,ι,ο,ου) και εξηγώντας ότι έχουν παραλειφθεί τα φωνήεντα: ήτα , ύψιλον και ωμέγα,  ενώ προς μεγάλη της έκπληξη, έχει προστεθεί το (ου) στα φωνήεντα! Επιπλέον συνεχίζοντας τον ενδελεχή έλεγχο των βιβλίων η κυρία Χρυσού επισημαίνει ότι μια ακόμη αλλοίωση έχει λάβει χώρα και στα σύμφωνα , έχουν φροντίσει δηλαδή εσκεμμένα να παραλείψουν τα σύμφωνα (ξ) και το ( ψ)! Την επιστολή της κυρίας Χρυσού με τίτλο «Η ελληνική γλώσσα πρέπει να μείνει ανέπαφη» θα την βρείτε εδώ.
Η αντίδραση του κόσμου ήταν ακαριαία και πραγματικά εντυπωσιακή. Η υπόθεση θύμιζε λίγο τον «συνωστισμό» του κόσμου στις αποβάθρες, στο λιμάνι της  Σμύρνης, το 1922.  Στο πλευρό της δασκάλας στάθηκε η μεγάλη πλειοψηφία του διαδικτυακού χώρου τάζοντας πίσσα και πούπουλα στην Διαμαντοπούλου*, ενώ η αγωνία του κόσμου να διασωθεί η ελληνική γλωσσά με την σημερινή της μορφή ήταν τεράστια. Πολλοί γονείς υποστήριζαν ότι θα κάψουν τα βιβλία της γραμματικής  στην πλατεία συντάγματος , ενώ  οι πιο υποψιασμένοι  θύμισαν τα λόγια του Κίσινγκερ (γνωστός ανθέλληνας)  ο οποίος υποστήριζε ότι για μπορέσει να ελεγχθεί ο ελληνικός λαός θα πρέπει να αποδομήσουν την γλώσσα και  την ιστορία του.  Στο πλευρό της δασκάλας τάχθηκαν επίσης ειδικοί που υποστήριζαν ότι  με αυτές τις αλλοιώσεις  η γλώσσα τείνει να χάσει την «εννοιολογική»  της υπόσταση, με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε «σημειολογική» γλώσσα, όπως είναι δηλαδή όλες οι υπόλοιπες γλώσσες του πλανήτη (αγγλικά, γαλλικά, κλπ.).Η απώλεια της μουσικότητας της γλώσσας ήταν κάτι που επισήμαιναν   οι πάντες , όταν αναφέρονταν στο θέμα. Αναφορές επίσης γίνονταν σε πολλούς ανθρώπους των γραμμάτων, που είχαν επισημάνει την θεμελιώδη σημασία της γλώσσας στην πρόοδο των κοινωνιών, μεταξύ άλλων και  στον Όργουελ ο οποίος είχε πει ότι : απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη και ότι το καθεστώς  θα προσπαθεί μονίμως να περιορίσει την γλώσσα, για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.
Φυσικά υπήρξαν και αντίθετες γνώμες , που υποστήριξαν τους συγγραφείς των βιβλίων λέγοντας πώς ότι αναγράφεται στις σελίδες των βιβλίων είναι σωστό και φυσικά ότι τα φωνήεντα είναι πέντε και όχι εφτά, ενώ τα σύμφωνα δεκαπέντε και όχι δεκαεφτά. Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό η επίθεση του κόσμου προς αυτές τις φωνές ήταν δριμύτατη με αποτέλεσμα τέτοιες υποστηρικτικές απόψεις προς τους συγγραφείς των βιβλίων να υπαναχωρήσουν τάχιστα.
Η υπόθεση δημιούργησε ένα ρεύμα απλών πολιτών που ήταν διατεθειμένοι ακόμη και να σταματήσουν τα παιδιά τους από το σχολείο αν το υπουργείο επέμενε στην χρησιμοποίηση του καινούργιου βιβλίου της γραμματικής (εδώ να σημειωθεί ότι το βιβλίο δόθηκε στα σχολεία της χώρας, όταν υπουργός παιδείας ήταν η κυρία Διαμαντοπούλου , γνωστή για τις απαράδεκτες ιδέες της να γίνουν τα αγγλικά κύρια γλώσσα στην Ελλάδα). Κάποιοι δήλωναν έτοιμοι να μαζέψουν σε σωρούς τα βιβλία της γραμματικής στο σύνταγμα και να τους βάλουν φωτιά. Πιο μετριοπαθείς φωνές υποστήριζαν ότι θα πρέπει να προκηρυχτεί ψηφοφορία ή συλλογή υπογραφών με σκοπό την απόσυρση των συγκεκριμένων  βιβλίων από τα σχολεία. Καθώς το θέμα παρουσίαζε όλο και μεγαλύτερη δυναμική με αποτέλεσμα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να κάνουν καθημερινές αναφορές στο ζήτημα , ο κ. Βύρωνας  Πολύδωρας έκανε σχετική ερώτηση στον υπουργό παιδείας φέρνοντας τελικά το φλέγον ζήτημα στην βουλή των ελλήνων. Η ερώτηση δεν έχει απαντηθεί ακόμη , ενώ το υπουργείο δηλώνει ότι ασχολείται με το ζήτημα.
Στο μεταξύ και μέχρι το υπουργείο να απαντήσει στην ερώτηση του θορυβημένου κ. Πολύδωρα , εκατόν σαράντα πανεπιστημιακοί καθηγητές γλωσσολογίας υπέγραψαν κείμενο στο οποίο εξέφρασαν την συμπαράσταση τους προς  τους συγγραφείς του βιβλίου καθώς και την θλίψη, όσο και την απορία για το φαινόμενο «κ. Μαρία Χρυσού».  Οι εκατόν σαράντα καθηγητές εξηγούν με μεγάλη σαφήνεια στο κείμενο τους ότι : "Αρχικά, ως επιστημονική κοινότητα αποφασίσαμε να μην αντιδράσουμε, καθώς εκλάβαμε το παραπάνω κείμενο ως ένα από τα συνήθη διαδικτυακά ευτράπελα. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι το άρθρο ήταν γνήσιο και ότι μια δασκάλα σε ελληνικό σχολείο θα παρανοούσε βασικούς κανόνες της γραμματικής της Νέας Ελληνικής. Πολύ δε περισσότερο, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι η παρανόηση αυτή θα κατέληγε σε τέτοια σφοδρή επίθεση."**… "Η συντάκτρια του κειμένου με τον τίτλο «Η ελληνική γλώσσα πρέπει να μείνει ανέπαφη» συγχέει τους φθόγγους (τους γλωσσικούς ήχους με τους οποίους εκφωνούνται/προφέρονται οι λέξεις στις διάφορες γλώσσες του κόσμου) με τα γράμματα (τα γραπτά σύμβολα που αναπαριστούν τους φθόγγους στον γραπτό λόγο). Δεν παρατηρεί, λοιπόν, ότι στη σελ. 36 της γραμματικής εμφανίζονται οι φθόγγοι της Ελληνικής γλώσσας (ή, για να είμαστε ακριβείς, τα φωνήματά της, βλ. υποσ. 1 σελ. 34 του βιβλίου) και όχι τα γράμματά της (το αλφάβητό της). Επομένως, τα [α], [ε], [ι], [ο], [ου], εντός αγκυλών και με σαφώς διακριτή γραμματοσειρά (όπως οι συγγραφείς του εγχειριδίου ρητά δηλώνουν στην υποσ. 2 της σελ. 34, πράγμα που φαίνεται, τουλάχιστον, να παραβλέπει η συντάκτρια του άρθρου) είναι οι πέντε φωνηεντικοί φθόγγοι της Νέας Ελληνικής, τα πέντε φωνήεντα της γλώσσας, δηλαδή, καθώς ο όρος φωνήεν είναι όρος που αποδίδεται σε στοιχεία του προφορικού λόγου (τους φθόγγους) και όχι στα γράμματα. Η αναγνώριση των 5 αυτών φωνηέντων ως των μοναδικών φωνηέντων της Νέας Ελληνικής βεβαίως και δεν αποτελεί καινοτομία της νέας γραμματικής, αντίθετα με όσα υποστηρίζει η κ. Χρυσού. Τα ίδια 5 φωνήεντα αναγνωρίζει και η μεγάλη γραμματική Τριανταφυλλίδη από το 1941 αλλά και οι σχολικές γραμματικές Τριανταφυλλίδη και Τσολάκη (απλώς στις σχολικές δεν δηλώνεται ρητά ο αριθμός των φωνηεντικών φθόγγων, συνάγεται όμως από τους ορισμούς). Τα ίδια 5 φωνήεντα αναγνωρίζουν ως φωνήεντα της Νέας Ελληνικής οι ειδικοί γλωσσολόγοι, και ιδιαίτερα οι φωνητικοί και φωνολόγοι, που μελετούν τη Νέα Ελληνική. Επομένως, είναι σαφές ότι το σύμβολο [ο] για τους συγγραφείς του βιβλίου είναι ο φθόγγος που στην Νέα Ελληνική γράφεται με τα γράμματα όμικρον ή ωμέγα. Το σύμβολο [ου] στη σελίδα 36 είναι ο φθόγγος ο οποίος στη γραφή αναπαρίσταται με τον συνδυασμό των γραμμάτων όμικρον και ύψιλον. Το ίδιο ισχύει και για τα σύμφωνα. Το γράμμα «ξ» δεν παριστάνει έναν μόνο φθόγγο, αλλά το συμφωνικό σύμπλεγμα δύο φθόγγων, του [κ] και του [σ], γι’ αυτό και οι συγγραφείς δεν συμπεριέλαβαν το σημάδι [ξ] στη «χαρτοσακούλα» της σελ. 36. Αντίστροφα, ο συνδυασμός των γραμμάτων «μι» και «πι» στην Ελληνική γλώσσα χρησιμοποιείται για να αποδώσει έναν και μόνο φθόγγο, τον φθόγγο [μπ]. Το ίδιο ισχύει και για τους φθόγγους [ντ], [γκ], καθένας από τους οποίους αποδίδεται με δίψηφο γράφημα στον γραπτό λόγο."**….. το πλήρες κείμενο θα το βρείτε εδώ.

Το τραγικό του πράγματος.
Το τραγικό του πράγματος κατά την γνώμη μου έχει να κάνει με το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μια τόσο τεταμένη κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά  κατάσταση , που αρκεί μια σπίθα , από το πιστολάκι με το οποίο κατσαρώνει τα μαλλιά της μια δασκάλα στην Ραφήνα, για να βάλει φωτιά σε έναν σωρό από βιβλία που έχει δημιουργηθεί στο σύνταγμα.  Η ευκολία με την οποία η κοινωνία δέχεται και υποστηρίζει τέτοιου είδους λαθεμένες απόψεις με μόνη προϋπόθεση να εκφράζουν αποστροφή προς τις μεθόδους του κράτους ή να υποδεικνύουν την ύπαρξη ενός αόρατου εχθρού, είναι πραγματικά αφοπλιστική και συγχρόνως μια ξεκάθαρη ένδειξη της έλλειψης κριτικής σκέψης που κυριολεκτικά μαστίζει αυτή την χώρα………   

*Η Διαμαντοπούλου δεν είχε καμία σχέση με την συγγραφή του βιβλίου αφού η ανάθεση της συγγραφής του βιβλίου είχε γίνει από άλλον υπουργό αρκετά χρόνια πριν αναλάβει αυτή το υπουργείο

**Αποσπάσματα απο το κείμενο των 140 ειδικών.

Έψαχνα καιρό....

...... τώρα να βρω ένα σταυρό για το βαφτιστήρι μου και δε μου άρεσε τίποτα . Τελικά κατέληξα σε αυτόν τον σταυρό , ο οποίος αποτελείται από χρυσό και λευκόχρυσο , ζυγίζει 6gr και είναι 18Κ.Σας αρέσει? Εσείς θα το αγοράζατε για το βαφτιστήρι σας? Δεν ξέρω τι σκατά έπαθα, μέχρι να μου το φτιάξουν είχα την εντύπωση ότι είχα κάνει σωστή επιλογή, τώρα που το αγόρασα δεν μπορώ να πώ ότι ξετρελαίνομαι...... Η αλυσίδα θα είναι έτοιμη την τρίτη το απόγευμα. Θα κάνω update! (Αν δεν σας αρέσει, καλύτερα να μην αφήσετε σχόλιο. Αν θέλετε να κάνετε σχόλιο ενώ δε σας αρέσει , τότε καλύτερα να πείτε ένα ψέμα. Αν είναι να πείτε ψέμα, τότε κάντε το να φανεί αληθινό. Αν δεν μπορείτε να  καταφέρετε κάτι τέτοιο, τότε απλά είσαστε άχρηστοι. Αν παρόλα αυτά επιμένετε να πείτε την κακία σας, τότε το σχόλιο σας θα διαγραφεί λόγω έλλειψης καλού γούστου. ) Ακολουθούν δύο εξαιρετικές φωτογραφίες που τραβήχτηκαν με πολύ τέχνη και μεράκι απο εμένα!Στην πρώτη μπορείτε να θαυμάσετε και το γόνατο μου. (Α! Να μην ξεχάσω να πώ ότι το βαφτιστήρι μου είναι αγοράκι και μάλιστα δίδυμο (όχι στο ζώδιο, στο ζώδιο δεν ξέρω τι είναι, γεννήθηκε 7 Δεκέμβρη).

Η σακούλα από τα Jumbo κι ένας εφιάλτης.

Ξενοικιάστηκε το διπλανό διαμέρισμα. Τώρα είμαι μόνος μου στον όροφο. Όταν επέστρεψα έριξα μια ματιά στο διπλανό μπαλκόνι και έλειπαν όλα. Έλειπε το τραπεζάκι με τις τρεις πλαστικές καρέκλες, έλειπε η πλαστική ντουλάπα, η απλώστρα , ο κουβάς με την σφουγγαρίστρα, τα πολύχρωμα σανδάλια της γειτόνισσας , οι βρώμικες αρβύλες του γείτονα που τις άφηνε πάντα στο μπαλκόνι γιατί θα πέθαιναν από ασφυξία αν τις κρατούσε μέσα στο σπίτι….. Στεναχωρήθηκα. Όχι για τις αρβύλες του γείτονα βέβαια, αντιθέτως η εξαφάνιση των αρβυλών  ήταν το μόνο που μου έδωσε χαρά, αφού για να καταλάβετε είχα φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι να πάω να του αγοράσω ένα ζευγάρι παπούτσια για να πετάξει τις αρβύλες. Μύριζαν σαν ψόφια, σάπια, γάτα  που δε έλεγε να λιώσει… πάλι καλά δηλαδή που τις πήρε μαζί του και δεν τις άφησε στο μπαλκόνι του, γιατί τις είχα ικανές να ζωντανέψουνε κανένα βράδυ και να αρχίσουν να μου νιαουρίζουν ζητώντας μου κονσέρβες Whiskas με μους βοδινού και κομματάκια σολομού βουτηγμένα σε σάλτσα* ….

Στεναχωρήθηκα που έφυγαν έτσι ξαφνικά , τους είχα συνηθίσει τόσο καιρό δίπλα μου , περάσαμε τόσες δυσκολίες μαζί, -το πρώτο μνημόνιο κι έπειτα το κάψιμο της Αθήνας , το μεσοπρόθεσμο και ξανά το κάψιμο της Αθήνας , το δεύτερο μνημόνιο και ξανά μανά το κάψιμο της Αθήνας, την εκλογή της χρυσής αυγής στις 6 Μαΐου τότε δεν είχε μείνει τίποτα να κάψουμε στην Αθήνα - και τόσες χαρές – δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ καμία,- και όσο να πεις είχαμε δεθεί κατά κάποιο τρόπο. Παρόλα αυτά ήταν πολύ ενοχλητικοί τύποι και οι δύο τους. Καταρχήν η γειτόνισσα είχε μια μανία να μαγειρεύει νυχθημερόν. Δεν υπήρχε περίπτωση να επιστρέψω στο σπίτι οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και να μην μυρίζει ο διάδρομος της πολυκατοικίας ψητό στο φούρνο, ψητό κατσαρόλας , ψητό στα κάρβουνα , ψητό στη γάστρα…  Αφού το πρώτο διάστημα που είχα μετακομίσει στην πολυκατοικία νόμιζα ότι δίπλα μου λειτουργεί παράνομο μεζεδοπωλείο, είχα αρχίσει να φοβάμαι, ότι αν συνέχιζαν έτσι, αυτοί στο τέλος θα έτρωγαν κι εμένα! Ο δε γείτονας, άλλος ανώμαλος αυτός, κυκλοφορούσε μονίμως με το σώβρακο. Με το σώβρακο πότιζε τις γλάστρες στο μπαλκόνι, με το σώβρακο άνοιγε την πόρτα όταν του χτυπούσαν, με το σώβρακο κατέβαινε στην είσοδο της πολυκατοικίας να πάρει τα γράμματα που του άφηνε ο ταχυδρόμος. Έκανε τα πάντα με το σώβρακο, αφού κάθε φορά που τον έβλεπα με το σώβρακο ήθελα έτσι πολύ ευγενικά να  του πω, «- Βρε γαμημένε, άξεστε, βλάχο, ξεβράκωτε, φόρα ένα γαμημένο σορτσάκι γαμώ το καντήλι σου , μια βερμούδα χαβανέζικη , ένα παντελόνι καμπάνα, μια πλισέ φούστα της γυναίκας σου στην τελική, ότι σου περισσεύει τέλος πάντων, γιατί έτσι και σε ξαναπετύχω στον διάδρομο της πολυκατοικίας να κυκλοφορείς με το σώβρακο θα φας σφαλιάρα και θα σκορπίσεις σαν τον υδράργυρο….», φυσικά τίποτα από αυτά δεν του είπα καθότι είμαι πολύ ευγενικός άνθρωπος από την φύση μου. Μια μέρα καθώς έφευγα από το σπίτι , άνοιξε η πόρτα του ασανσέρ και τον είδα να βγαίνει φορώντας και πάλι μόνο το σώβρακο και κρατώντας σακούλες με ψώνια από το σούπερ μάρκετ, σοκαρίστηκα, πίστεψα ότι είχε πάει ξεβράκωτος στον Σκλαβενίτη, μετά βέβαια διαπίστωσα ότι απλά βοηθούσε την γυναίκα του να ανεβάσει τις τρεις χιλιάδες σακούλες ψώνια που είχε κάνει εκείνη στον Σκλαβενίτη.

Την γυναίκα του πάλι, δεν την είχα δει ποτέ με το κιλοτάκι της στο μπαλκόνι  και ήταν ένας από τους λόγους που τους θεωρούσα αταίριαστο ζευγάρι. Γιατί όπως και να το κάνουμε δεν είναι δυνατόν να κυκλοφορεί η κολώνα του σπιτιού σου με το σώβρακο κι εσύ με την κελεμπία. Βάλε επιτέλους ένα σιθρού και βγές λιγάκι στο μπαλκόνι, δεν πρόκειται να σε παρεξηγήσουν οι γείτονες !...........συνεχίζεται.

(Αυτά για σήμερα, βαριέμαι να συνεχίσω , στην επόμενη ανάρτηση θα σας αποκαλύψω πως εμπλέκονται οι γείτονες σε έναν πραγματικό εφιάλτη , πως κατάφερα να αποτρέψω ληστεία σε βάρος μου και που κολλάει η σακούλα από τα Jumbo……)

(Εννοείται πως η επόμενη ανάρτηση θα αργήσει ….πολύ. Για την ακρίβεια πάρα πολύ. Τόσο πολύ που σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα να μην μπείτε στον κόπο να διαβάσετε την ανάρτηση.)

*Έχουν γίνει πολύ gourmet τώρα τελευταία οι γάτες, σε λίγο θα αρχίσουν να ζητάνε κι ένα ποτήρι λευκό κρασί με το βραδινό τους….

Θα τα πούμε πάλι λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου.....



Φεύγω για δουλειά....



Μετανάστης για ακόμη μια φορά....

 


 Σε ένα τόπο ξένο.....

Μόνος, σε άγνωστους δρόμους.....



 Να ανεβαίνω κατηφόρες....

Να κατεβαίνω ανηφοριές....

Χωρίς ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι μου....

Σε άγνωστα νερά....

Να χτυπιέμαι στα βράχια της ξενιτιάς....

Κλαίω απ' την συγκίνηση.......
Θα είναι γαμάτα, γαμάτα, γαμάτα!!!!

Εξεγέρθειτ - ο

Επειδή η προηγούμενη ανάρτηση είχε θέμα τα ΣΚΑΤΑ , τα εξέχοντα μέλη και τα ιδρυτικά στελέχη αυτού του μπλοκ που απαρτίζουν και το διοικητικό του συμβούλιο (δλδ εγώ και μόνο εγώ), αποφάσισαν να πάνε το θέμα ένα βήμα παρακάτω. Θα θέλαμε να παρακαλέσουμε τους αναγνώστες αυτού του μπλοκ εκ των προτέρων , όσο είναι αυτό δυνατό ,κατά την παρουσίαση του καινούργιου μας θέματος να αποφευχθούν, οι έντονοι παροξυσμοί , η οχλοβοή , τα βογγητά , οι μικροτραυματισμοί, ο συνωστισμός, οι τυμπανοκρουσίες , οι εξάρσεις , τα ούγκα ούγκα , τα αδιάλειπτα ουρλιαχτά χαράς και ο στραβισμός. Συστήνουμε στους αναγνώστες μας εγκράτεια και μια όσο το δυνατόν πολιτικά ορθή και πολιτισμένη (μην κάνετε σαν κανίβαλοι) συμπεριφορά κατά την ανάγνωση του θέματος. Σε περίπτωση που υπάρχουν παιδιά , υπερήλικες και άτομα που ανήκουν σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, να απομακρυνθούν τάχιστα. Ενώ υπενθυμίζουμε ότι το παρατεταμένο - έντονο ζούληγμα της οθόνης με τον δείκτη ή τον μέσο, πέραν του κινδύνου να γεμίσετε δαχτυλιές την οθόνη ελλοχεύει και τον κίνδυνο ηλεκτροπληξίας!

Και μετά από την σύντομη ενημέρωση των αναγνωστών, ήρθε η ώρα της παρουσίασης :

Αντιν.-Εγερθειτο.

Αθηνά-Μα!!

Αντιν.-Εγέρθειτο γαμώ το καντήλι σας ...που μου στρογγυλοκαθίσατε λες και θα παίξουμε μπιρίμπα.

Αθηνά-Μα μεσιέ αντινετρίνο.... γιατί να σηκωθούμε? Εγώ μόλις κάθισα και με χτυπάνε και οι γόβες και επιπλέον ήρθα να διαβάσω την ανάρτηση, δεν ήρθα να γίνω μέλος του μπλοκ. Και στο κάτω κάτω τι σκατα τις βάλατε τις καρέκλες, αφού θα μείνουμε όλοι όρθιοι? Άντε τώρα γιατί τα πήρα στο κρανίο....

Αντιν.-Εγέρθητο είπα , γαμώ την πουτάνα μου μέσα, που αντί να φορέσεις καμιά παντόφλα και να πας να πλύνεις κανένα πιάτο, μου φόρεσες τα ψηλοτάκουνα λες και θα πας να παραλάβεις το όσκαρ.

Τσαλαπετεινός - Συγνώμη κύριε αντινετρίνο , μια διευκρίνηση, να στεκόμαστε προσοχή ή χαλαρά? Ή μήπως θα ήτανε καλύτερα να στεκόμαστε στο ένα πόδι?

Αντιν. - Εσένα παλιοφασίστα, αναρχοκουμμούνα , βρωμοτεντιμποϊστή θα σε κουρέψω με την ψιλή γιατί στα έχω μαζεμένα από προηγούμενη ανάρτηση και θα σε βάλω να κάνεις σπαγγάτο μέχρι τελικής πτώσεως. Ορίστε μας, που θα μας πουλήσεις και πνεύμα. Εγέρθειτο γαμώ το στανιό μου, πόσες φορές θα το πω?

JamanFou - Μα το λέτε λάθος αντινετρίνο,γι' αυτό δεν σας καταλαβαίνουμε, δέκα φορές το είπατε και τις δέκα λάθος το κάνατε. Ήμαρτον δηλαδή, σας ακούμε τόση ώρα να βιάζεται παράφορα την ελληνική γλωσσά , ήμαρτον το δημοτικό με μέσον το τελειώσατε? Εγέρθειτη είναι το σωστό, επιτέλους.

Αντιν. - Ορίστε τώρα, μίλησε και η μικρανεψιά του Μπαμπινιώτη. Αμ δε φταις εσύ, φταίνε αυτοί οι δωσίλογοι που μας κυβερνάνε και που τόσα χρόνια δεν πήραν μέτρα για τους λαθρομετανάστες σαν και του λόγου σου. Έννοια σου όμως , έννοια σου και για πότε θα σε κάνω πακέτο και θα σε στείλω πίσω στην πατρίδα σου στο Μπαγκλαντές ,ούτε που θα το καταλάβεις.

JamanFou - Βρε δε μου πας στο διάβολο λέω εγώ , που τόση ώρα κοντεύω να βγάλω κιρσούς απ' την ορθοστασία μόνο και μόνο για να διαβάσω τις παπαριές που γράφεις...Άκου στο Μπαγκλαντές ! Έλεος δηλαδή, έλεος ας είναι και σπορέλαιος! Πάμε παιδιά, πάμε να φύγουμε.....με τον μαλάκα που μπλέξαμε βραδιάτικα, τελείωνε τσαλαπετεινέ πάμε , άστο το σπαγγάτο , θα ανοίξεις στα δύο χριστιανέ μου σαν κονσέρβα , τώρα σου ρθε και εσένα να κάνεις την μπαλαρίνα? Σήκω βρε Αθηνά, σήκω επιτέλους να φύγουμε, δεν έχει ροδάκια η καρέκλα να σε τσουλήσουμε, ο Σόιμπλε να ήσουν θα είχες σηκωθεί τόση ώρα....

Αντιν.- Δε φταίει κανένας άλλος , εγώ φταίω που σας προσκάλεσα για να σας παρουσιάσω τα αποτελέσματα του καλύτερου κώλου που ψηφίστηκε στις εκλογές του Μαΐου. Η φωτογραφία που ακολουθεί τον δείχνει ξεκάθαρα , ήρθε πρώτος σε κωλοδάχτυλα σε όλη την επικράτεια και θα μπει στην βουλή των κώλων σχηματίζοντας άνετα κυβέρνηση αφού η νωπή λαϊκή εντολή του χάρισε την αυτοδυναμία που τόσο ποθούσε.

*Χωρίς πλάκα πρόκειται για έναν κώλο που βγήκε πρώτος σε ψήφους στο διαδίκτυο, συναγωνιζόμενος χιλιάδες άλλους κώλους.
**Αλήθεια , επειδή δεν το έψαξα καθόλου, το "εγέρθειτι" είναι σωστό?
***Τελικά το σωστό είναι "εγέρθειτη" μόλις με διόρθωσε ο φίλος Vad . Μ' αρέσει που κοροϊδεύω τους κάφρους της χρυσής αυγής κι εγώ είμαι χειρότερος. Και τώρα θα έχετε χίλια δίκια αν μου πείτε:

Vad- Να ψάχνεις με τις ώρες στο ιντερνέτ να βρεις ποιος κώλος πήρε την αυτοδυναμία, βρήκες χρόνο, να ανοίξεις ένα ρημαδολεξικό να ξεστραβωθείς, δε βρήκες?

Αντιν.- ¨Όχι λοιπόν, δε βρήκα χρόνο. Άντε παρατήστε με όλοι σας , δεν χάνετε αφορμή να με υποβαθμίζεται και να με κάνετε να αισθάνομαι σαν σκουπίδι. Λες και φταίω εγώ που μπήκε η χρυσή αυγή στη βουλή ή μήπως φταίω και για την οικονομική κατάσταση της χώρας? Σε λίγο θα μου φορτώσετε και τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας, για να μην πω για τους πελοποννησιακούς πολέμους..

..

Ντροπή ρε πουστη......

Αυτός ο κάφρος είναι αποτέλεσμα μιας δημοκρατικής διαδικασίας : των εκλογών.
Και μετά μιλάμε για λαϊκή σοφία....Δε γαμιόμαστε λέω γω να ασπρίσουμε όλοι μαζί.
Ξεφτίλα ρε.... Ξεφτίλα.

Για μια φέτα καπνιστή γαλοπούλα.

Η κοπέλα που δουλεύει στο τμήμα των αλλαντικών , έχει πάθει κατάθλιψη. Μη με ρωτάτε πως το ξέρω. Το ξέρω. Από αυτήν  παίρνω  δεκαπέντε φέτες καπνιστή γαλοπούλα με χαμηλά λιπαρά κάθε εβδομάδα . Άμα τα βάλεις κάτω , 52 εβδομάδες ο χρόνος επί 15 φέτες την εβδομάδα μας κάνουν 780 φέτες και αν υπολογίσεις ότι πάω τρία χρόνια σε αυτό το σουπερ μάρκετ τότε έχουμε 2340 φέτες … Ε δε νομίζω ότι με τόσες φέτες γαλοπούλα που έχω καταναλώσει από τα χέρια της, υπάρχει περίπτωση να κάνω λάθος...

Είναι ωραία κοπέλα δε λέω… αλλά δεν φτάνει αυτό για να γλιτώσει τα ψυχοφάρμακα. Εντάξει είναι πολύ ελκυστική το ξέρω , τόσα κοπάδια γαλοπούλες έχω ξεκληρίσει, λες να μην το ξέρω? Είναι κι αυτό το πράσινο μάτι, τι μάτια θεέ μου, σε καθηλώνει μπροστά στα παριζάκια, δεν μπορείς να ψελλίσεις την παραγγελία σου ! Και τα ζουμερά σαρκώδη κατακόκκινα  χείλη… κόλαση, τι να λέμε τώρα.Δεν συνεχίζω την περιγραφή για να μην σας αναστατώσω πρωτομαγιάτικα.(Καλό μηνα επι την ευκαιρία!)

Η αλήθεια είναι ότι με γουστάρει , μου σκάει ένα συγκρατημένο χαμόγελο κάθε φορά που με βλέπει ,- το οποίο μάλλον είναι καθαρά διαδικαστικό αφού παρατήρησα ότι το ίδιο κάνει με όλους- πριν με ρωτήσει τι θα ήθελα. Στην αρχή της χαμογελούσα κι εγώ, αλλά μετά το έκοψα όταν κατάλαβα ότι δεν το εννοεί. Μια φορά θυμάμαι παρασύρθηκα και της είπα ένα αστείο για έναν παππού ο οποίος ήταν μπροστά από εμένα και της ζητούσε να δοκιμάσει όλα τα σαλάμια αέρος πριν καταλήξει πιο θα πάρει και καθώς δοκίμαζε τις φέτες που του έδινε, του έπεσε η πάνω μασέλα μέσα στο καλάθι του. Εκείνη χαμογέλασε με τον ίδιο διαδικαστικό τρόπο , εγώ ήθελα να ξεκαρδιστώ… Οποιαδήποτε άλλη υπάλληλος στον τομέα των αλλαντικών , θα ξεκαρδιζόταν με το αστείο μου, θα γονάτιζε απ’ το γέλιο , θα κατουριόταν, θα χτυπιόταν και θα μου έλεγε να σκάσω, εκείνη τίποτα. Τελικά σκέφτηκα ότι είναι τελείως μουρόχαυλη και κατάπια το γέλιο μου. Μια άλλη φορά την είχε στριμώξει ο χασάπης με τα σάπια δόντια ,από τον διπλανό πάγκο (Κασπαροβ  τον λέω αυτόν, γιατί το στόμα του είναι σαν σκακιέρα, ένα δόντι άσπρο, ένα μαύρο, εναλλάξ πάνε) σε μια γωνία ανάμεσα σε κάτι μπούτια χοιρινά και της έλεγε ένα ανέκδοτο που είχε ακούσει στον Λαζόπουλο την προηγούμενη . Ο Κασπάροβ έλιωσε στο γέλιο, μια κυρία που περίμενε να αγοράσει ένα κομμάτι νουά μοσχαρίσιο, γέλασε κι αυτή τόσο πολύ που τελικά ξέχασε τι ήθελε να πάρει και τελικά αγόρασε σουβλάκια… η μόνη που δεν έσκασε το χειλάκι της ήταν η κοπέλα από τα αλλαντικά.    

Την γουστάρω κι εγώ όμως, παρόλο που κάθε φορά που την βλέπω θέλω να της σκάσω μια σφαλιάρα στην μούρη και να της πω: Ξύπνα κοπέλα μου, ξύπνα επιτέλους, θα περάσεις μια ζωή κόβοντας φέτες γαλοπούλας με αυτό το κλαψομούνικο υποτονικό ύφος? Μαραζώνεις και γερνάς μέσα στην σαλμονέλα, περιτριγυρισμένη απο βραστά λουκάνικα και μπαστούνια παστουρμά . Τι σου φταίει επιτέλους? Σου φταίει το φουαντρέ υφαντής ? Πέτα το λοιπόν στα μούτρα του επόμενου πελάτη και κάντηνε , σπάστα όλα εδω μέσα, πήδα πάνω από τον πάγκο, πέτα αυτή την γαμημένη άσπρη ρόμπα με τα κολλημένα  κομματάκια  μορταδέλας , πάρε τον μπαλτά από τον βλάκα τον χασάπη που εξακολουθεί να λέει τις μπριζόλες μπριΤζόλες, απείλησε με τον μπαλτά τις κοπέλες στα ταμεία , μάζεψε όλα τα φράγκα και χάσου.......... έλα να με βρείς τρία τετράγωνα παραπάνω και φύγαμε. Τι σκατά περιμένεις?

Άντε πια. Μαλακισμένο.

Ευχές

Καλή Ανάσταση.... εύχομαι σε όλους τους νεκρούς* αναγνώστες μου!

Στους υπόλοιπους απλά θα ευχηθώ καλές γιορτές....


*Τους οικονομικά , συναισθηματικά , κοινωνικά και πολιτικά νεκρους εννοώ.

The Girl Who Silenced the World for 5 Minutes...

(Θα μιλήσουμε άλλη φορά για την επιστροφή μου, προς το παρόν δείτε αυτό...)

(Όπως και να χει,- Καλώς σας βρήκα και πάλι-.)

Βασικά.

Βασικα ο βασικός μισθός είναι για να καλύπτει ο εργαζόμενος τις βασικές του ανάγκες.Έτσι που το πάνε στο τέλος ΒΑΣΙΚΑ δεν θα υπάρχουν εργαζόμενοι.


(Να  μην ξεχάσω να πω καλό μήνα στην Αθηνούλα μου.Καλο μήνα Αθηνά!)

Σας εύχομαι τα καλύτερα...

για το νέο έτος!2012
(Στις 3 του μήνα έχω γενέθλια, γίνομαι 32(πως περάσαν τόσα χρόνια γαμώτο!) , μην ξεχάσετε να μου ευχηθείτε … Εντάξει?)

Ευχές.

Ήθελα να σας ευχηθώ καλά Χριστούγεννα, με υγεία , ευτυχία και πολλά, πολλά – πάρα πολλά - λεφτά…..

 (Αυτά τα λίγα. Να περάσετε όλοι πολύ όμορφες γιορτές….. τα λέμε πάλι!)

Στο αεροδρομιο.......

σήμερα!Με τα μπαλόνια της Αθηνάς στην οθόνη.....Θα τα πουμε πάλι σύντομα.Δεν θα αργήσω, αλλά καλού κακού εσείς φάτε......

Party time!

Για τα χρόνια πολλά στην Αθηνά εδώ!

Εγώ σου εύχομαι τα καλύτερα Αθηνά....πάντα ευτυχισμένη.

Η ΧαΡα!

Σήμερα ήταν μια τέλεια μέρα, από κάθε άποψη.Η χαρά σε χτυπάει σαν τσουνάμι ,παρασέρνει τα πάντα , σε γειώνει κανονικά κι έπειτα σε απογειώνει. Σήμερα πήρα μια χαρά που δεν μπορούσα να διαχειριστώ και σκάλωσε ένα χαμόγελο στη μούρη μου από το απόγευμα που δεν λέει να φύγει. Το είχα μαζί μου στο δρόμο, στο σούπερ μάρκετ, στο αστυνομικό τμήμα , στο σαλόνι , στην τουαλέτα, ..... παντού.

Τώρα το συνήθισα και δε θέλω να φύγει.....

ΥΣ :α) Ελπίζω να είστε κι εσείς χαρούμενοι, κι αν όχι, προσπαθήστε το, δεν έχετε να χάσετε τίποτα!

ΥΣ:β)Πήρα καινούργιο λαπιτοπι(που λέει και η Αθηνά)(πράγμα που επίσης με έκανε χαρούμενο) για δείτε το δεν είναι τέλειο? Τέλειο είναι, σούπερ, δεν χρειάζεται να απαντήσετε.

"Αγοροκόριτσο."

Ανακοίνωση  του διαχειριστή :[ Με αυτή την ταινία κλείνει ο κύκλος των "τζάμπα ανεβασμένων ταινιών" μια που απ'ότι καταλαβαίνω κανείς δεν τις κατεβάζει ή ίσως τις κατεβάζετε αλλά δεν τις βλέπετε ή ακόμη χειρότερα τις κατεβάζετε, τις βλέπετε αλλά δεν μπαίνετε στον κόπο να σχολιάσετε το παραμικρό! Οπότε κι εγώ για να σας εκδικηθώ, καθάρματα, το σταματάω μια που σκοπός μου απ' την αρχή ήταν να μιλήσουμε για τις ταινίες που έβαζα κι όχι να μετατρέψω το βλογ σε παράνομο βιντεοκλάμπ. Εξάλλου υπάρχουν δεκάδες άλλα βλογ που ανεβάζουν ταινίες και μάλιστα σε αυτά τα βλογ βρίσκει κανείς σχεδόν τα πάντα (μπορώ να σας δώσω διευθύνσεις αν ενδιαφέρεστε).]

Τώρα σχετικά με την ταινία "Tomboy", παραγωγή 2011, σκηνοθέτιδα-σεναριογράφος η γαλλίδα Celine Sciamma και το στόρι έχει ως εξής: Η Laure -(η μικρή της φωτογραφίας με το κόκκινο μαγιό)- ένα κοριτσάκι δέκα χρόνων δείχνει τελείως διαφορετική από τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της. Προτιμά να παίζει ποδόσφαιρο με αγόρια της ηλικίας της αντί να χτενίζει κούκλες , ενώ δε γουστάρει καθόλου τα φορέματα και κυκλοφορεί μονίμως με παντελόνια. Όταν μετακομίζει σε άλλη γειτονιά του Παρισιού με την οικογένεια της, τα πράγματα περιπλέκονται στην ζωή της μικρής αφού στις καινούργιες παρέες που κάνει αποφασίζει να συστηθεί ως Michael-(πάλι καλά που δεν το έκανε Πανάγος)- πράγμα που θα τις επιτρέψει να ζήσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι προσποιούμενη το αγόρι. Το μέλλον όμως προδιαγράφεται αβέβαιο και ζοφερό για την μικρή καθώς πλησιάζει η έναρξη της καινούργιας σχολικής χρονιάς......

Για να μεταβείτε στο    "Official website" της ταινίας πατήστε πάνω στο προηγούμενο "official website".

Ουσιαστικά πρόκειται για μια ταινία – σφαλιάρα στον μικρό ρατσιστή που ο καθένας κρύβει μέσα του. Η πολύ επιτυχημένη επιλογή που έγινε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο θέτει εξ’ αρχής σε πολύ μειονεκτική θέση τον θεατή αφού  δεν του επιτρέπει να αναπτύξει άλλα συναισθήματα για το κεντρικό πρόσωπο πέρα από την βαθιά συμπάθεια. Με απόλυτη ευθύτητα και χωρίς ενδοιασμούς ξεκαθαρίζει πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός του ατόμου δεν είναι θέμα κακής επιλογής που έγινε από το ίδιο το άτομο αντίθετα μοιάζει να είναι μια «φυσική» επιλογή που έχει γίνει για το άτομο χωρίς το ίδιο να μπορεί να επέμβει ώστε να την αλλάξει. Σε κάθε περίπτωση η ταινία σε εμπνέει με κάποιο τρόπο να σκεφτείς ότι ο σεβασμός στα άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό από τον συνηθισμένο θα πρέπει να είναι δεδομένος και αδιαπραγμάτευτος.

Οι δύο χειρότερες σκηνές της ταινίας:
α)Η σκηνή που η μικρή βγαίνει από την μπανιέρα και ο φακός την δείχνει ολόγυμνη. Κατά την γνώμη μου αυτή ήταν η χειρότερη σκηνή μια που η σκηνοθέτιδα σου λέει κατάμουτρα ότι είσαι τελείως ηλίθιος θεατής και για να σου ξεκαθαρίσω ότι πρόκειται για κορίτσι θα στο δείξω γυμνό. Έπειτα έρχεται η σκέψη ότι το κοριτσάκι που πρωταγωνιστεί είναι υπαρκτό πρόσωπο και φοβάμαι πως θα είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστεί την όλη κατάσταση όταν την ταινία θα δούνε οι συμμαθητές της στο σχολείο! Τέλος δεν θέλεις ούτε να σκεφτείς τι ακριβώς θα κάνουν οι ανά τον κόσμο παιδεραστές όταν πέσει στα χέρια τους η ταινία! Απορώ πραγματικά πως επέτρεψαν οι γονείς κάτι τέτοιο…..
β)Η σκηνή στο τέλος της ταινίας όπου η μητέρα κρατάει το νεογέννητο μωρό στα χέρια της ….ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΞΑΝΑΔΕΙ ΠΙΟ ΑΣΧΗΜΟ ΜΩΡΟ…. Μιλάμε για ασχήμια όχι αστεία, δεν ξέρεις για τι να στεναχωρηθείς περισσότερο , για την πρώτη τους την κόρη που βγήκε λεσβία ή για το μωρό που μοιάζει να  είναι διασταύρωση του φρανκενσταιν με άλιεν?

Για του λόγου το αληθές να και η φωτό!

Αυτά τα λίγα, ελπίζω να την απολαύσετε!

Βρέχει

Καταρρακτωδώς!

Ο κοκαΐνοπότης

Με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή και την μουσική της χορεύτριας (αρχικά) τραγουδίστριας (έπειτα) Ρόζας Εσκενάζυ, που γύρισε ο Roy Sher,  με τίτλο : Καναρίνι μου γλυκό . Σας βάζω εδώ ένα τραγούδι για να την γνωρίσετε όσοι αγνοούσατε  την ύπαρξή της ως τώρα και για να μερακλώσετε όσοι ήδη την γνωρίζετε.

Κι εδώ η καταπληκτική ερμηνεία της Ελένης Τσαλιγοπούλου στο ίδιο τραγούδι.

ΥΣ: Εκκρεμεί το upload μιας ταινίας για σήμερα, το οποίο θα γίνει ως το βραδάκι με update. Προς το παρόν καλή ακρόαση.

Update a)

Ακούσια , ένα εξαιρετικό φιλμ του Σουηδού Ruben Ostlund, παραγωγή 2008.... Εδώ το link που παραπέμπει στο official website της ταινίας για περισσότερες πληροφορίες. Θα περιμένω τα σχόλια σας, ελπίζω να την απολαύσετε!

Όταν ο Κηφισός θα γίνει Γάγγης.

Τον παραδέχτηκα τον Γιωργάκη! Πρωθυπουργάρα με τα όλα του. Α , η αλήθεια να λέγεται, τους τα είπε έξω απ’ τα δόντια. Τους έπιασε λέει απ’ τον λαιμό τους τροικανούς και τους είπε όλο αγριάδα, χωρίς να κάνει ούτε ένα σαρδάμ, ότι: "Εμείς Ινδια δεν είμαστε, ούτε σκοπεύουμε να γίνουμε"!!! Μόνο τα κλάματα που δεν έβαλα όταν το άκουσα , τέτοια χαρά είχα να πάρω από τότε που ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο. Δε μασάει τ'αρχίδια του λέμε!Και πριν προλάβει να ολοκληρώσει την φράση του ο Γιωργάκης, πετάγεται κι ο Σαμαράς έξαλλος και τους βάζει κι αυτός τις φωνές, τον άκουσε όλη η Συγγρού ,τρόμαξε μέχρι και τα τραβέλια που έκαναν πιάτσα αμέριμνα λίγο πιο κάτω από τα γραφεία της ΝΔ: "Ούτε να το σκέφτεστε ,εμείς Ινδία δεν είμαστε , ούτε σκοπεύουμε να γίνουμε"!! Κι έπειτα σου λέει δεν υπάρχει συναίνεση σ’ αυτό το κράτος! Η πιο τραγική φιγούρα όμως ήταν ο πρόεδρος του ΣΕΒ, τον λυπήθηκε η ψυχή μου, ήταν ένα βιομηχανικό ράκος ο άνθρωπος με αυτά που άκουσε απ’ την τρόικα. Δεν το χωρούσε το επιχειρηματικό μυαλό του πως μπορεί τα πράγματα να φτάσουν μέχρι εκεί, να χρειαστεί δηλαδή να καταργήσουν την εθνική συλλογική σύμβαση. Μόνο στην σκέψη ότι ίσως χρειαστεί να μειώσει κι άλλο τους μισθούς στους εργαζόμενους του κλάδου του, τον έπιανε σύγκρυο, κροτάλιζαν τα δόντια του κι έτρεμαν τα χέρια του. Έγκυρες πηγές αναφέρουν πως όταν ο πρόεδρος έμαθε τα καθέκαστα δήλωσε σε στενό του συνεργάτη:Να τις χέσω τις βιομηχανίες και τα εργοστάσια αν είναι να έχω κακοπληρωμένους εργαζόμενους.Κι έπειτα σκουπίζοντας τα παχύρευστα σαν απορρυπαντικό πιάτων δάκρυα του, βγήκε κι αυτός με την σειρά του κι έκανε μια δήλωση με την οποία συνηγορούσε υπέρ του πρωθυπουργού. Μόνο η Αλέκα κι ο Καρατζαφέρης ήταν εκτός κλίματος , η Αλέκα επέμενε σαν άλλη Κασσάνδρα ότι η σύμβαση θα καταργηθεί τελικά , της το είπε λέει στο φλιτζάνι μια κομουνίστρια από την Σμύρνη , κι ο άλλος ο χοντρός μόλις το άκουσε, υποστήριξε πως το πρωινό ντους στο Γάγγη και το καβαλίκεμα ελεφάντων είναι μια συναρπαστική εμπειρία που κάθε έλληνας θα πρέπει να έχει την ευκαιρία να ζήσει.Τελικά αυτά τα δύο κόμματα θα πρέπει να συγχωνευτούν και να ανοίξουν δισκογραφική εταιρία, με τέτοια σουξέ θα κάνουν τρελή επιτυχία….

Και κάπου εδώ , σ’ αυτό το Ινδικό πανηγύρι, μπαίνει σφήνα ο απλός έλληνας πολίτης που ανήκει στην κατώτερη κάστα, την εφεδρική , ο οποίος αναγνωρίζοντας πως πρόκειται για ένα ακόμη επικοινωνιακό τρίκ, μια δημοσιογραφική μπαρούφα με στόχο τον αποπροσανατολισμό και την δημιουργία εντυπώσεων, κάνει έκκληση στον γίγαντα Πουρούσα να στείλει ένα ποτάμι σαν τον Γάγγη στην Αθήνα, να μας ξεπλύνει επιτέλους από αυτούς τους ξεπλυμένους, μια που ο Κηφισός αποδείχτηκε τελείως ανεπαρκής.